Brødre (2004)

De contrasten werkten voor mij niet. Met de oorlogsbeelden was niets mis maar het rauwe geweld duurde veel te lang en deed op een brute manier afbreuk aan de familiebeelden die juist zo sfeervol waren. In mijn ogen had het wel wat suggestiever gemogen. Het geweld viel nogal rauw op mijn dak. Meestal heb ik daar geen problemen mee maar dit was als een olifant in een porseleinkast. In mijn ogen was de film veel sterker geweest zonder de oorlogsbeelden.

Beter dan After The Wedding als je het mij vraagt.

Minder dan After the Wedding maar zeker weer een prachtige film. Ik had hier en daar nog wel wat aan te merken op de cameratechniek maar verder vond ik het een schitterende film.

Prachtig, aangrijpend verhaal.

Prachtige rollen, met echt wel een uitschieter wat betreft het oudste meisje. Mensen, wat kan die aangrijpend echt verdrietig en bang zijn, gewoonweg schitterend. Connie Nielsen is echt adembenemend en niet alleen door haar looks. Een heel sterke, overtuigende uitstraling.

Ook Mickael werd heel, heel goed vertolkt. Alleen Jannik vond ik soms wat te licht uitvallen, zeker als hij zogezegd dronken moest zijn, maar hij vormt geen echt bezwaar.

Wel enorm storend: die beeldkwaliteit. Dan heb ik het nog niet eens over de 'handheld camera. De oorlogsbeelden lijden onder het afwezige budget en lijkt wel ergens op de Kalmthoutse Heide geschoten, met wat verklede 2de-rangsfiguranten. Maar het alleregste: wie heeft het in zijn kop gehaald zo'n donkere randen aan het beeld te geven? Een stoorzender in een verder sterke film met een mooi einde en ontroerende vertolkingen.

Mooie film, met uitstekende acteerprestaties. Vooral Ulrich Thomsen vond ik weer erg goed Geen feel-good film en het einde was daardoor ook erg goed.

Ik had wel wat moeite om in het verhaal te komen, mede door, zoals de hierboven genoemde, beeldkwaliteit. Dit zie ik in Scandinavische films wel eens vaker, dus ik had er na een halfuurtje geen moeite meer mee.
Bij de familie van Niels Peter thuis, vond ik een erg ontroerend stuk.

Ben nu wel heel erg benieuwd naar wat Denemarken nog meer voor films te bieden heeft

4*

Connie en Ulrich: jullie verdienen een halfje meer.
Zonde van de dansende videobeelden.

Oké, ondertussen een heel punt erbij al. Desstorende elementen weerhouden mij ervan een vijf te geven, maar de positieve kanten groeien met de dag en blijven door mijn hoofd spelen.

Wat een geweldige mensen, wat een onvoorstelbare acteerprestaties. En Connie Nielsen: überbabe van 45, die toch niet op eenzame hoogte vertoeft.

Groeiertje. En kanjer.

Laatste keer dat ik hem heb gezien is zeker zoon 10 maanden geleden, de film spookt nog steeds door mijn hoofd!

Je neemt me de woorden uit de mond...

Sorry

Bwa, geen probleem hoor.. Is soms zelfs handig.

Net zowel de originele (deze dus) film gezien en de Amerikaanse remake Brothers (2009). Beide films zijn erg sterk, ik vind het lastig om te zeggen welke van de twee beter is. De remake poetst een paar schoonheidsfoutjes van het origineel weg, maar laat ook wat steekjes vallen waardoor je als je het origineel niet gezien hebt misschien wat kleine details in het verhaal mist. Wat hier ergens gesuggereerd wordt, dat het een beeld voor beeld remake is, is echt niet juist, er zijn wel degelijk verschillen - en soms ook best essentiele. Ook is het verhaal subtiel aangepast om meer in de Amerikaanse setting te passen, en dat is vind ik echt heel goed gedaan. Sommige scenes zijn in de originele versie beter, sommige in de remake, en dat zal ook wel wat aan je eigen smaak liggen.
Waar de remake vind ik wel echt sterker in is is dat de beelden duidelijk mooier en verzorgder zijn, zowel de scenes 'thuis' als in Afghanistan zijn echt sterker daardoor.
Hoe dan ook, het zijn beide erg goede films.

Wisselvallige film die ondanks mindere punten duidelijk boven de grijze massa uitsteekt. De waanzin die Michael toont als hij terug komt uit Afganistan is ontzettend goed gespeeld, net als de reacties die hierop volgen. Hoogtepunt is het avondeten als hij zonder enige reden boos en geïrriteerd wegloopt. Voelen doe je zijn gevoelens natuurlijk onmogelijk, maar de waanzin wordt wel vol overtuiging gebracht.

