Wong Gok Ka Moon (1988)

De eersten zullen de laatsten zijn.
Bij deze alle films van Wong Kar Wai gezien en wat een pracht heeft hij gemaakt.
Ook deze is van meer dan goed niveau. Duidelijk is wel dat hij nog heel wat had te leren voordat Fa Yeung Nin Wa en 2046 konden worden gemaakt, maar stijl had de man ook toen al.
Tikt net de 4* aan door een aantal geweldige scenes.

Fijne film.

Eerdere Kar Wai's hebben me nooit echt aangesproken, maar wil toch graag de man z'n hele oeuvre gezien hebben. Days of Being Wild en Happy Together liggen al klaar.

Andere aantrekkingskracht was Andy Lau. Nu ben ik niet meteen een groot bewonderaar van z'n acteerwerk, maar hij heeft door de jaren heen toch een indrukwekkende carriere opgebouwd en geeft ook veel terug aan de filmwereld (Hong Kong dan). Langzaamaan begin ik de man toch te respecteren.

De film zelf is een erg typisch verhaaltje over enkele lowlife straat schurkjes die moeizaam proberen op te klimmen maar struikelen in hun enthousiasme en gebrek aan zelfbeheersing. Film ziet er bij momenten mooi uit, beter in ieder geval dan de eerste pogingen met Doyle (al wil ik die nog wel een keertje een tweede kans geven). Uiteraard komt Kar Wai niet in de buurt van wat hij in een 2046 presteert maar het presenteert aardig.

Afgezien van de brakke openingstune valt het muzikaal ook allemaal nog goed mee. Ook qua soundtrack liep het wel eens verkeerd in latere films.

Verder typisch verhaaltje dus, met aardig goed acteerwerk van Lau en Maggie Cheung. Broertje Jacky Cheung doet het een pak minder goed en is geregeld zelfs irritant.

Fijn filmpje, leuke start van Kar Wai's carriere, voorspelde waarschijnlijk toen ook al een hoop goeds. Maar ergens blijft het idee dat de mens toch wel enorm veel progressie gemaakt heeft, wat wil zeggen dat deze z'n latere werk verre van kan benaderen.

Verdiende 3*

PS: op het einde viel het mij trouwens op dat deze film nogal wat gelijkenissen met Bangkok Dangerous had. Al is die laatste nog wel wat stijlvoller (lees moderner).

Na het weinig poëtische 'Chungking Express' vreesde ik dat al het oudere werk van Wong Kar-Wai nogal droogjes zou uitvallen. Ik had de vroege films echter al klaarliggen, dus kon ik net zo goed alsnog een gokje wagen. En met zijn debuut, 'As Tears Go By', zitten we duidelijk terug een klasse hoger dan bij het veel geroemde 'Chungking Express'. Immers, de film mag dan misschien wel baden in een allesoverheersend eighties-gevoel, Wong Kar-Wai houdt het strak en slaagt er in enkele persoonlijke visuele vondsten te injecteren. De beklemmende achtervolgingsscène na het potje biljart wordt met een overrompelende snelheid vastgelegd; de plattelandstaferelen louteren het stadse geweld, terwijl de finale ons terugvoert naar het begin - in een onverwachte eruptie van fysiek geweld in een ijskoude stijl. Ook het soort beelden waarvan de "frames" vertraagt zijn zagen we in 'Chungking Express' - daar zat de belichting beter, maar hier is het tenminste functioneel.

Met dit "onderkoelde" actie-drama grijpt Wong Kar-Wai bovendien een kans aan om zijn kunnen te tonen, en om hier en daar een knipoogje uit te delen. Wie denkt immers niet aan "il padrino" als (een sterk acterende) Andy Lau zelf een bezoekje brengt aan "the Godfather". De dreigende onderwereld kent voor Kar-Wai schijnbaar geen geheimen, zo geloofwaardig kan hij de bloedige confrontaties en het typische haantjesgedrag in beeld brengen. Bovendien zit hij steeds dicht op de huid van zijn personages - nergens dreigt 'As Tears Go By' voeling te verliezen...

Ook wat betreft de soundtrack zien we al een cineast die een duidelijk vooropgezet plan heeft: bepaalde leidmotieven lopen als rode draad door de film, en ondanks het nogal stereotiepe synthesizer-geluid kan het er hier nog net mee door. Tel daarbij uitstekend acteerwerk (zoals gezegd schittert Lau, maar ook Cheung doet het goed) bij op, en je hebt een film met de nodige vaart die al enigszins kan boeien. Dat Wong Kar-Wai zich daarenboven hier reeds opstelt als een begenadigd verteller die geweld en liefde tot een realistische, ietwat dromerige mengelmoes omdoopt, maakt het er alleen maar beter op.
Altijd fijn om zien, dit soort films. En bij deze gaat 'Bankok Dangerous' op de 'to see'-lijst.
3,25*

Mooi recensie JJ_D.

