Trzy Kolory: Biały (1994)

Nadat ik pas Bleu had gezien, was nu deze aan de beurt. Hoge verwachtingen aangezien Bleu mij heel goed bevallen was. En deze werden ingelost, zij het op een andere manier. Bij het eerste deel uit deze trilogie was vooral de combinatie van beelden en muziek verbluffend. Bij deze had ik dat iets minder (nog steeds heel goed), audiovisueel dus minder sterk dan deel 1.

Het verhaal daarentegen kon mij hier meer boeien. Er gebeurt heel wat meer dan in Bleu, die het vooral moest hebben van de depressieve, weemoedige sfeer. Het werd geen enkel moment saai en het was allemaal een pak luchtiger.

Ik kijk al uit naar Rouge, die volgende week aan de beurt komt.

4*

Een interessante film, Bialy van Kieslowsky. Het tweede deel uit de trilogie, die zou moeten gaan over gelijkheid. Zoals ook vele anderen opmerkten was dit thema vrij lastig te ontdekken, toch viel dit na afloop nog wel mee. Zoals Kieslowski zelf ook zegt in een interview op de dvd, gaat de film onder meer over vernedering, de negatieve invalshoek dus van ongelijkheid. Volgens hem wil en kan de mens niet gelijk zijn aan anderen.
Op een aantal manieren komt dit naar voren in de film. Allereerst natuurlijk het grote thema van de vernedering en de wraak, maar daarnaast ook concreter in de behandeling in de rechtszaal. Dit noemt Karol dan ook bij name: hoe zit het met de gelijkheid, op het moment dat iemand de taal niet spreekt?
Ook worden er negatieve kanten belicht van situaties als er wél sprake is van gelijkheid. Karol wordt in feite gelijk aan de 'schurken' die dat land wilden kopen, hij wordt in feite ook gelijk aan zijn ex-vrouw, door haar net zo te vernederen als zij dat met hem deed.
Interessant was ook het personage Mikolaj, die een beetje de reddende engel speelt. Dood en leven worden met hem ook in de film vervlochten.

Visueel was de film redelijk tot goed. Soms doodgewone scenes werden afgewisseld met prachtige beelden, bijvoorbeeld van de twee mannen op het ijs.

Al met al een vrij goede film weer van Kieslowski, maar ik miste de uitgesproken thematiek en de visuele hoogstandjes toch een beetje. Het had meer kunnen worden, nu 4 sterren. En dan mats ik hem nog!

Een klasse minder dan Bleu. De cinematografie is minder overweldigend en de film is nogal 'scriptmatig' (zie het bericht van Onderhond). Blanc draait echt om het plot en dit is, hoewel aardig, wat te gekunsteld. Ik snapte ook weinig van de motieven van zowel Karol als Dominique. De ontknoping vond ik daardoor nogal verwarrend. Wel beter was de muziek. Die is nog steeds bombastisch en weinig subtiel maar het werkt hier in ieder geval niet negatief.
Uiteindelijk vond ik Trois Couleurs: Blanc wel een goede film maar van een andere categorie dan het eerste deel. In sterren uitgedrukt scheelt het slechts een halfje, d'as dan wel weer vreemd eigenlijk. 3,5*

TC Blue viel me erg tegen, greep me totaal niet. Zojuist Blanc gezien en deze vond ik veel beter! Ik vond het verhaal prachtig van begin tot eind, het acteerwerk overtuigend, de vormgeving mooi...

kortom, hele dikke 4!

Mooie film van Kieslowski, die me alweer wist te verbazen na het zien van het iets mindere Dekalogue 5.
De kracht van de film zit hem voor mij in Karol, die uitmntend gecast is als de triestere versie van Charles Chaplin die hier een spel komt opvoeren van humoristische slapstick en emotie, de man die alles kan (zichzelf in valiezen steken voor uren lang, lijken kopen,... )behalve neuken zeg maar.

Het tweede zeer intrigerende aspect aan de film is de muziek, de hemelse vioolstrijken die mooie gepaard gaan bij het -nogal van de hak de tak springend- verhaal.

