Gishiki (1971)

Ik weet nog steeds niet goed wat ik van Oshima moet vinden, maar met deze gaat het de goede kant op. In the realm of the senses deed me weinig, Cruel story of youth vond ik voornamelijk interessant omdat ik allerlei voorbodes zag van het werk van Wong, met name Days of being wild, wat ik een betere film vind. The ceremony schiet alle kanten op. Van loodzwaar drama over een incestueuze en suicidale (want nog steeds door de oorlog verscheurde) familie tot light comedy. Het is op de erste plaats een film voor Japanners omdat het aan de hand van allerlei ceremonies (bruiloften en begrafenissen) een bijtend portret neerzet van het na-oorlogse Japan. Maar ook voor iemand als ik valt er wat te genieten en ik vond ik vooralsnog de meest aansprekende Oshima die ik zag. En ik denk niet de laatste (Death by hanging en Shonen staan klaar). Hoogtepunt: een bruiloft waarbij de bruid afwezig is (in het ziekenhuis) en men besluit de hele ceremonie dan maar zonder haar te doen. De rode draad is een liefdesdriehoek, waarvan je weet hoe het eindigt omdat Oshima steeds duidelijker wordt in zijn boodschap: Wat een tragiek he mensen, maar wat zijn we toch eigenlijk een pathetisch volk.