Wisconsin Death Trip (1999)

Wisconsin Death Trip.

Klinkt als een plausibele naam voor een of ander nieuw grungemetal (what have you) project, maar nee. Toch even MuMe checken, ja hoor: Static-X - Wisconsin Death Trip (1999) - MusicMeter.nl . Zo'n titel bekt gewoon te lekker (overigens afkomstig van het boek).

Hier hebben we het in ieder geval over de docu, of meer een collage van vreemde en veelal duistere lotgevallen in en rond het midnoordelijk-Amerikaanse stadje Black River Falls (alweer een goeie titel!), Minnesota van het laatste, barre decennium van de 19e eeuw. Tekstueel grotendeels de lokale krant destijds volgend, in beeld veel re-enactments van gewelddadige, gestoorde of gewoon buitengewone gebeurtenissen (ook in 2013 kan je hier gerust nog eens naar kijken om te zien of er door de tijd erg veel veranderd is, of niet...) die erg 'leuk' gebracht worden. Het is wel een flinke stroom aan informatie, en de indeling Winter, Spring, Summer, Fall, Winter brengt daar niet erg veel orde in (al worden de 'seizoenen' van een mensenleven wel deels mee gevolgd). Wel een beetje rust, net als de beelden (in kleur, aan het einde van elk seizoen) van het huidige BRF die met de aandoenlijke portretten van dorpelingen (zonder specifieke krantenberichten dus) voor wat positief contrast zorgen (beetje ademhalen is af en toe wel fijn). Verder toch een echt donkere trip die je telkens weer bij de lurven grijpt en je doet vrezen te hebben moeten leven in zo'n vers Amerikaans, afgelegen oord met Europese roots waar er voor velen opeens geen werk of leven of liefde meer was. Het budget zal vast niet groot geweest zijn, maar er is in ieder geval heel deftig mee gewerkt.

Ian Holm (ik herkende hem niet, vreemd genoeg - Noorse roots zal hij vast hebben) levert prima werk, en zet bij de psychiatrische opnames nog eens een tweede, vreselijk spooky stemmetje op, brr (-edit- níet van Holm dus!). De muziek is al even haunting, waarbij ik nogal eens aan Apocalyptica moest denken.

Met hernieuwde moed en billijke gratie, mijn eerste filmrecensie van 2013. Tevens is WDT pas de eerste film die ik dit jaar zag. Wel meteen goed raak.

4,0*.

Sluit me graag aan bij je review Alleen de voice-over van Ian Holm stoorde mij juist. Te BBC-ig, en trekt te veel de aandacht weg van de beelden, had het dus liever abstracter gezien. Nu is het vaak humoristisch en ironisch, maar zonder voice-over zou je denk ik een nog fijnere sfeer creëren. De soundtrack is verder wel prima (zelfs nog wat DJ Shadow). Combinatie beelden+muziek had ik dus het liefst gezien.

Dat fluisterende(?) stemmetje bij de psychiatrische opnames is trouwens niet door Holm gedaan, maar door een van de acteurs (zo bleek uit de making-of)

Ah, dank je, ik ben er blind van uit gegaan dat het Holm was. I stand corrected.

Abstracter was mi niet nodig, het was wel érg veel tekst, maar da's een goeie reden om hem nog eens weer te zien.