Dio Perdona... Io No! (1967)

Deze ken ik alleen van Duitsland (helaas).

Vond hem niet zo, want nog niet echt met de latere lach-of-ik-shiet-knokpartijen en vrijwel geen humor.

Eigenlijk redelijk harde western voor hun doen.

Mooie poster, zeg!

Erg mooie poster. Deze voor zes euro ofzo gekocht bij de blokker(zou ook eens vragen of ze ' em hebben). Over de kwaliteit van de dvd post ik nog.

"Beoordeling van de dvd en screenshots kan je bekijken op Cultfilms en Kutfilms."

Leuk stuk. Ga hem morgen afkijken...

Sterke, donkere western met Terrence Hill en Bud Spencer voordat ze op de grappige tour gingen. Erg bloederig, spannend, geweldadig en mooi gefilmd. 4 sterren.

Al jaren kijk ik regelmatig Spaghetti westerns op de Duitse TV. Hoewel de films altijd nagesynchroniseerd zijn, was dit vaak de enige manier om deze films te zien.
Af en toe worden deze films herhaald door de ARD of ZDF, omdat nog steeds dit soort Italiaanse westerns mateloos populair zijn bij de Ooster-buren. Sinds kort probeer ik de meeste te herzien en tot nu toe bevallen ze me uitstekend.

Ook deze film is erg sterk, met een brutaal begin en een serieuze Terence Hill en Bud Spencer in de hoofdrollen.
Erg goed camerawerk (met wederom veel close-ups van zwetende Italianen) en heerlijke muziek.

Ik hou ze in de gaten, die Italiaanse westerns!

3,5*

Film gemaakt nog voor ze op de komische toer gingen. Vind deze film voor hun doen erg geweldadig. Geef mij maar hun latere komische films

ooit eens voor 1,00 euro gekocht bij de Media Markt. Daarna ooit een stukje van gezien, en ik viel totaal van mijn zadel. Daarna nooit een stukje meer gezien.

They call him pretty face!...and his credo is simple and short and sweet!

Een tijd geleden heb ik me eens een hele hoop Bud Spencer & Terrence Hill films aangeschaft. Het begon allemaal ooit met de Altrimenti ci Arrabbiamo en sindsdien zie ik sporadisch een film van het duo. Elke keer vraag ik me af waarom het eigenlijk maar sporadisch gebeurt want elke keer amuseer ik me eigenlijk te pletter en heb ik zin om een volgende film op te zetten. Naar God Forgives ... I Don't! was ik eigenlijk nog het meeste benieuwd doordat het de eerste film van het duo was en doordat ze hier eigenlijk helemaal nog niet zo humoristisch ingesteld waren.

Het had eigenlijk niet veel gescheeld of Spencer en Hill hadden elkaar nooit ontmoet! Oorspronkelijk was het de bedoeling dat Pietro Martellanza de rol van Cat Stevens op zich ging nemen maar die brak zijn voet waardoor hij uit de picture verdween. Exit Stevens dus en daar kwam Hill ineens op de proppen. Hij ontmoette Bud Spencer voor de eerste keer en het vervolg zou filmgeschiedenis worden. Want eerlijk gezegd, die twee zijn echt perfect in evenwicht. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen maar er zit een soort heerlijke chemie tussen die twee en dat vertaalt zich blijkbaar perfect naar het scherm. Zelfs in een film als deze waar er amper geknokt wordt en waar geen humor is in te vinden, weten ze perfect hun draai te vinden. Blijft toch een geweldig duo. Maar Spencer & Hill zijn niet de enige noemenswaardige acteurs in de film, verre van want Frank Wolff is geniaal als Bill San Antonio. Meestal worden de andere acteurs wat overspoeld door Spencer & Hill, met uitzondering van Donald Pleasance in datzelfde Altrimenti ci Arrabbiamo waar ik het daarjuist over had.

De film doet wel enorm denken aan het werk van Sergio Leone en lijkt er ook hevig te door zijn geïnspireerd. Mij hoor je niet klagen want het levert een uitstekende film. Het is wel overduidelijk te zien dat dit de eerste film is waar de twee samen werken want qua stijl is het compleet anders dan wat ik gewend ben. En hoewel ik hun humor/knokfilms ook ten zeerste kan waarderen, beviel me dit nog net iets beter. Misschien doordat de film ook gewoon uitstekend in elkaar. Het begin brengt je al meteen in de sfeer van de film, de vele gelijkenissen met de films van Leone zijn vanaf hier trouwens al niet meer te tellen, maar doorheen heel de speelduur wordt er een interessant verhaal gesponnen dat nergens gaat vervelen. Het kat en muisspel met het goud, de vete tussen Bill San Antonio en Cat Stevens (al wordt die soms nogal onsamenhangend verteld met de flashbacks) en natuurlijk een climax zoals alleen Westerns die hebben. Twee mannen over elkaar, de hand op de pistolen, de haan al bijna gespannen en dan vliegensvlug de andere neerknallen. Fantastisch om naar te kijken! De muziek hier is trouwens ook van een hoog niveau. Toen de eerste deuntjes over het scherm liepen dacht ik dat we hier met Ennio Morricone hadden te maken, dat bleek dus niet te zijn, maar het is in ieder geval een waardige copycat om het zo maar te noemen. Qua stijl lijkt het, alweer, hard op hetgeen Morricone voor de Leone films maakte maar het heeft toch zijn eigen identiteit. In ieder geval een stuk leuker om naar te luisteren dan de gebruikelijke muzikale crap die in de Spencer & Hill films optreedt.

Een vreemde eend in de bijt maar wel één die geslaagd is. Bud Spencer en Terrence Hill zijn als vanouds weer op dreef maar het is voornamelijk de mooie Western setting, het vlotte verhaal en de sterke bijrollen die dit naar een hoger niveau tillen. Een atypische film van het duo maar sowieso één van mijn favorieten.

4*