Trois Couleurs: Bleu (1993)

Misschien omdat het nauwelijks opvalt? Het wordt nogal ondergesneeuwd zeg maar.

Wat een indrukwekkende film. Lekker subtiel camerawerk, met van die kleine emotionele stukjes die vaak franse regisseurs zo goed in beeld kunnen brengen. Ik heb genoten van het verhaal maar voornamelijk van het voortreffelijke acteerwerk van Juliette Binoche, die van ijskoud naar steenkoud gaat in haar rol. Heerlijke film!

Ik geef niet gauw vijf sterren aan een film, maar aan deze film doe ik dat erg graag. Het eerste deel van de Trois Couleurs-reeks is namelijk in cinematografisch opzicht geniaal. Dat soort dingen kun je wel aan Kieslowski toevertrouwen. De kleur blauw vind ik zelf prachtig en wordt hier op verschillende manieren erg mooi gebruikt. Een van de beste momenten is natuurlijk de zwembadscene, waar alles in verschillende tinten blauw wordt weergegeven. Het zal vast wel vaker gezegd zijn, blauw wordt snel geassocieerd met kilte en dat is ook de sfeer die dit drama uitstraalt: triestige kilte.

Na het verlies van haar man en kind, heeft Juliette Binoche de vrijheid om te doen en laten wat ze wil. We volgen haar rouwverwerking, ze probeert met een schone lei het leven weer op te pakken, maar het valt haar allemaal zwaar op de maag. Het enige moment, waarbij Binoche in de film lacht is wanneer een jongen haar vertelt, wat haar man zei net na het ongeluk... Erg cru allemaal. Deze film heeft me overigens zwaar fan gemaakt van Binoche. Ze kan zo ontzettend mooi uit haar ogen kijken en acteert altijd op een hoog niveau, waardoor je zo de film mee ingetrokken wordt .

Klein minpunt is de muziek, die op sommige momenten bombastisch ingezet wordt en andere keren weer erg goed passend is. Wellicht had het allemaal wel wat grimmiger gekund op dat punt, maar ja een lied voor Europa moet toch wel elan hebben. Qua melodie deed het hoofdthema trouwens erg Beethoven-achtig aan. Een toffe knipoog naar het Europese volkslied ?

Erg vreemd, misschien was ik niet in de juiste stemming maar ik heb geen goed woord over voor deze film. Nadat ik hier wat had gelezen over deze trilogie ben ik toch erg benieuwd geworden, maar mijn hoge verwachtingen zijn niet bevredigd. Erg leuk dat alles zo blauw is maar dat maakte geen indruk in geen enkele scene. Voor de rest is het acteren wel ok en de muziek ook, maar de film heeft me op geen enkel punt geraakt (totaal geen medeleven met Julie gehad).
Ik heb wel de hele trilogie aangeschaft, hopelijk kan ik mij meer vinden in een van de andere twee films.

Aardig eerste deel van de reeks.

Kleuren kwamen in het begin goed door, later deed het me niet zoveel meer. Net als het verhaal me naar verloop van tijd steeds minder deed. Zaten wel een paar fijne scenes in (in het donker in het zwembad bijvoorbeeld), maar als geheel viel het me wel wat tegen.

3*

De opening was prachtig, waarna zich een boeiend drama ontspint waar Juliette Binoche centraal staat als rouwend figuur, die alle schepen achter haar tracht te verbranden om haar pijnlijke verleden maar te kunnen vergeten.

Kieslowski weet enkele fijne scenes voor te schotelen. De vele blauwe decoraties, de scenes in het zwembad en het onderhoud tussen Julie en de hoer zijn geweldig. De muziek is een absolute meerwaarde voor deze film, die veel liefde voor het muziek componeren uit weet te stralen. Helaas werkt het drama maar tot een bepaalde hoogte, waardoor het vooral genieten is van de kleuren, de muziek en enkele fijne scenes.

