Happiness (1998)

Grappig, ik wou na het lezen van je bericht bij American Beauty je nog naar deze film verwijzen.

Net voor het eerst gezien eindelijk. Film met mijn favo acteur Hoffman die weer super is. Vooral op het eind.

Ik wist dat het geen feelgood was. Toch komt ie flink aan. Het is soms erg deprimerend, maar ook zo hard, heftig en eerlijk. Sommige scenes waar niet veel in gebeurt duren lang, maar dat is part of the movie. Daardoor blijf je alert en word je aan het denken gezet.

Grappig dat er vergelijkingen worden gemaakt met A. Beauty. Ik snap het. Ik moest ook aan Little Children denken. Gelukkig van de buitenkant, maar van binnen.....

4* eerst en bijkomen maar.

We voelen onszelf veel veiliger bij het 'diaboliseren' van misdadigers (vooral als het onze kinderen aangaat). Het is gemakkelijk om te denken dat mensen die anderen kwaad berokkenen ook daadwerkelijk 'Het Kwaad' zijn. We zien de gruwelijkste misdaden van op een veilige afstaand, letterlijk en figuurlijk op ons tv-schermpje en veroordelen die 'monsters' die zoiets doen en staan er volledig buiten. "Wij zijn goed en zij zijn slecht."
Solondz durft echter te zeggen dat die misdadigers die we op tv zien, niet noodzakelijk monsters zijn, maar eerder slachtoffers, die aan een ziekte lijden. We schrikken als we voelen dat we meeleven met een "pervert", een "serial rapist" (zoals Bill in deze film genoemd wordt)... Solondz zet ons aan om hun eigen tunnelvisie in vraag te stellen. Jammer genoeg kiezen sommigen nog steeds voor de veiligste oplossing: zeggen dat de film pedofilie goedpraat.

Ik vond de film erg goed, maar helemaal niet komisch. Soms vond ik de situatie te ernstig om nog grappig te zijn, soms herkende ik de humor zelfs helemaal niet... Iets te zwart voor mij, vrees ik. Maar ik verkies sowieso liever een film die me raakt dan eentje waarmee ik alleen maar kan lachen - en deze film raakte me.

Als ik het zo lees hou niet van vrolijke maar ook niet van sombere films, l*llig voor je want dan mis je een hoop moois.
Maarja je hebt nu éénmaal een andere voorkeur, maar wat ik eigenlijk niet voor kan stellen is dat iemand deze film een 0,5* geeft.
Ik kan daar met mijn pet niet bij en ik geloof er ook niks van!!

Erg grappig.

Had misschien gehoopt op een echte geniale komedie, dat is Happiness helaas niet. Wel zeer leuk, en de dik 2 uur zijn zo voorbij.

Een aantal echt hele goede momenten kleuren de film, Dr. Maplewood die gaat bellen waar de Farbers wonen na het verhaal van z'n zoon, daarna het "Now, You said something about Ronald Farber"
De alom aanwezige ironische muziek vond ik bij vlagen ook geweldig. Philip Seymour Hoffman is maar weer eens geniaal als pervert

3.5*

Een drama of een komedie? Nou voor mij in ieder geval niet het laatste. Nog nooit zo veel losers bij elkaar gezien. Lachen was het af en toe wel, maar dan toch meer om leedvermaak. Goede baan, vrouwtje, huisje, kindje en hup leven maar. "Happiness is all what there is" Neen dus, het is een en al kommer en kwel wat wij in deze film te zien kregen. Ik moet er wel bij zeggen dat Seymour hoffman toch wel echt geknipt was voor de rol van loser. Het is een en al depressiviteit wat hij uitstraalde. Niemand in zijn plaats zou het beter kunnen doen.
"Happiness" is dus niet direkt mijn ding - dat zal duidelijk zijn - maar een slechte film is het zeker niet. Het punt is dat ik mij gewoon niet in de personages kon inleven. Hun sores liet mij gewoon siberisch koud en bovendien duurde de film voor mij ook gewoon te lang. Een gemiddelde waardering (3,0*) voor deze depri film lijkt voor mij daarom ook het best op zijn plaats.

Gebruiker Jordy schreef in 2001 het volgende over deze film :

Het is een beetje een kruising tussen Magnolia (verschillende verhaallijnen die losjes met elkaar verbonden zijn) en American Beauty (normale mensen blijken onder de oppervlakte eigenlijk erg ongelukkig te zijn). Eerst maar de goede punten: er wordt fantastisch geacteerd, de film heeft enkele zeer hilarische (zeer zwarte) komische momenten. Verder zijn verschillende verhaallijnen (vooral die van de pedofiele huisvader) erg "disturbing", wat ik een pluspunt vond: het zet je tenminste een beetje aan het denken. Maar goed, deze film zal niet voor iedereen zijn. Ik vond de film ook zo nu en dan wat langzaam, en de personages boeiden mij niet genoeg om de film ruim 2 uur boeiend te houden.

En daar ben ik het helemaal mee eens.