Dank je. Ben in elk geval ook benieuwd naar 'Fallen Angels', want het lijkt alsof Wong Kar-Wai wel thuis is in dit genre... Kan niet lang meer duren vooraleer ik er achteraan ga.

Ik vind Chungking Express en In the Mood For Love juist zijn beste werk en As Tears Go By zijn minste. Ik vind dit meer zo'n typische 80's HK misdaadflick. Bovendien is Jacky Cheung hier nogal irritant.

Dat vind ik ook ja. Zijn minste film, nog teveel mainstream HK werk uit de jaren 80.

Daarover kun je van mening verschillen. Acquired taste.

Ik ben best wat gewend, maar hier ging ie nogal eens over het randje. Maar dat ligt waarschijnlijk ook aan het personage.

Klopt, hij valt ietwat uit de toon tussen alle "normale" personages, maar na dit gezien te hebben weet je dat het nog erger kan. Het is denk ik een typische manier om een "explosief" karakter uit te drukken.

Alleen is dat een kung fu komedie en de personages in de film van Wong Kar Wai moeten doorgaan als geloofwaardig. Daar zit een groot verschil in. Toch?

Doorgaans heb ik er namelijk vrijwel nooit problemen mee.

Juist, maar in een bepaald opzicht is die manier van kwaad worden ook best "mogelijk", denk ik. Maar ik kan er volledig inkomen dat je het niet vindt rijmen in een film als deze.
Ik had er geen problemen mee; zoals Mochizuki Rokuro reeds aangaf is dat persoonlijk.

Goed om te horen dat Jacky Cheung klaarblijkelijk niet altijd zo'n irritante acteerprestatie neerpoot. Gewoon omdat een regisseur actie roept, betekent het nog niet dat je iets moet doen. Liever een houten vertolking dan zo'n briesende driftkikker die je op de planeet Mars nog niet zou tegenkomen. Best wel een fijn liefdesrelaasje tussen het ge-kungfu door. Een beetje onderontwikkeld maar de lat mag ook niet te hoog gelegd worden voor een debuut.

Ik kijk wel uit naar de rest van Wong Kar Wai's oeuvre, ik heb ze bijna allemaal kunnen aanschaffen en ik plan ze in chronologische volgorde de revue te laten passeren. Wat een genot toch om nieuwe regisseurs te ontdekken.

Flinterdun verhaaltje dat toch de hele speelduur weet te boeien en op het einde zelfs verrassend uit de hoek komt. Op stilistisch vlak is de film eveneens onderhoudend, door het veelvuldige gebruik van kleurenfilters moest ik wel vaak denken aan Scorsese's Mean Streets (ook het verhaal heeft er veel van weg). Soundtrack vond ik dan weer iets minder, maar het past wel bij de gehele sfeer van de film.

3.5*

Eindelijk uit op dvd in Nederland

Wat leuk, een echte 80's-film Wong Kar Wai! Inclusief synthesizers en een versie van 'Take My Breath Away' in het Cantonees. Zeker geen perfecte film, duidelijk verouderd en het verhaaltje is nou ook niet het meest originele. En de muziek stopt af en toe wel heel abrupt.

Toch zijn er al een hoop goede aspecten terug te vinden. Zo is het visueel bij tijd en wijlen dik in orde en zijn Maggie Cheung en in mindere mate Andy Lay erg overtuigend. Daarnaast is er bijvoorbeeld met het verstoppen van het glas al zo'n typisch Wong Kar Wai-moment terug te vinden (of misschien is het typisch HK, maar ik ben hiermee verder niet zo bekend). Toch altijd wonderbaarlijk, hoe zo'n klein momentje, zo'n emotionele impact kan hebben.

Al met al dus erg vermakelijk. Wong Kar Wai moest duidelijk nog leren, maar zijn eerste stappen als regisseur leveren een redelijke film op.

Ik vind het wel een interessante clash, een commerciele misdaadfilm, met genoeg actie om de trailer te vullen, wat liefdesperikelen en vriendschap en natuurlijk de eeuwige keus tussen misdaad en burgelijkheid. Wat komische scenes en nogal dik aangezet geacteerd soms. En de leuk-foute 80's synthmuziek die in 1988 al wat verouderd moet hebben geklonken.

Maar dan gemaakt door Wong Kar-Wai die duidelijk in dit debuut al een auteur was. Het is niet bepaald het doorsnee basisscript dat de film maakt, maar veel eerder de visuele ideeën die hij toen ook al had, het sfeertje en de details en het grotestadsneonsfeertje waar ik altijd een zwak voor heb. Lang niet Wong Kar-Wai's beste film, daarvoor is het echt niet interessant genoeg en voelt het allemaal prematuur, maar ik denk dat dit zeker meteen moet zijn opgevallen tussen de Hong-Kong films uit 1988.

Volgens mij een film waarin Wong Kar-Wai door compromissen te sluiten de kans kreeg om een film te maken waar hij toch ook voldoende eigen ideeën in kwijt kon.

3.0*