Le Mystère Picasso (1956)

Ooit op tv uitgezonden en opgenomen.
Fascinerend.

U bent idd. al weer ruim een halve eeuw verder...Sorry, moest hem even inkoppen.
Hoe dan ook: de film heet niet voor niets zo want het mysterie rond het Genie Picasso wordt verder volstrekt niet opgehelderd. Logisch, want in de fifties was de spanjool al een genie in ruste die weinig opzienbarends meer deed. Een docu uit 1912 was boeiender geweest, zij het technisch net iets moeilijker haalbaar.
De opzet valt wel degelijk in woorden te omschrijven: we zien 20 doeken onder constructie die omdat ze doorschijnend zijn door de camera van Renoir in beeld kunnen worden gebracht zonder dat we de artiest zelf zien. Deze doeken worden steeds groter van opzet en halverwege gaat de film dan ook verder in cinemascope, om te besluiten met het grootste tableau dat de zegeningen van zon, strand en jetski laat zien..na de nodige problemen.
De meeste doeken tonen bekende Picasso motieven als circusvolk, naakte mokkels, knollen, stieren ( vechters ) enz.
Eigenlijk heeft de film een structur vergelijkbaar met de meeste Clouzots: een rustige aanloop, een catastrofe halverwege ( de overgang naar een nieuw formaat) en een spannende afloop( wordt het nog wat met dat laatste doek ? )
Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat de docu ons meer leert over Clouzot aan het werk dan over Picasso. De weergave van het artistieke proces is volkomen vervormd door de filmtechniek: aan die 20 schiderijen die we in 80 minuten zien is in feite weken gewerkt. Clouzot suggereert door het voortdurende gebruik van stop motion- die ervoor zorgt dat je het idee hebt naar een animatiefilm van Sharpsteen te kijken- dat we hier een puur intuitief "genie" bezig zien, maar niets is minder waar.
Ik vermoed dan ook dat de intro waarin Clouzot parmantig aankondigt dat we het nu allemaal zullen begrijpen, ironisch bedoeld is.
Overigens: halverwege krijgen we zowel Picasso( met ontblote harige bast en obiter dicta debiterend als: "het publiek heeft me nooit geinteresseerd en zeker niet nu ik oud ben ") als Clouzot in beeld te zien, waarbij de regisseur zich als de meerdere van de 2 genies opstelt. Ach ja, het blijft een Fransman.
De muziek van Auric is op zich zeer goed( een verschillende compositie voor ieder schilderij ), maar hij lijkt ons met zijn composities iets te nadrukkelijk te willen vertellen dat hij eigenlijk net zo'n genie is als die andere 2.
Tenslotte: Welles levert in VEM een aardig ironisch commentaar op zowel Picasso als deze film, zo lijkt het.