They Were Expendable (1945)

Typisch oorlogspatriottisme, waarschijnlijk gemaakt vlak nadat de Amerikanen in het verre Oosten flink klop hadden gekregen en waren verdreven door de Japanners (getuige ook het 'We Shall return' van generaal MacArthur aan het einde in plaats van het gebruikelijke 'The End' ) .

Voeg daarbij een score vol 'Glory, glory, hallelujah' liedjes en een John Wayne in zijn eeuwige ruwe bolster/blanke pit rol en het is wel duidelijk hoe deze film ongeveer in elkaar zit.

Niettemin wel aardig om te zien, niet in het minst door de prima actiescenes, maar bepaald geen grootse film.

Mwah hier houd ik niet van. Actiescenes waren vrij spectaculair maar schaars. Veel te langzaam. Zat bijna de minuten tot het einde af te tellen. Krappe 2*

Niet heel controversieel qua plot wat ik verwachtte. Deze film is erg op de actie gericht en de heldendaden van die bemanning van de motorboten.
Die liefdes scenes waren zeker aardig, Donna Reed heb ik vaker zien langskomen.

Bovendien is deze film zeer grappig op momenten, Ward Bond steelt de show.

Het einde laat dan wel weer duidelijk een boodschap zien voor die tijd, dat is dan weer een duidelijke hint voor mensen die niet weten waar ze naar kijken.

3,5*

Vannacht op TV - ARD 3:10 uur

Matige oorlogsfilm over een groep mariniers op snelle marineboten ten tijde van de aanval op Pearl Harbor. Deze mariniers worden gevolgd tijdens hun overwinningen, nederlagen, frustraties en de dagelijkse gang van zaken. De film ziet er goed en ook gedetailleerd uit. Alleen is het geheel nogal langdradig en mist de film een spanningsboog. Zeker niet de beste samenwerking van John Ford en John Wayne, een krappe 3.0.

We shall return --General MacArthur

They Were Expendable, ik heb het altijd een enorm coole titel gevonden. Waarom weet ik niet maar de mannelijkheid lijkt er vanaf te spatten en wanneer het dan ook nog eens met persoonlijke held John Wayne is, dan kan dat niet mislukken. Echter, het lot was me precies niet goed gezind want het de 3e keer al dat ik aan de film begon. De eerste keer was ik te moe en zette ik de film af, de 2e keer was er opeens bezoek maar de 3e keer is dan toch gelukt uiteindelijk.

De naam Frank Wead, de schrijver van het screenplay van de film, was een naam die me een belletje deed rinkelen. Ik was er niet 100% zeker van maar volgens mij was het dezelfde persoon waar John Ford zo'n 12 jaar later de film The Wings of Eagles over draaide. Ik had al eerder gehoord dat Ford ten tijde van de jaren '50 goede kameraden was met Wead maar dat ze al zo lang teruggingen wist ik niet. Het is tegelijkertijd ook de eerste keer dat Ford zich aan een Tweede Wereldoorlog film waagde, nogal logisch want WO II was nog maar net ten einde of was misschien zelfs nog op zijn laatste pootjes aan het lopen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de film bol staat van het typische Amerikaanse patriottisme. Velen zullen er zich aan storen, ik kan me er nog redelijk goed overeen zetten. Het is dan ook jammer dat Ford de kunst van het vertellen van een oorlogsverhaal nog niet helemaal onder de knie heeft want het wordt allemaal nogal povertjes uitgewerkt. Hoewel het gebaseerd is op waargebeurde feiten (Brickley is eigenlijk John Duncan Bulkeley en Rusty is eigenlijk Robert Kelly), wordt het allemaal te lang uitgesponnen waardoor de rek er wat uit gaat. De mannen waar geen spatje slecht aan is (hoewel Kelly en Smith, die zuster Sandy speelt, MGM hebben aangeklaagd vanwege hun portrettering in de film) maken van alles mee en de uiteindelijke climax is dan ook vrij teleurstellend. Er is zelfs amper over een climax te spreken doordat de film opeens gedaan is..

Gelukkig wist Ford al wel hoe hij een degelijke actiescène moest schieten en dat blijkt hier wel uit. Het ziet er allemaal erg vlot uit, zeker als je bekijkt dat de film ondertussen al meer dan 60 jaar oud is, en Ford weet het allemaal netjes op het scherm te brengen. Natuurlijk is Ford zijn lieveling ook weer van de partij, ik heb het natuurlijk over de immer geweldige John Wayne. Het was al de derde keer dat de twee een samenwerking hadden (Stagecoach en The Long Voyage Home waren een aantal jaren hiervoor opgenomen) maar er bleek toch een kleine barst in de vriendschap te geraken doordat Ford het Wayne erg kwalijk nam dat die nooit had meegevochten in de oorlog. Ford was zelf gepromoveerd naar de rank van kapitein tijdens WO II. Het resultaat was navenant en Ford begon enorm veel opmerkingen en steken naar Wayne te geven totdat Montgomery, die ook in het leger had gezeten, er opeens tussen kwam. De regisseur barstte in tranen uit en stopte met de opmerkingen over de lafheid van Wayne. Gelukkig is hiervan op het scherm niet al teveel van te merken en speelt Wayne weer erg sterk, ik kan echt naar hem blijven kijken. Naast Wayne heeft ook Robert Montgomery een grote rol in de film en die speelt ook erg overtuigend. De combinatie van de twee vertaalt zich uitstekend naar het scherm. Ook de mooie Donna Reed heeft nog een ietwat kleine bijrol maar is even solide als de rest van de cast.

Niet het hoogtepunt uit Ford zijn carrière, zoveel is duidelijk. Dan vind ik The Wings of Eagles een betere samenwerking tussen de twee iconen. Hier komt het allemaal plotgewijs nogal rommelig over maar gelukkig is de cast sterk en zijn de actiescènes wel geslaagd. De film duurt echter iets te lang en dat merk je.

3*