Out of the Blue (1980)

Volgens Hopper zelf een soort van sequel op zijn eigen Easy Rider, de film zou de personages uit die film tien jaar na dato moeten uit beelden. Net als in ER ziet het er grotendeels uit alsof het onder zware invloed gemaakt is, dat kwam hier echter stukken minder goed tot zijn recht. De hele film is een complete chaos en zag er niet uit, het lukte me dan ook geen moment om me echt in te leven. Vooral met dat meisje uit de titelrol kon ik, hoe hard ik het ook probeerde, amper meeleven. Het einde is behoorlijk absurd en over de top maar gaf het voor de rest zwake geheel nog wel wat extra's mee.

2 sterren

Easy Rider beviel me een paar jaar geleden niet echt heel goed. Maar na het zien van Out of the Blue ("into the black") is die aan een herziening toe.
Vond dit namelijk een heel krachtige film. Ruw en onafgewerkt, naar het einde toe ontsporend (personages lijken zichzelf daar oprecht te verliezen), met een tomboy in de hoofdrol. Die scène waar ze van huis wegloopt is echt geniaal (dat drummen, die artiest op straat). Het lijkt wel 'out of the blue' zijn geschoten, waardoor de film, ondanks dat het plotgericht is, vooral toch een acteursfilm is. Rauw en misschien wel onvergetelijk.

Out of the blue, into the black...

Enorm geladen en intense film van Hopper; compromisloos en nihilistisch tot op het bot. De film is rauw, maar doet toch zeer poëtisch, dromerig, soms haast onwerkelijk aan. Goed voorbeeld daarvan is de scene waarin Hopper met een bulldozer rijdt over een vuilnisbelt die krioelt van de vogels, ondersteund door de prachtige muziek van Neil Young.

Op papier zou deze film een sociaal drama zijn, vol wrange scènes en vuile, schokkende familiegeheimen, maar door Hoppers unieke aanpak ontstijgt de film ieder genre. Het zou me ook verbazen als hij het script gevolgd heeft, want de dialogen en camerahoeken doen vaak heel geïmproviseerd aan.

De beginscène, waarin Hopper en Manz, vrolijk spelend achter het stuur van een vrachtwagen, inrijden op een schoolbus vol kinderen in halloweenkostuum, is schokkend , surrealistisch, onvergetelijk... De eindscène is een al even sterke nihilistishe punk-explosie.

Ook om nooit te vergeten is de prestatie van Linda Manz, als verwarde, getraumatiseerde puber. Langs de ene kant is ze nog een kind, maar door alle ellende wordt ze gedwongen om op te groeien en zich af te zetten tegen alles en iedereen…. Haar heil vind ze in de punkbeweging. Manz (die je misschien kent uit andere meesterwerkjes als Days of Heaven, Gummo of The Wanderers), is een unieke actrice in elk opzicht van het woord. Ze houdt het midden tussen kind en volwassene, jongen en meisje, waardoor ze zeer intrigerend en gepast is voor de rol. Ze is werkelijk subliem.

Linda Manz is in mijn ogen een van de meest fascinerende figuren die ooit op het witte doek verschenen is. Een verschijning van 1m47 groot, die het midden houdt tussen man en vrouw, kind en volwassene, met een absoluut ongeziene naturel en expressie.

Ze werd als tiener ontdekt door Terence Malick in de jaren '70, waarna ze een schitterende rol neerzette in Days of Heaven. Malick zette haar naar verluidt in een geluidsstudio, speelde de film af en liet haar erover praten. Deze geïmproviseerde monoloog zou naar verluidt de voice-over van de film zijn geworden. Vervolgens speelde ze mee in The Wanderers, een paar obscure werkjes en deze Out of the Blue - wat mij betreft haar beste rol.

Daarna trok ze zich terug uit de filmwereld en kreeg ze kinderen. Ze speelde nog een paar kleine rolletjes (de meest opvallende was in Gummo), maar verder niks. Naar eigen zeggen heeft ze geen telefoon en is ze al 20 jaar niet meer naar de film geweest.

Calling Linda Manz - Page 1 - Movies - New York - Village Voice - villagevoice.com