Ik was wel niet echt opgezet bij het einde, want hoewel de film maar 88 minuten duurt, vind ik hem net iets te lang.
Had het niet mooier geweest om de film te eindigen na de eerste witte flash (Dominique die klaarkomt)? Of misschien bij de tweede (waar Karol verdwijnt en z'n vrouw de bak in laat draaien)?
Het echte einde kwam bij mij dan ook wat te getrokken uit.
3.0*

Ik verheug me nu al op Rouge die ze komende zaterdag zullen spelen op Canvas

Het laatste dat ik van Krzysztof Kieslowski’s ‘Trois Couleurs: Blanc’ verwachtte was een simpel zero-to-hero-verhaaltje, voorspelbare en/of onlogische plotwendingen incluis. In tegenstelling tot de voor de hand liggende emoties uit ‘Bleu’ gaat Kieslowski in ‘Blanc’ naar het andere uiterste: gevoelsmatig zijn alle personages een puinhoop, blijkbaar niet in staat de consequenties van hun daden te dragen...
Staak dus uw zoektocht naar ware diepgang, en je weet meteen ook waar Spielberg zijn voer voor ‘The Terminal’ gehaald heeft...
Ontgoochelende 2,15*

Ja, toch wel beter dan Bleu, maar minder dan Rouge. Veel lichter, dat is zeker, en ook gewoon veel mooier. Het verhaal is boeiender, de hoofdacteur is leuker en beter dan de hoofdactrice van Bleu en het geheel was minder saai dan Bleu. Maar toch vond ik deze ook niet echt geweldig. De trilogie lag me duidelijk niet zo, nu ik er zo op terugkijk. Ik had het allemaal heel anders verwacht, en toch meer de kleuren willen zien terugkomen.

3* voor deze.

Een stuk luchtiger dan Bleu, soms zelfs bijna komisch!

Ik werd prettig hierdoor verrast, na de toch wel wat sombere Dekalog 1 t/m 5 en Bleu.

Blanc spreekt me dan ook meer aan dan Bleu, waarschijnlijk omdat het verhaal me meer ligt; er 'gebeurt' meer! Bovendien kon ik me beter inleven in de personage Karol, ik leefde echt met hem mee en gunde hem zijn 'break'!

Maar ik hou van regisseurs en films die me verrassen. Kieslowski associeer ik toch meer met films die je een beetje een deprigevoel meegeven (ja, ik heb vaak last van vooroordelen! Maar ik probeer ook van tevoren zo weinig mogelijk van een film te weten te komen, zodat ik die ècht Blanc kan bekijken!).

Nu nog Rouge, ik ben benieuwd!

Vond deze film opzich even sterk als zijn voorganger Blue..
Blue was heel down.. deze film opzich ookwel maar wordt luchtig verteld en valt nietzo zwaar op de maag als blue dat deed..
Wat me opviel is dat er nu geen vrouw bij die glasbak was maar een man.. of heb ik dit verkeerd gezien..?
Vind zowel Blue als Blanc een erg aparte sfeer hebben.. het acteren was weer van een goed niveau en het verhaal kwam redelijk uit de verf! het einde vond ik iets minder.. had wat meer aan gedaan mogen worden wat mij betreft.. zelfde cijfer als zijn voorganger.. 3,5 !

Zeer goede film van Kieslówski maar minder dan "Bleu" en "Rouge". Visueel vond ik die andere films gewoon een stuk beter o.a. vanwege het kleurengebruik. Dat vond ik in deze film zeer somber, hoewel het wel bij het verhaal, dat zich grotendeels in het post-communistische Polen afspeelde, paste. De Oost Europesche landen vlak na het communistische tijdperk hadden zich nog niet direkt kunnen bevrijden van die grauwheid, die zo kenmerkend was in de landen die een communistisch systeem hadden.
Het verhaal vond ik daarentegen zeer origineel en daarom ook erg goed. Ook werd verwezen naar een andere film "Le Mépris" waar ook de vrouw, zonder duidelijke reden, haar man verachtte. Zie de scene met de poster met Brigitte Bardot. Dat kan nauwelijks toeval genoemd worden. Kieslowski maakt in zijn films wel vaker gebruik van dit soort trucjes.