Eindelijk heb ik de Trois Couleurs trilogie, nieuw leven ingeblazen nadat ik mijzelf jaren terug al aan het laatste deel van deze trilogie heb gewaagd. 3,5*

Prachtige scenes, maar naar mijn gevoel overspeelt Kieslowski hier zijn hand en wordt het kitsch. Hoe mooi de muziek ook is, op de een of andere manier ondersteunt het niet de emotie op de juiste toon, althans mijn snaar werd er niet door geraakt. In elk detail druipt het sentiment er vanaf, en dus sta ik op grote afstand naar een drama te kijken terwijl ik 'graag' deelgenoot had willen worden. Kleur en compositie zijn gelukkig weer een lust voor het oog.

Afgelopen week de gehele trilogie eens bekeken.
Eigenlijk moeilijk om de films apart te voorzien van een cijfer.
Het is misschien makkelijker om de hele serie 1 cijfer te geven, maar vooruit!

Trois Couleurs is een 100% Drama Trilogie.
Hou je dus niet van dit genre, dan kun je maar beter voor iets anders gaan!

Het feit dat alle drie de delen zo stiekem heel veel met elkaar te maken hadden vond ik geniaal.

Fantastisch dat in elke film een aantal van de zelfde gebeurtenissen verwerkt zitten. Bijvoorbeeld de ouderen bij de glasbak.
En ook geniaal dat in de laatste van de 3 reeksen alle personen even bij elkaar zijn.
Ook mooi is de verwerking van de kleuren in de film. Blauw, Rood en Wit. Je ziet ze op de meeste gekke momenten terug, al moet je er soms ook goed op letten!

Blue vond ik het minst goed van de 3. Rouge (de laatste) was voor mij persoonlijk de beste. Blanc staat op een stevige tweede plek.

Alle drie de films zou ik het cijfer 7,7 willen geven!

Absoluut de moeite waard om is te bekijken.
De speeltijd van de losse delen is het probleem niet. Met een gemiddelde van anderhalf uur per deel kijken deze 3 drama's lekker weg!

Ik vond hem erg goed (tijdje geleden wel).
Schitterende cinematografie, mooie muziek van Preisner, goed geacteerd, oprecht emotioneel.

Vaak heb ik moeite met zgn. "poëtische" films, die hun uiterste best doen om schoonheid te scheppen, maar waar je uiteindelijk weinig aan hebt. Kunst om de kunst, zeg maar.
Bij deze trilogie had ik dat niet zo, bij Kieslowski's "La Double Vie de Véronique" wel een beetje. Dit was ook nog de minst gekunstelde van de trilogie.

Letterlijk in één klap je meest dierbaren verliezen; het lijkt me het meest afschuwelijke dat er is. Ik heb met kippenvel op mijn armen zitten toekijken hoe Julie dit probeert te verwerken. Ze laat nauwelijks een traan, probeert te overleven door alles achter te laten.

Op zich niet onbegrijpelijk dat mensen dit ervaren als kil en gevoelloos, maar persoonlijk zag ik een vrouw die het van binnen uitschreeuwt en juist zo overweldigd wordt door onmacht en verdriet dat ze niet anders kan dan alles en iedereen op afstand te houden om zich niet volledig in haar pijn te verliezen. De klap waarmee ze de piano dicht laat vallen, de wanhopige verbetenheid waarmee ze een lollie,die ze nog in haar tas vindt, opeet, haar handen die ze tijdens het lopen tot bloedens toe openhaalt aan een ruwe muur; ze lijdt in stilte, maar dat ze vreselijk lijdt is wel duidelijk. Juliette Binoche is echt voortreffelijk, weet met één blik een zuivere emotie over te brengen, variërend van intens verdrietig tot vastberaden en berustend.

