Stagecoach (1939)

Kan ik me goed in vinden. Daar waar het spectaculaire in een western vaak van de shootout(s) moeten komen is het hier vooral de ge-wel-di-ge achtervolging met de koets die tot de verbeelding spreekt, een van de allerbeste jaren '30 actiescènes!

Ah, eindelijk weer eens een echt meesterwerkje van John Ford. Het deed me ergens wel aan Rio Bravo denken qua toon. Beide films schuwen immers de westernclichés totaal niet, maar omarmen ze met zoveel liefde dat je je er wel van moet gaan houden. Daarnaast hebben beide films weinig pretenties en steunen ze voor een groot deel op de formidabele cast.

De film was de doorbraak van John Wayne, maar eigenlijk vond ik zijn rol in deze film nog wel een van de minst opvallende. Sterker nog, ik zou zelfs zeggen dat zijn Ringo Kid een beetje onderbelicht blijft in deze film. De meeste aandacht gaat uit naar Claire Trevor en Thomas Mitchell. En terecht eigenlijk, want deze twee zetten heerlijke rollen neer. Dit is geloof ik de derde film die ik met Trevor zie en ze is in alle films geweldig. Duidelijk het personage waar je het best mee kan leven. Thomas Mitchell zorgt voor een komische noot die erg goed werkt. Vaak stoor ik me aan komische personages in de films van Ford, maar Mitchell weet er de show mee te stelen. Daarnaast is hij als acteur bekwaam genoeg om de dramatische kant van zijn personage ook overtuigend naar boven te laten komen als het nodig is. Mitchell won voor deze rol dan ook terecht een Oscar. Het was sowieso een goed jaar voor hem, want hij zat ook in Gone With the Wind en Mr. Smith Goed to Washington.

Zoals NarcissusBladsp. hierboven al zegt draait de film om outcasts en dat maakt het alleen maar leuker. Ik vond het wel jammer dat het personage van Carradine, de gokker die de zwangere vrouw begeleidt wat onderbelicht blijft. Het blijft nu vooral een vaag figuur.

De film kent vele sterke scènes en werd naar mijn mening helemaal nergens saai. Twee momenten sprongen er voor mij echter uit. De al vaker genoemde achtervolging is ook daadwerkelijk fantastisch en qua dynamiek, tempo, maar ook echtheid zijn tijd heel ver vooruit. Zoiets heb ik in andere films van de jaren '30 (en misschien ook '40 en '50) eigenlijk nog niet gezien. De muziek voegt hier ook veel toe. De tweede scène die ik erg leuk vond is het moment op het einde waarop Mitchell de bar binnen komt lopen waar de schurken zitten. Ik weet nauwelijks waarom, maar ik vond dit een geweldig moment. Leuk dat hij de schurken zo op zijn zenuwen werkt. De spanningsopbouw naar de shoot-out is trouwens ook heel goed.

Ik heb dus weinig kwaads te melden over de film. 4 sterren voor nu, maar dat kan eigenlijk alleen maar omhoog. Is hij in Nederland op dvd verschenen?

Die spectaculaire achtervolging vind ik toch wel één van de beste scènes uit de jaren '30. Daarvoor alleen zou deze film een dikke 4.5* verdienen. Maar de rest van de film was minder (wel nog steeds aardig), zodat ik op een krappe 4* uitkom. Wat een uitstraling heeft die John Wayne trouwens. Ik kende hem alleen van zijn films uit de jaren '50 en '60, maar in 'Stagecoach' ziet hij er als 32-jarige nog erg jong uit!

John Wayne Rulez....

Gister na jaren weer eens herkeken, hij is niet zo briljant als de latere Wayne/Ford producties als The Searchers en The Man Who Shot Liberty Valance maar zeker heel erg leuk om gezien te hebben, het plot komt vandaag de dag een beetje ouderwets over maar destijds was de verhaalijn van een aantal totaal verschillende mensen die met elkaar opgescheept zitten redelijk revelutionair, daarnaast vond ik de acteurs hun rollen leuk vertolken, vooral (de jonge) Wayne is weer erg cool en lekker op dreef, verder waren de locaties in Monument Valley weer heel erg mooi en zat er nog een leuke en voor zijn tijd een erg spectaculaire actiescene in de film, ik heb het natuurlijk over de achtervolgingscene met de Apaches.

3,5 sterren

In het eerste uur moeten we het doen met een paar interessante dialogen en tegenstellingen tussen bepaalde lagen van de bevolking ( de vrouw met een dubieuze reputatie, de outlaw, de dronkaard en de gevestigde en welgestelde orde). Het is te weinig om het eerste uur te doen slagen. De gaten worden gevuld met de humor van Andy Devine als koetsier, toen misschien grappig, nu redelijk flauw en wat teveel van het goede.
Thomas Mitchell als de altijd dronken Doc Boone vind ik overigens wel erg sterk.
De laatste shoot-out is gewoon een teleurstelling.
Zelfs rekening houdend met het feit dat deze film 70 jaar geleden is gemaakt, is het geen film die mij bij zal blijven.
2,5*

Alle 'John Ford Westerns', die ik tot nu toe gezien heb waren op THE SEARCHERS na, voor mij zware teleurstellingen.
Kan flarden van deze Western van de Duitse tv me nog herinneren, begin er verder maar niet aan.

