Rebel without a Cause (1955)

De rol van James Dean als titelheld is legendarisch geworden, en niet geheel onterecht: gedurende de hele film steelt zijn coolheid de show, zonder zijn menselijkheid te verliezen. Integendeel eigenlijk, hij is menselijker dan de gemiddelde tienerheld en weet vooral tijdens de familiescènes te overtuigen. Die geërgerde blik van zijn moeder op het politiebureau, als zijn vader hem eruit probeert te praten: prachtig! De scène in het midden van de film, wanneer hij zijn vader probeert over te halen voor hem op te komen, is geniaal, niet alleen door het sterke acteerwerk, maar ook door de prachtige wijze waarop het geschoten is met scheve, indringende camerahoeken. Ook de rest van de film ziet er prachtig uit en weet een bijzonder mooi sfeerbeeld van de jaren '50 te geven. Het is dan ook des te jammer dat de film op driekwart compleet ontspoort: het einde is, zoals Co Jackso hierboven al treffend verwoordde, veel te theatraal en bombastisch en doet afbreuk aan de kleinschalige schets van het leven van Jim Stark die het begin van de film vormde. Gezien de leeftijd van de film wil ik hiervoor (en voor andere enigszins ongeloofwaardige zaken, en de wat te nadrukkelijke muziek) nog wel een oogje dichtknijpen, maar toch blijft de nare nasmaak achter dat de film beter had kunnen zijn als de verhaallijn met Plato wat subtieler was uitgewerkt. Desalniettemin een terechte klassieker die iedereen toch wel eens moet hebben gezien. Van mij mag 'ie ook wel in de top 250.

3,5*

De eerste film met James Dean die ik te zien krijg. Prima acteur hoor die James Dean, hij steekt met kop en schouders boven de rest uit. Al is dat niet erg moeilijk omdat de rest van de cast toch wel op een ondermaats niveau acteert. Natalie Wood en Sal Mineo vind ik eerlijk gezegd helemaal niets, beide acteren hier zwak. De personages die ze hier neerzetten komen ook al erg ongeloofwaardig over.
Judy haar vriendje is dood, maar dezelfde dag ligt ze al in de armen van James Dean, en dan is het al van i love you, i love you.... Het lijkt behalve James Dean zelf eigenlijk niemand te boeien dat die jongen verongelukte.
Het personage van Sal Mineo, Plato is nog het ergste. Zomaar op die agenten schieten, hoe debiel moet je daarvoor zijn?
Neen hoor, ik begrijp maar weinig van de status van deze film.

Leuke film!

Kende James Dean alleen vd looks. Gewoon erg knap. Maar hij kan ook wel acteren. Omdat je weet dat-ie jong overleden is krijgt de film wel meer melancholie

Ik was totaal niet onder de indruk van de acteerprestaties. Slechts James Dean steekt er nog enigzins bovenuit al vind ik hem ouder lijken dan hij moet voorstellen, maar dat gedoe met Plato ( wat een personage! ) was een lachertje. De film kijkt trouwens goed weg, maar gaat gebukt onder ongeloofwaardigheden binnen het plot. De auto 'afrekening' was een van de mooiste scenes die de film te bieden had qua spektakel, qua drama liet het mij namelijk volledig koud. ln de jaren `50 was deze film misschien een mijlpaal in het genre jeugddrama, maar ondertussen zijn er natuurlijk veel betere jongeren - worstelen - met - opgroeien - films gemaakt. Een 3*

P.s. Ik vond de film bij momenten ook ontzettend theatraal aandoen. Ik lees dat mensen deze film een goed tijdsbeeld vinden geven, maar vrouwen die de dienst uitmaken en de vader van Jim Stark, die met een keukenschort in de keuken te vinden is, lijken mij nou niet echt representatief voor de jaren `50 te zijn.

Jongerencultuur verandert om de haverklap en het is dan ook bewonderenswaardig dat een film van een halve eeuw oud als Rebel without a Cause nog steeds zo brandend actueel kan zijn. Het komt bij momenten natuurlijk nogal knullig en oudbollig over, maar de essentie is wat telt: hoe jongeren van goede komaf toch door een leven van misdaad en rebellie aangetrokken worden. Waar dit meestal genante geknutselde scènes oplevert, zijn de stribbelingen tussen Dean en zijn ouders hier de beste momenten. Op zich zijn ze goede mensen, maar door een verschil in opvatting en een zekere miscommunicatie onder elkaar, slagen ze er niet in om hun zoon om het rechte pad te houden. Dit alles wordt zeer subtiel uitgewerkt, soms zijn het de onderlinge blikken die genoeg zeggen. Het is evenmin een film die een romantisch beeld van het 'leader of the pack' fenomeen wil vormen, maar een triestig relaas over eenzaamheid en de zoektocht naar identiteit.

