Trois Couleurs: Bleu (1993)

Misschien omdat het nauwelijks opvalt? Het wordt nogal ondergesneeuwd zeg maar.

Wat een indrukwekkende film. Lekker subtiel camerawerk, met van die kleine emotionele stukjes die vaak franse regisseurs zo goed in beeld kunnen brengen. Ik heb genoten van het verhaal maar voornamelijk van het voortreffelijke acteerwerk van Juliette Binoche, die van ijskoud naar steenkoud gaat in haar rol. Heerlijke film!

Ik geef niet gauw vijf sterren aan een film, maar aan deze film doe ik dat erg graag. Het eerste deel van de Trois Couleurs-reeks is namelijk in cinematografisch opzicht geniaal. Dat soort dingen kun je wel aan Kieslowski toevertrouwen. De kleur blauw vind ik zelf prachtig en wordt hier op verschillende manieren erg mooi gebruikt. Een van de beste momenten is natuurlijk de zwembadscene, waar alles in verschillende tinten blauw wordt weergegeven. Het zal vast wel vaker gezegd zijn, blauw wordt snel geassocieerd met kilte en dat is ook de sfeer die dit drama uitstraalt: triestige kilte.

Na het verlies van haar man en kind, heeft Juliette Binoche de vrijheid om te doen en laten wat ze wil. We volgen haar rouwverwerking, ze probeert met een schone lei het leven weer op te pakken, maar het valt haar allemaal zwaar op de maag. Het enige moment, waarbij Binoche in de film lacht is wanneer een jongen haar vertelt, wat haar man zei net na het ongeluk... Erg cru allemaal. Deze film heeft me overigens zwaar fan gemaakt van Binoche. Ze kan zo ontzettend mooi uit haar ogen kijken en acteert altijd op een hoog niveau, waardoor je zo de film mee ingetrokken wordt .

Klein minpunt is de muziek, die op sommige momenten bombastisch ingezet wordt en andere keren weer erg goed passend is. Wellicht had het allemaal wel wat grimmiger gekund op dat punt, maar ja een lied voor Europa moet toch wel elan hebben. Qua melodie deed het hoofdthema trouwens erg Beethoven-achtig aan. Een toffe knipoog naar het Europese volkslied ?

Dit is een bijzonder indrukwekkende film.

Aardig eerste deel van de reeks.

Kleuren kwamen in het begin goed door, later deed het me niet zoveel meer. Net als het verhaal me naar verloop van tijd steeds minder deed. Zaten wel een paar fijne scenes in (in het donker in het zwembad bijvoorbeeld), maar als geheel viel het me wel wat tegen.

3*

De opening was prachtig, waarna zich een boeiend drama ontspint waar Juliette Binoche centraal staat als rouwend figuur, die alle schepen achter haar tracht te verbranden om haar pijnlijke verleden maar te kunnen vergeten.

Kieslowski weet enkele fijne scenes voor te schotelen. De vele blauwe decoraties, de scenes in het zwembad en het onderhoud tussen Julie en de hoer zijn geweldig. De muziek is een absolute meerwaarde voor deze film, die veel liefde voor het muziek componeren uit weet te stralen. Helaas werkt het drama maar tot een bepaalde hoogte, waardoor het vooral genieten is van de kleuren, de muziek en enkele fijne scenes.

Eindelijk heb ik de Trois Couleurs trilogie, nieuw leven ingeblazen nadat ik mijzelf jaren terug al aan het laatste deel van deze trilogie heb gewaagd. 3,5*

Prachtige scenes, maar naar mijn gevoel overspeelt Kieslowski hier zijn hand en wordt het kitsch. Hoe mooi de muziek ook is, op de een of andere manier ondersteunt het niet de emotie op de juiste toon, althans mijn snaar werd er niet door geraakt. In elk detail druipt het sentiment er vanaf, en dus sta ik op grote afstand naar een drama te kijken terwijl ik 'graag' deelgenoot had willen worden. Kleur en compositie zijn gelukkig weer een lust voor het oog.