Tôkyô Nagaremono (1966)

Vond het zwart-wit in Branded to Kill al erg mooi. In Tokyo Drifter weet Suzuki juist uitstekend gebruik te maken van kleur. Ik weet niet waar mijn voorkeur naar uitgaat, maar het kleurenspel in deze film vond ik redelijk uniek. Ook de muziek was weer van hoog niveau. Heerlijk melancholisch deuntje dat je niet meer kwijtraakt. De film is hier en daar lekker theatraal en de vechtscènes mogen er ook zeker zijn.

Wel vond ik Tokyo Drifter, net als Branded to Kill, over het geheel nogal rommelig. Het verhaal gaat van de hak op de tak. Ook is de overgang tussen sommige scènes niet al te mooi; de muziek wordt af en toe bijvoorbeeld nogal plotseling afgekapt.

Ik ben benieuwd naar het wat modernere Pistol Opera. Want voorlopig blijven de twee films die ik tot nu toe van Suzuki heb gezien op 3.5* steken. De man weet erg unieke en originele dingen op het beeld te toveren, maar kan me nooit de gehele speelduur van zijn films boeien. En dat terwijl ze al zo kort zijn, zonde!

Grootste minpunt was voor het onnavolgbare verhaal en de editing. Ik hoop niet dat dit het beste werk is van Suzuki anders haak ik per direct af.

Vergeleken met Branded To Kill en Suzuki's eigen semi-remake Pistol Opera is dit bijna nog een straight forward-verhaal.

Grootste minpunt voor Tokyo Drifter was het onnavolgbare verhaal en de editing. Hoewel het plot vrij simpel is is Tokyo Drifter gewoon heel lastig te volgen. Eigenlijk niet te volgen. Het lijkt te gaan om een eenzame zwerver (Tetsu) die stopt met het criminele leven. Een aantal andere Yakuza bazen gooien echter roet in het eten waardoor Testu terug moet slaan. Of zoiets...

Ik was al na dertig minuten de draad kwijt! Ik had absoluut geen idee waar ik naar aan het kijken was. Karakters komen en gaan en dat kwam mede door de editing en dat die Aziaten zoveel op elkaar lijken. ''Men spreekt van prachtige cinematografie en energieke montage.'' Maar hebben die mensen wel eens gekeken naar die vreselijke montage? Muziek die plotseling afgekapt wordt of overgangen van scènes (eerder shots) die verre van goed gemonteerd zijn. Heel plots en behoorlijk verwarrend allemaal. Het ene moment zitten we in Tokyo en het andere moment in de sneeuw. Ik noem Tokyo Drifter daarom ook maar ''Hak-op-de-tak-Cinema''.

En dan de decorstukken. Het zag er ontzettend lelijk en leeg uit. Terugkomende decorstukken die net even vanuit een andere camerahoek gefilmd worden zodat het lijkt dat het een heel ander decor is. Sorry, maar ik kon er werkelijk niets mee terwijl ik niet vies ben van energierijke films. Ik hoop trouwens niet dat dit het beste werk is van Suzuki anders haak ik per direct af.

Dit stukje geldt min of meer ook voor Branded to Kil. Die ik een paar dagen later zag.

Tokyo Nagaremono is een warrige misdaadfilm. Of het warrig is vanwege mijn eigen vermoeidheid of vanwege het feit dat al die Japanners verrekte veel op elkaar lijken weet ik niet, maar het lijkt er een beetje op alsof er stukken uit geknipt zijn, waardoor je soms het gevoel hebt dat je van de hak op de tak springt. Het verhaal gaat over Tetsu die de misdaad vaarwel wil zeggen, maar je raadt het al, daar is niet iedereen het mee eens. Een hele dot aan misdaadgroepjes komt langs om hun zegje te doen. In mijn ogen teveel. Het verhaal is erg kort en het had makkelijker geweest als het verhaal wat eenvoudiger was gehouden. Wat dat betreft is het decor wel erg indrukwekkend, met zijn simpele en kleurrijke achtergronden. Ook de muziek is wel aardig met steeds het zelfde melancholische liedje wat voorbij komt, al vraag ik me af waarom Tetsu de Onsterfelijke op de meest ongelukkige momenten dat liedje gaat zingen. Is dit het unieke aspect van de film of een irritante eigenschap? Mijn ervaring was het laatste. Van een echte gangster verwacht je niet dat hij steeds een lief liedje gaat zingen.

Vanwege de lekkere actie en mooie kleuren 3*

Een beetje de nouvelle vague van de Japanners. Inhoudelijk stelt het niet zoveel voor, maar esthetisch is het oogverblindend om te zien. Ze hebben zich helemaal uitgeleefd in het neerzetten van de meest idiote decors en over-the-top kleurgebruik. Misschien daarom wel een van de meest stijlvolle films die ik in tijden heb gezien. Ik ga zeker op zoek naar meer werk van deze Seijun Suzuki.