4,0*

De minste van de trilogie. Zoals al eerder aangehaald is dit deel scriptmatiger dan de andere en hierdoor wordt er aan sfeer ingeboet. Misschien dat een luchtige Kieslovski voor mij minder werkt:

verlaagd van 4* naar 3,5*

Hier kan ik mij deels mee vinden. Vond het inderdaad soms bijna komisch (zwarte komedie zou niet eens een slechte beschrijving zijn), maar ik had toch meer connectie met Juliette Binoche in Bleu. Hierin was de karakterontwikkeling zo sterk en gedetailleerd neergezet dat ik in het verhaal meegesleurd werd.

Bij Blanc had ik dit minder, mede door het feit dat hier sprake was van veel meer gebeurtenissen en dat er gewoon véél meer spanning was. Bij Bleu was het eerder languit op de bank liggen en de film over je heen laten gaan en bij Blanc zat ik eerder op het puntje van mijn stoel. Ik vind het qua stijl gewoon een totaal andere film dan Blue waardoor ik niet echt kan zeggen welke mijn voorkeur geniet.
Morgen Rouge kijken.

Niet zo goed als Bleu vooral omdat er in mijn ogen op psychologisch vlak minder dingen gebeuren en op minder poetische wijze worden verteld. Aan de andere kant is deze vlotter en entertainender.

Prima zwarte komedie, alhoewel het wel meeviel met de lachmomenten, maar goed... Het is wel het minste deel van de Trois Couleurs-trilogie, maar toch nog bijzonderder dan een aangenaam tussendoortje.

Ik vond Julie Delpy echt heel mooi, goed, naturel overkomen, net als haar tegenspeler. Erg mooi koppel ook, en prachtig eindshot. Liefde is, zoals ik best wel heb ervaren in bepaalde dingetjes, echt goed om te voelen, goed om te zien. Liefdevolle gesprekken, liefde die je hebt die je nooit meer voorbij wilt laten gaan. Ik ben ook best een romantische ziel, geloof heilig en oprecht dat ware liefde bestaat, dat het alles overwint. En dan ben ik naiëf, ja, misschien wel, maar ik geloof ook absoluut en voor altijd in liefde op het eerste gezicht, dat je alles om je heen vergeet als je als meisje zijnde, die ene zo heel speciale jongen tegen komt, of, als jongen zijnde, dat ene speciale meisje tegen het lijf loopt. Dat je na al die jaren nog steeds vreselijk verliefd bent, of weer opnieuw kunt worden als je je geliefde iets ziet doen.
Liefde heelt, liefde is prachtig.

Dit was mijn eerste Trois Couleurs film, en ik moet echt zeggen, dit is echt waanzinnig mooi in beeld gebracht, prachtig camerawerk, en zoals gezegd schitterend en uitstekend acteerwerk. Dik verdiende 4,5*, met, ga ik echt vanuit, een verhoging van een halfje als ik hem nog eens zal zien.

Net als de twee andere kleurtjes, heeft ook deze zo'n beetje de subtiliteit van een bulldozer. Snap niet helemaal waarom deze films zo geprezen worden juist vanwege hun symboliek etc. maar ja,

In ieder geval is dit wel de meest vermakelijke met een hoop droge humor. Jerzy Stuhr steelt de show als kapper Jurek.

Blue vond ik een beetje een over de top drama, weliswaar met mooie plaatjes maar moeilijk meeleefbaar. Blanc daarentegen is een sterk verhaal vol symboliek en meerdere lagen, als een gedicht dat vele facetten aansnijdt. In Blanc draait het letterlijk en figuurlijk om Het Huwelijk en de verstikkende gevolgen (als een gevangenis) van dit verbond. Gelijkheid als één van de peilers van de Franse 'driekleur' krijgt ook in meerdere aspecten gehoor, al was het alleen al in 'met gelijke munt terug betalen'.
Mooi dat Liefde en de Dood elkaar zo op de hielen zitten. Tot nu toe is Blanc verreweg mijn favoriet uit het drieluik.
Op naar Rouge voor een tweede gedegen kijkbeurt.

Stuk interessanter dan Bleu, daarom ook een wat hogere beoordeling.

