À Bout de Souffle (1960)

Leuk filmpje. De eerste van monsieur Godard zie ik nu, ik zie weinig Franse films maar deze uit 1960 draaide toevallig. Vreemd monteerwerk wel, zie er weinig positiefs in. Juist de langere scenes in het begin van de film vond ik indrukwekkender omdat het gewoon lastiger is om dat goed uit te voeren voor de acteurs. Bemondo en Seberg, vind ik wel een leuk koppeltje. Ik had wel iets meer van de 'misdaad' verwacht, blijft een beetje beperkt. Belmondo moet zwarte longen hebben gehad na de opnames, sjeezes wat rookt hij hier veel weg. Verder vind ik zwart/wit films altijd wat meer sfeer hebben dus dat geld hier ook. Prima.

Mijn 1e Godard. Leuke film - mooie luchtige sfeer en twee prima hoofdrolspelers. Bijzonder vond ik het echter (nog) niet echt. Maar wat niet is, kan nog komen?

Zou me niets verbazen. De stijl die Godard hanteert bij deze À Bout de Souffle beviel me namelijk prima. Zo'n 1e keer is dan misschien even wennen en ik was (na een lange dag) nogal moe tijdens het kijken, dus wie weet wat herziening in petto heeft.

Belmondo is érg (wannabe ) cool als hoofdrolspeler, met z'n sigaret steeds. Mooi camerawerk, visueel sowieso sterk. Een paar mooie scenes, dus een voldoende.

Flauwe film, Godard mag voor mijn part gerust met interessantere films afkomen als hij bij mij zijn status wil waarmaken. Revolutionair binnen dat tijdperk, allemaal goed en wel, maar het levert wat mij betreft een semi-flutfilm op. Het verhaal heeft haast niets om handen, de montage is me veel te slordig opgevat (geef mij dan toch maar de "irreële Hollywoodmontage" als er tussen dit en A Bout de Souffle's montage gekozen moet worden) en de acteerprestaties zijn nu niet om te zeggen bijzonder hoogstaand. Bovendien was het hoofdpersonage behoorlijk irritant wegens zijn arrogantie en "übercoolheid", wat het kijkplezier niet bevorderde.

Nergens wist A Bout de Souffle me te raken of voluit te charmeren, slechts enkele dialogen raakten de juiste snaar en enkele sfeerbeelden van Parijs spreken in het voordeel van deze film (misschien het soort films dat altijd extra sterretjes krijgt owv sfeerbeelden van grootsteden en jazzy soundtracks?). Jammer, want ik had hier veel van verwacht. Films als Un Condamné à Mort s'est échappé en Ascenseur pour l'Echafaud bevielen me een pak beter in elk geval. Van Godard ligt Pierrot le Fou nog klaar, en ik ben ook benieuwd naar Weekend. Hopelijk ligt de kwaliteit van die films iets hoger. Matige 2,5* voor deze A Bout de Souffle in elk geval.


2,5*

Nu ook op blu ray: Breathless (Criterion release)

Eindelijk dan mijn eerste Godard gezien (als 1800e stem op MM, gaat u schamen! ) en waarschijnlijk volgen er deze week nog twee.

Ik had zo'n vermoeden dat 'Nouvelle Vague' mij zou liggen, dus dan maar beginnen bij de film die 'officieel' als eerste te boek staat. Lekker tegendraads je personage tegen de camera laten praten. Genoeg films waar zoiets niet werkt, hier vond ik het wel gaaf.

Belmondo zet een gaaf personage neer, al is het eerste half uur van de film wel het minst. Niet zozeer slecht, maar weinig bijzonder. Vooral de relaxte scène in het appartement was erg leuk, maar eigenlijk waren alle scènes daarna dat. Vooral hoe Patricia erin opgaat, stelen van de Cadillac, is leuk om te volgen. Sowieso was de wisselwerking tussen die twee erg fijn.

Goed camerawerk, sterke montage en, hoewel soms net iets te dik aangezet, sfeervolle muziek.

4*

Jaja, die Nouvelle Vague. Het punt daarvan heb ik geloof ik wel door, maar geef mij toch maar liever een of ander zwaarmoedig Russisch drama of iets dergelijks. De film is van de hak op de tak in elkaar gezet en ik wist niet echt wat ik er mee aan moest. Zo'n lange scene in het appartement tussen de twee hoofdrolspelers is wel aardig om te volgen, maar heel verheffend vond ik het ook weer niet. Het tijdsbeeld van Parijs was daarentegen wel leuk om mee te krijgen. Anyway, leuk om eens een film uit dit genre te zien, maar ik ben niet echt benieuwd naar andere soortgelijke werken.

Unieke filmervaring. Het bewust zijn van een film kijken, heb ik wel al meerdere keren ervaren met films, maar niet in deze mate. Je weet werkelijk niet wat je van de film moet denken de eerste paar minuten. Het viel me eigenlijk zwaar tegen, de losse montage kwam totaal niet over als een artistiek kunstje, maar meer als een franse Edward Wood. Wat mij zo verrast heeft is dat ik, na een paar minuten opeens echt geboeid bleef en het allemaal vele mate meer kon waarderen. Vooral de dialogen vond ik erg diepzinnig en plat tegelijk, en naast deze verliefdheid is het ontiegelijk moeilijk om volledig in de film op te gaan. Natuurlijk bewust, we proberen het alsnog. De Nouvelle Vague heeft in ieder geval genoeg opheffingen en ideeën op de markt weten te brengen, waardoor er nu genoeg arthouse films zijn die ook een rug willen toe keren naar Hollywood. Een aaneenschakeling van allemaal (verrassende) positieve elementen zoals muziek, gebruik van camera, acteerprestaties en het doorbreken van de vierde wand maak jij mij enthousiast. Alleen bij de montage trok ik af en toe mijn twijfels. Een film als geen ander, moeilijk te oordelen. Voorlopig een 4,5 ster. Krijgt wel nog eens een herziening

Ik denk dat ik er een nieuwe regisseur bij heb om veel films van te kijken.

Want dit was tegen mij verwachtingen een erg leuk werkje geworden. Ik ken de naam Godard alleen maar van horen van en wist ook totaal niet wat ik er van moest verwachten. Niks tegen oude films maar ik had nooit zo'n soort film verwacht uit 1960.
Het begin zat ik erg verward te kijken naar wat ik nou op het scherm zag. Snelle jump cuts waar geen coherentie bij zit en al snel krijg je het gevoel naar een film te kijken die door iemand met down syndroom aan elkaar lijkt geflanst. En al snel begon ik te denken hoe het het mogelijk is dat iemand ook maar enige bewondering heeft voor dit soort films.

Maar dan komen we in het hotel aan en was ik verkocht door het camerawerk. Lange tracking shots van her en der en van persoon naar persoon. Vage gesprekken, gladde muziek, inventief camerawerk, stadse beelden en enorm veel sfeer.
Bij Godard moet je dus zijn voor tof camerawerk. Nouvelle Vague ligt precies in mijn straatje.
Op naar meer!

*4