Jammer dat de kracht wat vermindert door het uitleggerige karakter van de film. Voorbeelden daarvan zijn de foto's die Michael na zijn bevrijding voor z'n neus krijgt gedrukt (ken je deze man? hmmmm..) of de eindpassage waarin de moraal, die een beetje enthousiaste kijker zelf goed zal kunnen ontdekken, woord voor woord met een voice-over wordt opgedrongen. Had wat meer aan de fantasie overgelaten mogen worden. Zeker omdat het thema toch niet 100% te begrijpen is, had het wat prikkelender gemogen.

Neemt niet weg dat alle personages hun werk uitstekend doen en alle emoties geloofwaardig worden uitgedrukt. De moeite waard, al was het maar om de waanzin te zien in zowel het Midden-Oosten als vervolgens terug in Europa.

Topdrama van topregisseur Susanne Bier.
Verhaal heeft wel enige verwantschap met Bier's "Things We Lost In The Fire" (2007).
Sterk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers.

De Amerikaanse remake van regisseur Jim Sheridan is niet slecht, maar haalt het niet bij deze originele versie.

Het idee is heel behoorlijk, maar de uitvoering laat veelal te wensen over. Het voelt aan als een ruwe opzet die op veel punten nog bijgeschaaft moet worden. Het camera werk is ronduit lelijk en de pogingen om mooie shots in te voegen komen in combinatie met de af en toe zweverige soundtrack veelal geforceerd en pretentieus over.

Ook de drama vind ik niet altijd goed uit de verf komen. Vaak waren emotionele scénes te dik aangezet en kwam het soms ongeloofwaardig over. Geëmotioneerd werd ik in ieder geval nooit.

De film wordt gered door het sterke concept en het behoorlijke acteerwerk.

Ik heb bewust gekozen het origineel te kijken in plaats van de remake, maar door de gemiste potentie in de versie van Bier ben ik toch wel erg benieuwd geworden naar de Amerikaanse remake.

Ik zie laatst steeds betere films uit Scandinavische landen. Daarom was ik wel geinteresseerd naar deze film. Ook het onderwerp leek me wel interessant, dus ik ben hem gaan kijken. Ik kan Brothers niet toevoegen aan de uitstekende werken uit Scandinavie, maar hij is ook niet slecht. Het idee is goed, de uitwerking is redelijk.

De film is heel lang van niveau. De regisseuze besteedt genoeg tijd aan het schetsen van de karakters van beide broers. Wat belangrijk is, want later in de film worden die karakters compleet verwisseld. Ik had de reacties op Michael die naar Afghanistan gaat wel beter uitgewerkt willen zien. Zijn vrouw acteerde enige bezorgdheid, maar bijlange na niet genoeg om mij te laten geloven dat die man naar een gevaarlijk oorlogsgebied gaat (als ik de reputatie van Afghanistan in deze niet gekent had, had ik dat ook niet gedacht). Van zijn dochters is het moelijker te peilen of de reacties goed zijn of niet: van kinderen is dit toch moelijker te voorspellen.

Als Michael naar Afghanistan gaat, vind het ongeluk gauw plaats, maar hij overleeft het dus. En daar zit hem meteen het eerste minpunt in. Het helicopterongeluk leek mij nauwelijks te overleven. Laat staan dat je het overleeft met slechts een aantal kleerscheurtjes en wat sneetjes (want meer was er niet te zien). Echt slecht, als een kind dat naar de speeltuin is geweest.

De regisseuze focuste veel op de rouwverwerking om Michaels verlies. Dat was goed. Maar dat ging wel ten koste van het aantal scenes in het kamp waar Michael gevangen zat. Daar hadden meerdere scenes aan gewijd mogen worden. Maar de scenes die er wel aan besteedt werden waren dan ook buitengewoon sterk. Dit maakte het dan ook goed. En uiteindelijk is het toch een pluspunt dat Bier in slechts een paar scenes de sfeer in het kamp zo goed weet te beschrijven. De sfeer van je lot dat volledig in de handen van de vijand ligt. Het ene moment vind je als gevangene steund bij je mede gevangene, het volgende moment moet je diezelfde gevangene vermoorden om te overleven. Een goede keuze van Bier om deze twee scenes precies naast elkaar te plaatsen, zo wordt het bovengenoemde contrast heel goed duidelijk gemaakt.

Ook het stuk nadat Michael bevrijdt is en hij de foto van de man die hij moest vermoorden te zien krijgt, sprak boekdelen. Verschrikkelijk moet dat zijn. De rest van je leven voel je je een misdadiger, terwijl je handeling volkomen rationeel was.

