Dare mo Shiranai (2004)

Ja, bij mij ook ,toch een bijzondere film.
Ik heb kort geleden de ware gebeurtenis gelezen, in werkelijkheid dus veel erger, geen voorstelling van te maken eigenlijk.
In de film is de realiteit dusdanig verbloemd om de privacy van de betrokkenen te waarborgen.
Maar ondanks dat blijft de film te traag en de tragische omstandigheden komen daardoor niet optimaal over op de kijker.
Ik verhoog naar 3.5 sterren.

Weet iemand ook waar ik het waargebeurde verhaal kan lezen?

Erg goede film. Eén van de dingen die maakt dat ik sympathie voelde voor de kinderen is het feit dat het gefilmd is met een documentaire stijl waar de kinderen soms acteren en soms zichzelf spelen. Ook de stijl waarin het gefilmd is is 'docu' en dat maakt het alleen maar realistischer gemixt met de natuurlijke en goede acteerprestaties van de kinderen. Nergens had ik het gevoel dat de film te lang duurde en dat ik me verveelde (wel moet moet ik zeggen dat ik de film in twee delen heb gezien van ongeveer 1 uur en 10 minuten elk). De reden hiervoor is dat het verhaal zo ingrijpend is en de personages sympathiek dat het kleinste en onbenulligste wat die kinderen doen (in bad gaan, spelen, bloemen planten) interessant is. Deze film heeft sfeer. Ik voel echt de sfeer in het apartement en de scenes buiten geven weer een andere sfeer zodat ik echt het idee heb van de buitenwereld en hun appartement waar ze zich verschuilen als twee loststaande dingen. Ik denk dat het heeft te maken met de belichting. Verder goeie muziek. Ik heb weinig kritiek tegen deze film behalve dat het einde waarbij Yuki doodgaat misschien net te veel was. Ik denk dat zonder dat einde het nog steeds een goede film was geweest.

Het is maar hoe je het bekijkt. Tuurlijk kon er meer uitgeknipt worden maar misschien zijn dat goeie scénes die je eruit haalt. Uit elke film kun je wel knippen. De meerwaarde van de lengte in deze film zie ik als volgt; namelijk dat we meer gebonden raken met de kinderen naarmate we langer naar ze kijken (hun spel is immers natuurlijk en goed). Hetzelfde verhaal had ook verteld kunnen worden in een uur of anderhalf uur. Maar de vraag is of het net zo'n grote impact had gemaakt en ik denk persoonlijk van niet.

En het tempo..tja dat ligt idd niet erg hoog in deze film. Maar ik heb me niet echt verveeld. Je moet misschien omschakelen naar een trager tempo. In de meeste Hollywood films ligt het tempo erg hoog en als we dat gewend zijn kan dit een moeilijke omschakeling zijn.

Tja....wel een mooie film. Wel de moeite waard, maar geen topper.

Zelden zo ontroerd geweest door een film. Koreeda is voor mij een van de allergrootsten. Verkijk je niet op de traagheid van deze film. Koreeda vertelt met beelden, niet met taal. Er wordt heel weinig gepraat in deze film. Elk beeld heeft een functie. Een voorbeeld: als er gefocust wordt op een bloempot die van het balkon valt en stukspat op de grond, wijst dit vooruit naar de dood van Yuki. Zo wordt elk aspect van dit drama uitvoerig toegelicht. Maar je moet actief kijken, zelf het verhaal reconstrueren. Als je daar moeite mee hebt, zijn 141 minuten inderdaad te lang.

ags50 schrijft:


Dit is een goed voorbeeld van de vertelwijze van Koreeda. Je ziet bijvoorbeeld hoe Yuki op het balkon op een emmer staat. Ze wil iets pakken dat te hoog hangt voor haar. De camera focust op haar voeten: je ziet dat ze op haar tenen gaat staan. In de volgende scène volgen we Akira weer, en als die thuiskomt is Yuki dood. Niemand vertelt wat er gebeurd is, maar je weet - mede door die vallende bloempot - dat ze van het balkon gevallen is. In een ander voorbeeld heeft Akira nieuwe sportschoenen gekregen. Als er opnieuw gefocust wordt op de schoenen, zijn ze vuil, verweerd. Zo merk je dat er tijd voorbijgegaan is. Dat soort dingen dus.