134.885 gebruikers | 85.682 films | 31.041 regisseurs | 3.507.227 berichten | 4.928.551 stemmen
Notre Musique (2004)
Alternatieve titel: Our Music
21 stemmen | gemiddelde 3,14
mijn stem:
Drama
80 minuten
geregisseerd door Jean-Luc Godard
met Sarah Adler, Nade Dieu en Rony Kramer
In drie delen (Hel, Vagevuur en Paradijs) mengt Notre Musique fictieve figuren met bestaande mensen, zoals de dichter Mahmoud Darwich, de schrijver Pierre Bergounioux, maar ook schrijver-regisseur Jean-Luc Godard zelf.
3,0Fijne vent is die Godard toch 
Wie hem niet kent omschrijft deze film waarschijnlijk als een trucje, maar na enkele Godard's merk je toch dat er wat anders aan de hand is (kan je verder ook gewoon lezen in zijn visie op cinema). Moet zowat de enige regisseur zijn die zo doorgedreven dialogen en monologen als stijlmiddel gebruikt.
En het werkt wel. Afgezien van de eerste 10 minuten (die erg rauw en sterk zijn, Godard spuuwt kleuren zoals hij gal spuwt) is het visueel een kerkhof. Enkele mooie scenes, maar de rest is passieloos. De muziek is bij momenten aardig, maar Godard speelt. Hij breekt af, laat de muziek nooit de sfeer van een scene bepalen. De enige constante zijn de dialogen en monologen. Eindeloze repen tekst, overpeinzingen die gaan van uitermate boeiend tot dodelijk saai. Maar naast inhoudelijk, ook vooral vorm. Deze film drijft op het geluid van de menselijke stem, en haalt ook z'n sfeer daaruit.
Persoonlijk vind ik het niet voldoende om echt goed te zijn, maar Godard bewijst wel dat er heel wat kracht uit te putten valt. Beetje jammer dat Godard iets te veel filosoof/criticus is, en iets te weinig "entertainer". Verder wel een fijne film. Dikke 3*
Wie hem niet kent omschrijft deze film waarschijnlijk als een trucje, maar na enkele Godard's merk je toch dat er wat anders aan de hand is (kan je verder ook gewoon lezen in zijn visie op cinema). Moet zowat de enige regisseur zijn die zo doorgedreven dialogen en monologen als stijlmiddel gebruikt.
En het werkt wel. Afgezien van de eerste 10 minuten (die erg rauw en sterk zijn, Godard spuuwt kleuren zoals hij gal spuwt) is het visueel een kerkhof. Enkele mooie scenes, maar de rest is passieloos. De muziek is bij momenten aardig, maar Godard speelt. Hij breekt af, laat de muziek nooit de sfeer van een scene bepalen. De enige constante zijn de dialogen en monologen. Eindeloze repen tekst, overpeinzingen die gaan van uitermate boeiend tot dodelijk saai. Maar naast inhoudelijk, ook vooral vorm. Deze film drijft op het geluid van de menselijke stem, en haalt ook z'n sfeer daaruit.
Persoonlijk vind ik het niet voldoende om echt goed te zijn, maar Godard bewijst wel dat er heel wat kracht uit te putten valt. Beetje jammer dat Godard iets te veel filosoof/criticus is, en iets te weinig "entertainer". Verder wel een fijne film. Dikke 3*
[permalink] geplaatst op 17 november 2006, 20:10 uur
[permalink] geplaatst op 24 februari 2009, 23:13 uurSterker nog, waarschijnlijk de beste film van het nieuwe millennium!
Het eerste en tweede deel van dit essay zijn het meest indrukwekkendst.
In het eerste deel perfectioneert hij en zet hij het werk van Histoire(s) du cinéma voort. Wat we te zien krijgen is werkelijk fenomenaal: alle plaatjes en bewegende beelden in deze magistrale compilatie hebben een functie en betekenis. In dit deel worden, echte (docu beelden) en fictieve (cinema) slagvelden die door mensen zijn gecreëerd, weergegeven. Dit deel gaat vooral over de onderdrukking en het kolonialisme / imperialisme.
In het tweede deel laat hij zien wat de consequenties van een oorlog zijn. Ook in dit deel wordt de werkelijkheid (docu) en de fictie met elkaar vervlochten. De verwoeste stad, Sarajevo, wordt op een bijtengewone manier weergegeven, met natuurlijk als het hoogtepunt de centrale bibliotheek van Sarajevo. Voor mij zijn die beelden equivalent aan de beelden van Berlijn in Germania Anno Zero. Bovendien worden echte intellectuelen / schrijvers Juan Goytisolo, Mahmoud Darwich en Pierre Bergounioux geïnterviewd door fictieve personages. Dit deel gaat vooral over geschiedenis, de toekomst, over oorlog en vrede.
Dit abstract en intellectueel meesterwerk van GODard heeft zoveel te bieden. Aan 1 keer kijken heb je niet voldoende. Je moet dit essay vaker zien, wil je echt niets missen. Hiermee overtreft hij echt alles en iedereen die bezig is met het vervagen van de grens tussen realiteit en fictie! Dus ook Abbas Kiarostami en Werner Herzog ...
***** / ***** voor dit visueel magistraal essay!
Het eerste en tweede deel van dit essay zijn het meest indrukwekkendst.
In het eerste deel perfectioneert hij en zet hij het werk van Histoire(s) du cinéma voort. Wat we te zien krijgen is werkelijk fenomenaal: alle plaatjes en bewegende beelden in deze magistrale compilatie hebben een functie en betekenis. In dit deel worden, echte (docu beelden) en fictieve (cinema) slagvelden die door mensen zijn gecreëerd, weergegeven. Dit deel gaat vooral over de onderdrukking en het kolonialisme / imperialisme.
In het tweede deel laat hij zien wat de consequenties van een oorlog zijn. Ook in dit deel wordt de werkelijkheid (docu) en de fictie met elkaar vervlochten. De verwoeste stad, Sarajevo, wordt op een bijtengewone manier weergegeven, met natuurlijk als het hoogtepunt de centrale bibliotheek van Sarajevo. Voor mij zijn die beelden equivalent aan de beelden van Berlijn in Germania Anno Zero. Bovendien worden echte intellectuelen / schrijvers Juan Goytisolo, Mahmoud Darwich en Pierre Bergounioux geïnterviewd door fictieve personages. Dit deel gaat vooral over geschiedenis, de toekomst, over oorlog en vrede.
Dit abstract en intellectueel meesterwerk van GODard heeft zoveel te bieden. Aan 1 keer kijken heb je niet voldoende. Je moet dit essay vaker zien, wil je echt niets missen. Hiermee overtreft hij echt alles en iedereen die bezig is met het vervagen van de grens tussen realiteit en fictie! Dus ook Abbas Kiarostami en Werner Herzog ...
***** / ***** voor dit visueel magistraal essay!
