Hong Xi Guan (1977)

Mijn hart gaat vooral uit naar moderne, meer recente martial arts films uit Hongkong. Het is de combinatie van goede choreografie en het adrenalinegehalte die mij keer op keer weer verwant doen voelen met dat soort films. Maar nu langzaam aan ook steeds meer oudere (klassiekers) de revue passeren, begint mijn waardering hier ook voor te groeien. Chia-Liang Liu maakte naam als martial arts choreograaf en regisseur voor tal van films. Hij was in de jaren 90 verantwoordelijk voor de regie en choreografie (in samenwerking met Chan) van explosieve actie in Jui Kuen II.

Hong Xi Guan is op het gebied van martial arts wonderschoon gechoreografeerd. Enkele wraakgevechten draaien, met humoristische inslag, om de geweldige slechterik Pak Mei uitschakelen middels zijn edele delen te raken. Zo draaien andere gevechten of delen van het verhaal ook vooral om seksuele en verschillen tussen sekses. Nota bene wordt de zoon in dit verhaal opgevoed met vrouwelijk kung fu van zijn moeder en probeert dit te combineren met mannelijke kung fu van zijn vader. Dat levert een reeks memorabele momenten op. Daarnaast bevat de film leuke Hongkong humor en uitstekende trainingsmomenten.

Helaas was de vertoning op het IFFR een digitale, maar gelukkig (via een eerdere omzetting) wel in Shawscope.

Vond het toch maar doorsnee Shaw Bros werk.

Wel leuk dat de film zich over meerdere generaties afspeelt. Geeft het eindgevecht toch dat beetje extras mee. Maar verder valt er niet zoveel te beleven. een standaard wraakverhaaltje, wat trainingssessies en af en toe een dolletje.

Vooral de martial arts viel me toch wat tegen. Qua choreografie stelt het nog niet veel voor, veel spektakel zit er ook niet in. Redelijk ingestudeerde en wat trage gevechten die vooral om handwerk draaien.

Halverwege zakt het ook wat in, de humor is niet altijd even geslaagd. Maar buiten dat dipje blijft de film wel aardig vlot en het gehele tweede deel is in notime voorbij.

Dacht trouwens dat dit m'n laatste 70s Liu ging zijn, maar IMDb vermeld nog een oudere film die nog niet op MM toegevoegd is. Niet dat ik daar veel van verwacht wat z'n betere werk heeft hij toch op latere leeftijd gemaakt.

2.5*, vermakelijk was het wel, maar echt typisch fanvoer dit.

Leuk zo'n films. Heb ik in de jaren '80 ooit nog op TV gezien (franse zender). Dat speelden ze toen op zaterdagnamiddagen. Mijn vader was nogal tuk op dit genre... Choreografie en spektakel zijn inderdaad nogal rudimentair, maar je ziet toch soms ook wel dat de vechtscènes vrij vloeiend zijn. Nu rekent men in zo'n films al te veel op knip- en plakwerk.
Typische kung-fu film uit die tijd, met een storend slapstick-gedeelte op de rode boot als dieptepunt. Ook die zoon zag er mij iets te verwijfd uit. Jammer dat de finale een duel is tussen de zoon en Master White Brows . En wat een abrupt einde zeg... de film stopt terwijl beiden van de trap rollen . Het was zeker een plezier om weer eens zo'n knullige jaren '70 kungfu mee te maken. Zie er intussen wel naar uit om nog eens 36th Chamber of Shaolin te zien, dat als een mijlpaal in het genre wordt beschouwd.

Staat met 11 andere films op de Shawscope box die Arrow eind van het jaar uitbrengt.

Herzien op bluray uit de Shawscope Vol.1 boxset van Arrow.

De film volgt Shaolin-meester Hong Xiguan (Chen Kuan-tai) die zint op wraak nadat de Manchu's de Shaolin-tempel verwoesten en White Brow Hermit Pai Mei hun grootmeester doodde. Hong trouwt met een Crane-stijl vechtster Lily Li, krijgen een zoon en richt zich op de Tiger-stijl om de onoverwinnelijke Taoïstische Pai Mei uit te dagen. De film overspant meerdere jaren en volgt uiteindelijk zijn zoon Wending die een hybride stijl van zijn ouders aanleert om de wraakklus van zijn vader te klaren.

Eunuch Priest Pai Mei offerede zijn mannelijkheid op om extra psychologische kracht te krijgen. Het idee erachter is dat er geen energie wordt verspild aan seksuele gevoelens, maar alles wordt gebundeld naar fysieke kracht, wat hem een superieure en onoverwinnelijke meester zou maken.

De ideologie achter de eunuch Pai Mei deed het uitermate goed bij het publiek en dit werd een enorme hit. Drie jaar later verscheen de remake Clan of the White Lotus, waar Lo Lieh wederom Mai Mei vertolkt.

Gordon Liu zien we in de openingsscene als hij zich opofferd zodat Chen Kuan-tai kan ontsnappen. Verder heeft Lau Kar-Leung een cameo als één van de bewakers van het paleis in een gevecht met de drie saction staff.

Ondanks de status van de film en de grote namen die meespelen valt die me toch een beetje tegen. De gevechten voelen vaak wat langzaam aan en de finale met de zoon valt tegen.