M/Other (1999)

Observerende film die de kijker laat gluren naar het dagelijks leven van zijn personages, quasi in real-time, met feminisme en communicatie als hoofdthema.
Net als in zijn vorige film zijn de scenes uit improvisatie ontstaan en voelen natuurlijk. Hier langere, rustigere scenes en onder andere daardoor wat mij betreft de betere van de twee. De rol die in zijn vorige film de interviews hadden, is hier geïntegreerd door drie of vier korte gesprekjes met vriendinnen. Niet echt opzienbarend, maar ik vind het fascinerend te zien hoe personages vertellen over hetgeen je als kijker net hebt gezien.

Visueel is de film een stuk aantrekkelijker dan zijn voorganger. De camera is meestal statisch of zwenkt soms tussen de personages. Het perspectief wisselt tussen dicht op de huid en afstandelijk.
De soundtrack bestaat uit natuurlijk geluid en soms een vervreemdende viool solo die Suwa wat mij betreft geheel had mogen schrappen. Hij voegt niets toe en stoort eerder. Ook de, soms slordige, overgangen tussen de scenes die bestaan uit een paar seconden zwart beeld dat soms met een flits verdwijnt alsof er een foto gemaakt wordt (?) vond ik niet al te geslaagd. Maar echt belangrijk vond ik het niet.

Fijne cinema die de kijker veel ruimte en tijd gunt om zich in situaties en personages te verdiepen en daarbij distantie intact laat.