Shane (1953)

Het jochie acteert niet altijd even best, dat is het enige nadeel. Met sentiment vind ik het wel meevallen, gek genoeg het sterkst op het begin als er nog niets gebeurt.

Sorry dat ik even inhaak, met een vraagje:
Bedoel je echt ' Unforgiven' (1992) m.b.t. ontroerender, en niet 'The Unforgiven'(1960)?
Ik kan het mij moeilijk voorstellen, maar wellicht heb je er dan een andere kijk op (?)

Overigens een zeer mooie recensie betreffende 'Shane', waar ik mij zeker in kan vinden.

Ik kan mij ook moeilijk voorstellen dat hij die 1960 versie bedoeld, want dat is bepaald ook geen topper. Over My Darling Clementine kunnen we het eens zijn. Dat is zo'n beetje de beste western ever.

Dat jochie is een stuk beter te pruimen in Night Passage.
Ik moet deze ook eens herzien, vond hem toen niet echt bijzonder en af en toe erg knullig.

Ik vraag het omdat ik weinig ontroerends aan Unforgiven kan ontdekken,
In The Unforgiven nog wel iets (Audrey)

Over 'de beste western ever' heb ik dan zelf weer een heel andere mening, die bestaat m.i. namelijk niet.
Er is zijn er zoveel die in de "top" thuis horen dat die top op zich al niet te doen is.
Bij de ene is dit beter, bij de andere dat.
Ik kan er wel 50 of 100 noemen die voor mij in die top zouden mogen, maar rangschikken is voor mij in ieder geval onmogelijk.

Shane zou er zeker bij zitten, Unforgiven niet eens in de achterhoede waar het stof geslikt wordt

Ik moet toegeven dat ik de jongen bij de eerste kijkbeurt (hoe lang en hoe vele kijkbeurten geleden dat is zou ik niet bij benadering kunnen zeggen) zelf ook wat storend vond.
Dat is achteraf echter totaal omgeslagen.

Ik kan me de film zonder zijn aandeel zoals dat is niet voorstellen.
Mooiste scène waarin hij voorkomt (al is het maar kort) is de knokpartij in de saloon, terwijl de jongen vol spanning toekijkt en in zijn likstok bijt...

Ik zou ook niets aan de film anders willen zien, met uitzondering van de wat komisch kleine hoed van Ladd

Ik vind het de film nogal naar beneden halen en een onnozel karakter geven, ken ook geen enkel kind wat zo doet. Maar goed ik ga deze zeker nog een keer kijken, is alweer twee jaar geleden en vele westerns verder, mischien erger ik mij er nu minder aan.

Ladd was ook maar iets meer dan 1 meter 60 lang.

Ja, ik weet het, maar die hoed zag er toch echt armetierig uit, en niet in verhouding tot de rest van Shane's outfit.

Ja, ik bedoel echt Unforgiven uit 1992 van Clint Eastwood. The Unforgiven heb ik ook gezien, maar vond ik een van de mindere westerns. Heb ik dan ook op een onvoldoende staan.

Wat ontroering betreft, het is misschien een groot woord, maar ik vind Unforgiven iets enorm tragisch hebben, een wat meer nihilistische western. Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik hem voor het laatste zag, maar de twee keren dat ik dat gedaan heb greep hij me erg aan. Ik schat hem ongeveer gelijk in als Shane, met hoogstens Rio Bravo en My Darling Clementine (inderdaad waarschijnlijk de beste Amerikaanse western) erboven. De spaghettiwesterns tel ik dan even voor het gemak niet mee, dat is bijna een genre apart.

Ah, dank voor de uitleg.
Dat is wat ik graag wilde weten, omdat ik er zelf niets ontroerends in kan zien.
Maar wel dat tragische dat je noemt.
Voor mij werkt het niet ontroerend, omdat ik nauwelijks enige sympathie voor een van de personages op kan brengen (alleen voor Ned Logan / Morgan Freeman)
Ik kies wel automatisch de kant van Munny wanneer die het opneemt tegen Daggett.

Al met al een western waarbij ik mij erg ongemakkelijk voel, en die nooit bij mijn favorieten zal horen, vooral ook door die ontmythologisering van de western die dit toch zeker ook is.
Realistischer dan andere westerns?
Misschien wel, maar niet iets waar ik op zit te wachten

(De totaal andere Eastwood western 'The Outlaw Josey Wales, blijft voor mij zijn beste.)

In Shane zit die ontroering er voor mij wel in (en nog zoveel meer ook)
Hij wint het (voor mij tenminste) met gemak van alle hier genoemde westerns.

Met je laatste opmerking ben ik het overigens meer dan eens.
De Spaghettiwestern is een genre apart.("Bijna" laat ik zelfs weg )

Die ontmythologisering vind ik dan weer een van de sterkere kanten van Unforgiven. Het is een duistere film voor zijn genre en het werkt totaal voor me. Ook wel lekker ontnuchterend na films als Shane, want anders zou je bijna denken dat de geschiedenis van het wilde westen bijzonder aangenaam was

Overigens vind ik Eastwoods personage juist bijzonder aansprekend. Dat hij tussen held en schurk in zit maakt het voor mij juist ontroerender.

Ik begrijp het volkomen.
Maar wat ik juist graag zie is de geromantiseerde versie van het "Wilde Westen"

In mijn kasten staan heel wat boeken en docu's over hoe het "écht " was, dat vlak ik dus niet uit, en het interesseert mij heel zeker.
Maar op film ik geef de voorkeur aan de "sprookjesversie"
Wat ik wil zien zijn helden waar ik tegenop kan kijken, en een voorbeeld aan kan nemen zo nodig (nee, ik ga niet schieten, haha)

Met films over de middeleeuwen is het bijvoorbeeld net zo.
Echt "ridderlijk" zullen die gasten niet al te vaak geweest zijn.
Maar ik zie de Ivanhoe's en Arthur's toch liever dan de rauwe slagers.
Grof"en zinloos geweld zie je in het dagelijks leven al zo veel.

Maar oké, als "tussendoortje is The Unforgiven nog verteerbaar voor mij.

Dit lijkt meer over The Unforgiven te gaan dan over Shane, nou ja, over het contrast tussen beide eigenlijk.

Maar ieder zijn cup of tea...of beter zijn glas Whisky.
Niks op tegen uiteraard.

Ik heb het gewoon graag allemaal: de sprookjesversies, de realistische verhalen of de cynische varianten. Een specifieke voorkeur heb ik ook niet. Het fijne is dat al die soorten films gemaakt zijn en ik mijn Shane's en My Darling Clementine's kan afwisselen met de Unforgivens en de McCabe & Mrs. Millers.

Maar "to each his own", inderdaad. Als dat niet zo zou zijn dan was MovieMeter een stuk saaier en zouden de films wellicht ook teveel op elkaar gaan lijken

Mee eens

Mooie western, maar voor mij toch een beetje oubollig.
Maar was toch eens leuk om nog eens zo'n oude western te kunnen bekijken.