Ik zit net te kijken naar mijn beoordelingen van John Ford.
Bijvoorbeeld "Rio Grande" kan ik mij nog goed heugen... die gaf ik 1*. Zelden zulke troep gezien. Dat gezing daarin de hele tijd ook.
De film "3 Godfathers" is een 2,5. Maar toen was ik in een goede bui.
Verder heb ik hier nog "She wore a yellow ribbon" en "The Searchers" liggen. Maar erg veel haast om ze te zien heb ik, eerlijk gezegd, niet.
Ford/Wayne zal wel een legendarisch duo zijn, maar ik heb er niets mee.

3 GODFATHERS wordt al jaren door de Duitse en Britse tv rond kerst uitgezonden, en wil ik wel een Kerstwestern noemen, zeker niet 1 van mijn fav Westerns; echter THE SEARCHERS kan ik zeker aanraden! Wist aanvankelijk ook niet, dat dit een zg. 'John Ford Western' was, en dat zegt dus genoeg.
Op div. fora werd mij ooit ook voortdurend Ford's THE MAN WHO SHOT L. VALANCE getipt, nou, draak van een Western. Ondanks populair, heb ik er nog meer dan een jaar over gedaan om die DVD weer kwijt te raken.

Ford/Wayne zegt mij ook niks, en dat eeuwige voorspelbare trio JohnWayne/WardBond/ HenkWardon hoeft van mij ook niet altijd. (die laatste nog wel uitgewisseld door evenknie WalterBrennan).

Het is vooral een combinatie van de intieme sfeer en de geweldige personages die Stagecoach tot een geweldige film maken. Ford creëert kleine dorpjes, wereldjes en zelfs een reiswagon door de meest heerlijke personages en typetjes samen te stoppen en op elkaar te laten reageren. Het verhaal en de scènes leven constant en het Westen wordt op typische Ford manier tot leven gewekt. Een zondermeer heerlijke film en misschien wel mijn favoriete Western.

Uitstekende klassieke western met een leuk gezelschap dat per postkoets door het Wilde Westen heen sjeest. De diverse karakters van het gezelschap wisten me erg te plezieren. Ik noem dan bijvoorbeeld die dronken dokter, die lullo-zakenman (Reduce taxes! Our national debt is shocking!) en natuurlijk John Wayne, wat een baas is ie ook ! De actiescene met de apaches was een van de meest spannende die ik ooit in een western gezien heb.

Western is niet mijn favoriete genre, maar de films van John Ford zijn wel altijd de moeite waard. Dat komt vooral omdat de intermenselijke relaties altijd centraal staan. In Stagecoach zijn deze zijn zeker interessant als je weet dat Miss Dallas een prostituee is (zie ook het verhaal Boule de Suif van Maupassant, waarop de film gebaseerd is). De montage en landschapsfotografie van Ford zijn schitterend, vooral in die wervelende actiescène.

Als je ook The Searchers gezien hebt, zie je duidelijk dat de evolutie van het personage van Ethan Edwards symbool is voor de evolutie van John Ford zelf. In deze film worden de indianen nog als echte slechterikken afgeschilderd, terwijl dit onderscheid in The Searchers helemaal niet mer zo duidelijk is en er veel parallellen getrokken worden tussen beide partije,.

Een klassieker onder de westerns met een voortreffelijke rol van John Wayne, wat ook zijn grote doorbraak betekende.

De film begint misschien wat traag, met korte rommelige scénes, maar éénmaal de film op gang is, valt er toch best veel te genieten. De cast is goed en bevat veel uiteenlopende karakters. Mijn favoriete personage is Buck, gespeeld door Andy Devine. Hij zorgt voor de humor met zijn aparte stem en acteert gewoon zeer goed. Ook Doc Boone, gespeeld door Thomas Mitchell zette een schitterende rol neer als alcolistische dokter. Hij heeft voor deze rol dan ook een oscar gewonnen. Mijn minst favoriete personage is Hatfield, die wordt gespeeld door John Carradine. Hij zet een vreselijk irritant, slijmerig personage neer, die alles op alles zet om indruk te maken op de zwangere Lucy Mallory.

Natuurlijk heb je ook John Wayne, die een zeer goede rol neerzet als Ringo Kid. De chemie tussen hem en Dallas is zeer goed in beeld gebracht en komt zeer geloofwaardig over. Dallas gespeeld door Claire Trevor wordt tot haar oren verliefd door de charmes van Ringo en dit zorgt voor een zeer leuk liefdesverhaaltje tussendoor.

De actie scéne naar het einde toe, waar de indianen de koets achtervolgen is werkelijk waar fenomenaal en vooruitstrevend. De schitterende stunt waar John Wayne van paard naar paard springt bijvoorbeeld is levensecht en maakt die achtervolging des te spannender.

Mijn conclusie is, dat deze film zijn tijd zeker vooruit is en het best een aangename film is, die zeker aan te raden valt voor liefhebbers van goede westerns. Deze film is historisch zeer belangrijk, aangezien het een grote invloed heeft gehad op latere westernfilms. Knappe film!

Criterion komt dit jaar met een gerestaureerde Blu-ray release.