Maar dan komt het volgende minpunt: Michaels thuiskomst. Er wordt geacteerd alsof Michael gewoon na een zakenreis naar huis terugkomt. Hij werd verdomme doodgewaand. Ik wil tranen van blijdschap zien, ik wil verwarring zien. Vooral van Michaels kant werd er heel slecht gespeeld. Ik ben bereidt mijn inlevingsvermogen ter beschikking te stellen, maar daar moet dan wel fatsoenlijk acteerwerk tegenover staan.

Ik vond Michaels wantrouwen en irritaties ook ongeloofwaardig overkomen, maar daar kan ik niet echt over oordelen. Ten slotte heb ik nooit iemand dood moeten slaan in een krijgsgevangenen kamp. Wel interessant hoe de 2 broers met elkaar van karakter wisselden. Jannik werd opeens de verantwoordelijke huisvader, en Michael werd de snel geagiteerde dronkelap. Of die transformatie in het echt ook zo zou gaan? Dat Michael een grote transformatie doormaakt geloof ik wel, maar bij Jannik heb ik toch iets meer twijfels.

Ook een sterke scene was het stuk waarin Michael de onbewuste weduwe en al helemaal onbewuste wees bezoekt was een sterk stuk. Dat benadrukt dat je je dan niet meer normaal kunt voelen. Je wilt gewoon verder met je leven, maar die ene moord blijft je achtervolgen. Het lijkt me moelijk om met je kinderen naar bijvoorbeeld een speeltuin te gaan en lol te hebben, met in het achterhoofd de wetenschap dat je iemand (een bondgenoot) hebt gedood. En dat als je dat niet gedaan had, je nooit met je kinderen in die speeltuin had kunnen zitten. Het gevoel van de trauma werd op mij goed overgebracht in de film.

Maar er kwam nog een ongeloofwaardig moment. Want ook als Michael doorslaat komt dat heel abrupt en ongeloofwaardig over. Ook hier houdt ik mezelf voor dat ik er niet over kan oordelen, maar daar wordt het toch wat moelijker. Het past totaal niet bij de film en doet de film weinig goed. De uiteindelijke finale is redelijk maar totaal geen hoogtepunt.

Maar het einde was dan weer heel goed. Michael die zijn verhaal aan zijn vrouw verteld, dat wordt grotendeels buiten beschouwing gelaten. Bier weet goed bij welke zin ze haar film moet stoppen. Hij had een zoon: Michaels bittere schuldgevoelens in een zin samengevat. Het einde was briljant en aangrijpend.

Ik weet niet van Brothers moet vinden. Het is een opeenvolging van grote pluspunten en grote minpunten. Ook het acteerwerk wisselde nogal. De sterke scenes zorgen voor mij toch voor een ruime voldoende. Vooral het einde heeft er voor gezorgd dat de film bij mij een goede nasmaak achterlaat.


3.5*

Gek, ik vond het niet meteen een opeenvolging van sterke e, midnere punten. Ik zag wel zaken waar er gewoon geldgebrek was. De Afghanistanopnames zijn met veel improvisatie en weinig middelen een achillespees van de film waar ze zelf niet veel aan kunnen verhelpen. Het geld ois er of het is er niet.

Het hoeft niet altijd met grote middelen gemaakt te worden om goed te zijn maar hier heb je toch een tv-reeksgevoel, filmisch schiet het te kort. ook die donker zwem in de hoeken stoorde me en een look dei soms ronduit 'cheap' overkwam. Amateuristische video, bepaald geen Oscarnominatie voor de D.O.P.

Het zijn net de acteursprestaties die alles boven deze mankementjes wisten uit te tillen. De goede nasmaak is bij mij net dat gebleken. Irritatie over de minpuntjes vervlogen, de pluspunten, het verhaal en de acteurs bleven doorhameren. Topper toch wel.

Ik vond het acteerwerk wisselend. Soms was het slecht, soms best wel goed. Ik vond de Afghanistan scenes juist heel goed. Ze weten in de weinige scenes die ze erover kunnen/willen maken een heel goed beeld neer te zetten. Erg knap gedaan.

Zonde eigenlijk dat ik de amerikaanse versie al had gezien....deze was beter.
Ulrich Thomsen is verpletterend als Michael. Nielsen en Kaas mogen er ook wezen met hun rol.
en niet de vergeten de meisjes: indrukwekkend op die leeftijd.

Deze film maakte indruk. Impact. Prachtig

Prachtig acteerwerk, en geweldig hoe de extreem gewelddadige sleutelscene zo subtiel vrijwel zonder direct zicht op het werkelijke geweld in beeld is gebracht. Het gaat hier ten slotte om een pschychologisch drama, niet om een gewelds film.

Helaas vond ik het eind een nogal abrupte afknapper, daar had toch veel meer uit te halen geweest, en had best een kwartiertje langer mogen duren.