Verder vond ik dit ook weer niet zo waanzinnig bijzonder, mooi geschoten ja, en ook een boeiend verhaal dit keer, maar ook niet zo gek veel meer. Leuk om te zien, maar na Bleu misschien ook wel weer een kleine teleurstelling.

3.5*

Na Blanc verwachten de mensen doorgaans weer zo'n emotioneel geladen drama, en dan valt deze vaak tegen. Dit is meer een zwarte komedie, eerder licht van toon.

Vermakelijk, maar geniaal vond ik het absoluut niet.

Minder dan Bleu, waar naar mijn smaak meer aandacht aan het visuele werd geschonken. Toch hier ook een paar mooie shots van het Poolse landschap, maar het is allemaal net wat te weinig. Verder hing er een aardig sfeertje dat de boel nog redt. Verhaaltje was wel okee, maar ik begrijp niets van de acties van Karol. De hele film smacht hij naar zijn ex. Wint hij haar eindelijk terug, zorgt hij ervoor dat ze in de bak draait.
Vind ik raar.

3*.

Kan niet begrijpen dat deze film zo hoog staat, is toch een 12 in een dozijn film, niets apart gewoon een middelmatige film, Karol speelt goed:3,0

Bleu is beter 3,5

Vanavond Rouge.

Gekke intrigerende film. Wist niet goed wat te verwachten.Maar niet slecht. Ongewone beelden, ongewone verhaal. Later nog een s weer zien.

Ik vond het jammer dat Julie Delpy eigenlijk maar een bescheiden rolletje heeft in deze film.

Eigenlijk is het een tour-de-force van Zbigniew Zamachowski, waarbij de wijze waarop die in Polen in sneltreinvaart schatrijk wordt, wel heel erg kort door de bocht wordt verteld.

"Bialy" (Blanc) is net iets beter dan deel 1 (Blue) van Kieslowski's trilogie, maar een stuk minder dan het laatste deel (Rouge). Leuk de dwarsverbinding met de andere delen met de glasbak-scène.

Blanc: ironische gelijkheid.

Laat ik ze maar deze week allemaal zien. Na Bleu was ik niet zo zeer enthousiast, maar wel erg nieuwsgierig naar het witte gedeelte. Ik had al van te voren op internet ergens gelezen dat de films soms wat anders dan verwacht over kwamen bij het publiek. Niet geheel een stijl voor de trilogie, maar meerdere. Zo had Bleu mij in haar ban door vooral het visuele aspect, en valt Blanc hier een beetje in het niets.

Natuurlijk, laten we eerlijk zijn. Blanc is een sterke film die eigenlijk overal klopt. Het verhaal is wat feitelijker en voor veel mensen interessanter omdat er meer gebeurt. Je kunt je meer identificeren met personages, de film is wat minder zweverig, er zit hier en daar wat humor in, en de film probeerde in mijn ogen het verhaal echt te vertellen, i.p.v. te laten zien (zoals in Bleu). Op visueel vlak dus wat gewoontjes, natuurlijk is het bovengemiddeld voor een drama/zwarte komedie, paar fraaie beelden van Polen, maar toch had het niet iets speciaals waar ik naar hoopte. Het was voor mij allemaal te veel gericht op het plot, terwijl ik het juist fijn vind als de beelden een eigen leven maken. Geen gezeur over de muziek, zit prima in elkaar en wist toch nog die intelligente en dramatische sfeer neer te zetten die Bleu ook een beetje had, alleen nu wat minder aanwezig.

Al met al een bovengemiddeld filmpje, wat leuke aanwijzingen naar Bleu (ik heb er drie geteld), maar Blanc beschouw ik niet als een klein meesterwerk die echt iets indrukwekkends op audiovisueel niveau neer zet. Ook qua verhaal kon ik de ironische gelijkheid niet echt opnemen, enkel de wraak actie zou ironisch beschouwd kunnen worden.

Zeker wel het kijken waard, maar niet zo zeer een misser, maar gewoon iets minder dan Bleu. We gaan als eind station naar Rouge, kijken of die het kleurgebruik en zweverige sfeertje terug kan zetten (zal ook wel te maken hebben dat ''wit'' niet echt een kleur is, en dat daarom de sneeuw en de andere ''kleur-elementen'' minder opvallen dan bv. bij Bleu)... 3 sterren