Met name het eerste-eigenlijk wel overgrote- deel van de film vind ik bijzonder fraai; stijlvol, kalm en met schitterende muziek. Naar het einde toe lijkt het alsof de focus iets meer verschuift van de (ingehouden) emoties naar het invullen van het verhaal; de zwangere minnares, de problemen van de onderbuurvrouw, het gaat een klein beetje ten koste van de ingetogen sfeer die de rest van deze film zo prachtig maakt. Wel erg mooi hoe het voltooien van het muziekstuk een afronding vormt voor het proces dat Julie doormaakt; wellicht wat voorspelbaar, maar desondanks een waardige afsluiting van een voor mij behoorlijk indrukwekkende film.

Na Veronique de eerste van Trois Couleurs.

Het begin was erg sterk met de tunnelscène, waar helaas geen vervolg aan wordt gegeven. De beelden zijn degelijk, en een bepaalde esthetiek wordt zeker nagestreefd, hetgeen lovenswaardig is, maar het wordt niet bereikt. Heeft wat mij betreft met kadrering en montage te maken die niet altijd optimaal zijn, al vond ik het hier wel wat beter gedaan dan in Veronique. Echter, laatstgenoemde bevat enkele scènes die zeer krachtig zijn, en die waren hier toch afwezig. Verder vond ik hier de kleur blauw ook te weinig domineren. Wie Mizu no Onna heeft gezien, weet hoe het ook kan.

Binoche doet het wat mij betreft goed en zet een rol neer die me weet te intrigeren. Ook ik zou haar niet als emotieloos willen omschrijven, wat mij betreft is kan het best geloofwaardig zijn dat iemand zichzelf helemaal afsluit na dergelijke gebeurtenissen. Het niet uiten van emoties betekent niet meteen dat men geen emoties heeft en is zekere zin ook een uiting van emotie.

Al met al aardig, maar minder dan Veronique die bij vlagen meer imponeerde. 3,5*.

Recensie (+ reactie) op verzoek van user weggehaald.

Goed drama, Juliette Binoche speelde geweldig, niet echt de topfilm die ik had verwacht, wel beter dan Blanc:3,5

Het 1e deel (dat ik zag) uit de 'Trois Couleurs'-triologie, deze blauwe. En de film beviel me prima. De focus ligt constant op Binoche, die worstelt met haar verlies en vanaf het ongeluk alleen door het leven moet. Uitermate sterke rol met een mooie uiting van haar emoties; totaal in haarzelf gekeerd.

Bijzonder veel deed het me niet; de ''juiste'' snaar werd (helaas) nergens écht geraakt. De muziek is mooi - alleen had regisseur Kieślowski dat soms wel wat beter toe kunnen passen in deze film, waar de kleur blauw op een veelal fraaie manier steeds weer terugkomt. Best mooi; voldoende.

Kan ik van deze trilogie een mooi beeld over de Franse revolutie krijgen of is dit meer een symbolisch onderwerp om de film heen?

Het laatste, zie ook de synopsis.

Trilogie van Kieslowski gisteren naadloos achter elkaar gezien. Kwaliteit van de films loopt op.

Deel 1 "Blue" is mijn insziens de minste (ondanks een voortreffelijke Binoche).
Deel 3 "Rouge" de beste met een ouderwetse goede Trintignant en Irène Jacob (kende ik niet).
Deel 2 "Bialy" (Blanc) hangt daar zo'n beetje tussenin, maar jammer genoeg heeft Delpy maar een relatief klein rolletje.

Om een relatie te leggen tussen deze films en de thema's van de Franse revolutie "Liberté, Egalité, Fraternité" heb je volgens mij enige fantasie nodig en dan nog...

Een mooi begin van de beroemde trilogie. Ik ben ook wel benieuwd naar de overige twee, door de manier waarop dit verhaal verteld werd. Toch ben ik niet ondersteboven geraakt door de film. Maar het is zeker aangrijpend, en heeft een bepaalde charme om zich heen. Wat natuurlijk ook allemaal versterkt word door de indrukwekkende muziek. Echter is de film zo nu en dan iets te traag voor mijn doen. Maar enkel de acteerprestatie van Juliette Binoche maakt deze film de moeite waard.

