Eraserhead (1977)

Niet te begrijpen film omdat het zoveel verschillende interpretaties toelaat en nooit clues weg worden geven welke ervan het meest plausibel is. Het maakt de film mysterieus, prettig onbegrijpelijk en welhaast magisch. De absurditeit van Jack Nance als dat koddige mannetje met het rare loopje en zijn spermatozoïde baby levert dan ook een pallet aan emoties op. Van walging naar de seksuele toespelingen en de walgelijke gore, tot een zekere ontroering naar dat schattige schepseltje en het bijna slapstickachtige van het karakter Eraserhead. David Lynch weet hier ontzettend goed een compleet bizar universum te creeeren dat tegelijkertijd ook uitlokt tot identificatie bij de kijker, alsof jij als kijker je eigen narratief uit de beelden haalt en er een betekenis aan geeft.

Prachtig om te zien hoe David Lynch weer z'n apart sfeertje weet neer te zetten met minimale middelen. Mooie donkere setting, rare personages,constant een brommend of zoemend geluid en een verhaal waar je richting het einde de draad kwijt bent. In het begin was ik nog bezig paralellen te leggen of verklaringen te zoeken maar daar ben ik maar mee gestopt. Het zwart-wit beeld zorgde voor de juiste sfeer. Verder ook geen surround sound maar gewoon stereo. Vaak zie je tegenwoordig dat ze een nieuwe mix maken voor een release maar dat hebben ze hier niet gedaan. Gewoon zoals Lynch het bedoeld heeft.

Sfeervol en aardig om eens gezien te hebben, veel parallelen met het latere werk van Lynch, maar duidelijk dat het nog geen volwassen film is. Opbouw is zo nu en dan behoorlijk mak en audiovisueel is de uitwerking nogal eens gebrekkig. Blij dat ik dit op 35mm heb gezien, ben bang dat ik de film op DVD niet had uitgezeten.

2,5*