Tijdens de bombastische finale wordt dit echter helemaal om zeep geholpen. De romance tussen James Dean en Nathalie Wood is te ongeloofwaardig voor woorden. Enkele momenten nadat haar vriendje te pletter stort, valt ze in zwijm voor Dean, die ze overigens een paar uur eerder nog afblafte. Ik fronste ook mijn wenkbrauwen bij de voorstelling van het personage Plato. Bovendien ligt de nadruk tijdens de derde akte volledig op hem, wat de tot daar toe zeer interessante ontwikkeling rond Dean belemmert.

Brengt Rebel without a Cause alles wat ik had mogen durven dromen? Neen, daarvoor vond ik het verhaal en de diepte van de personages toch wat summier. Wel een enorm stijl/tijdsdocument, met een echt goede Dean (alhoewel ik zijn acteerwerk in East of Eden nog een stuk beter vond) en interessante locaties (het verlaten gebouw, het planetarium). Op naar Giant!

Vroeger was dit de eerste oude zwart wit film die ik ooit had gezien. Helemaal verbaasd was ik dat er vroeger zo'n lekker ding rondliep als James Dean ha ha. Voor de tijd waarin dit zich afspeelt is het toch wel een goed in elkaar gezette film. En het gehele sfeertje dat heerste zal ook niet alledaags geweest zijn in die tijd. Wat dat betreft toch wel mijn respect. De race scènes is toch wel de scènes die er echt uitspringen. Ik heb hem al een paar keer gezien maar toch blijft deze film me op een bepaalde manier boeien.

De film is in kleur....

Ja maar is hij niet later ingekleurd ? Ik heb hem ook alleen ingekleurd gezien maar ik ging er vanuit dat dat later is gebeurd en dat het van origine een zwart witte film is.

Nee, is gewoon origineel in kleur.

Okee, weer wat geleerd.

James Dean, nog altijd met mysterie omgeven, en een idool voor zijn generatie, onder het motto: Live fast, die young. Deze sterke, dramatische en moralistische film, over de onmacht, verwardheid en verveling van de teenagers, en de machteloosheid van hen en van hun ouders, inmiddels tig keer gezien. Het bijna zestig jaar ouder verhaal lijk niets aan actualiteit verloren te hebben (nou ja, de jeugd en bezigheden zijn anders geworden, maar in beginsel zijn er altijd mensen die geen idee hebben wat ze met hun leven aanmoeten). De cast is meer dan uitstekend. Kortom, een film die in je kop blijft zitten.

Tja, wat kan ik ervan zeggen, natuurlijk voor zijn tijd een vernieuwende film etc.. Maar inmiddels gedateerd. Wood lijkt alsof ze in een toneelstuk speelt en de laatste rij moet bereiken.
Dean vond ik tegenvallen, wellicht verkeerd gecast, want geen moment geloof ik dat hij 17 is.

Nee, dit werk zou heden ten dage de bioscoop niet eens halen.

De oudste en een van de slechtste en de saaiste films die ik ooit heb gezien , de
film heeft helemaal geen opbouw geen verhaal en helemaal geen gevoel voor emotie.
het is een totale Lariekoek.

Ik snap gewoon niet waarom deze zo een goede beoordeling heeft op IMDB 7.9 ....Bizar

Zwak verhaal, zwakke en houten personnages die nooit fascineren. De film is eerder kinderachtig dan puberaal en de dialogen zijn zwakker dan zwak. De film draait natuurlijk om James Dean en dan speelt hij niet eens goed. Ook zijn personnage is erg zwak en echt 'cool' vind ik hem niet. De film heeft zijn status gekregen dankzij de sociale veranderingen in de maatschappij van de jaren vijftig maar cinematografisch is het niveau onder nul.

2*

Goeie film met een leuke James Dean. Hij past wel in deze rol als rebel without a cause. Al is het niet zijn beste acteerprestatie. Daarvoor is East of Eden beter. Het verhaal is wel interessant met een psychologisch kantje. Bij sommige scènes moest ik denken aan West Side Story, dat toch in een volgend decennium werd opgenomen. Het geheel wil ook niet altijd vlotten, maar uiteindelijk is het wel een aangenamen film geworden. Net geen klassieker, misschien dan toch door de dood van James Dean.