3,5*

Mijn eerste Trois Coleurs film en daarbij gelijk mijn kennismaking met Kieslowski. Het is gelukkig een zeer fijne kennismaking. De film is vrij zwaar en het voelt leeg aan, op een positieve manier. Julie (voortreffelijk vertolkt door Juliette Binoche) raakt haar gezin kwijt en verandert volledig. Ze wordt stil en keert zich van de buitenwereld af. Ze trekt zich in haar veilige schelp en probeert al haar herinneringen aan haar gezin kwijt te raken. Ze verlaat haar huis, bezittingen en haar man's compositie vernietigt ze. Ze is opzoek naar vrijheid, vrijheid van haar oude identiteit. Echter blijft het verleden haar achtervolgen en de enige manier om door te gaan met haar leven is om de zwangere minnares van haar man te confronteren, het laatste muziekstuk af te maken en een nieuw leven te beginnen met een andere man, dit leid tot het eind van de film, Julie met een traan - eindelijk vrijheid.

De cinematografie is voortreffelijk en in combinatie met de mooie muziek en het prachtige kleurgebruik is het fantastisch om naar te kijken. Hoe de kleur blauw gebruikt word door Julie die daarin troost en hoop lijkt te vinden (bijv. het blauwe hangertje, het zwembad) met de muziek eronder is indrukwekkend.

Ik geef een 4,5* en ik heb goede hoop dat ik de andere 2 films ook wel goed zal vinden.

Bleu: Ironische vrijheid.

Mijn eerste kieslowski, en ook meteen een hele sterke. Ik was bekend van deze trilogie-films, en toen ik ze in een box bij elkaar zag liggen dacht ik verstandig te doen om ze aan te schaffen. Te beginnen met Bleu, die staat voor ironische vrijheid. Geen man, geen kind, geen huis, geen baan, geen bezittingen en geen relaties. Julie kent haar wil.

De film moet het hebben van de enerzijds subtiele manier van drama voorschotelen, en aan de andere kant de bombastische wijze, die vooral door de soundtrack erg sterk aanwezig is. Het visuele is onvoorstelbaar mooi. De kleur blauw komt tot in de kleinste dingentjes terug en dat geeft een soort trouwbare houvast aan, prettig. Naast de kleur biedt Kiesloswki ook fraaie realistische beelden aan waar ik vooral van warm loop. Ik vind het heerlijk als er lichtelijk hand held gebruikt word en het beeld niet op een statief geprogrammeerd is. Laat het maar lekker een beetje zweven.

Het verhaal is niet zo zeer interessant en voor mij vloog dat eigenlijk een beetje langs me heen. Nu ik er aan terug denk heb ik eigenlijk geen idee wat ik van het personage Julie vond. Aan de ene kant heb je sympathie voor een weduwnaar, maar aan de andere kant is haar rauw proces nogal typisch en ook de situaties en verhaallijn in de film zijn licht gezegd feitelijk een lege doos. Er gebeurt dus niet zoveel om een mening te hebben of ook maar in enige wijze met heel veel energie een subjectieve opmerking er over te maken. Het vliegt een beetje langs je heen, maar weet je, doordat de visuele kunst zo veel aandacht eist, toch te raken op een aparte manier.

Erg fijne film waar ik me eerst even in moest zoeken, maar vooral door het visuele aspect en het gebruik van simpele houvast aan een kleur, de eigenaardige structuur die bv. midden in een dialoog iets afsluit om vervolgens via ''cut to'' overgangen door te gaan, en de aanwezige maar toch wel sfeervolle muziek wist te boeien. Op een vage manier onder de indruk.

4 sterren

Veel plezier met de andere Kieslowski films, ik kijk ook erg naar ze uit Aangezien ik wel je smaak kan waarderen en me er in vaak ook zie, kan je misschien ook een film van Bela Tarr proberen

Ik zal ze noteren!