Celebrity (1998)

Nou nou FK, zo erg is ie ook weer niet

Totaal oneens. Wat Woody Allen voor mij vaak zo goed maakt is (naast de gevatte dialogen) de treffende manier waarop hij mislukte (en in veel mindere mate gelukte) relaties in beeld kan brengen. Zoals vaak in Allen's films lopen de relaties stuk om redenen die je vaak om je heen ook hoort. De kracht van hem is dat hij dit vaak geloofwaardig en interessant op film vast kan leggen.

In Celebrity gaat het dus niet nergens over, maar absoluut ergens over... de nepheid van het celebrity-bestaan, het hebben van relaties in deze wereld, het niet meer waarderen van je huidige relatie, het verliefd worden op een ander, of beter: het denken dat je verliefd bent op een ander... het moet je alleen interesseren. Voor mij is Woody een heerlijke regisseur die me geregeld aan het lachen weet te maken, maar ook weet te intrigeren met zijn kijk op relaties tussen mensen/geliefden en me op een frisse manier weet te wijzen op de bekende valkuilen.

Normaal vind ik Woody zelf perfect in de hoofdrol in z'n films, maar in Celebrity heeft hij een goede keuze gemaakt om de rol aan iemand anders te geven. Woody past namelijk net wat minder in het wereldje van meer glitter dan glamour. Zijn vervanger doet het ook hartstikke goed en wederom heb ik weer genoten van een Woody film.

Dit is eigenlijk een soort eigentijdse en Amerikaanse Woody Allen knipoog naar La Dolce Vita zit ik me nu te bedenken.
De hoofdrolspeler gaat van het ene feest naar het andere feest, maar is er niet echt bij met z'n hoofd. Het glamourwereldje fascineert hem en hij wil er graag bij horen, maar aan de andere kant is hij een simpele brave burgerman die er totaal niet in past.
Kenneth Branagh lijkt (hier) trouwens erg op Robert Palmer.
Aardige Woody Allen film.

Mee eens!

Een kijk op het decadente glamourwereldje in New York, waar de uiterlijke schijn en sex-appeal het belangrijkste is. Dit beeld heeft Woody Allen treffend neergezet in Celebrity. Kenneth Branagh speelde zeker niet slecht, maar ik had toch liever Woody Allen in deze rol gezien, hoewel ik kan begrijpen dat een ander het eens van hem overneemt. Charlize Theron heeft een heerlijke sensuele rol in deze film, terwijl Leonardo di Caprio het verwende onstuimige popidool goed speelt. Maar de actrice die Robin speelt, was ook erg goed.
Toch weer een hele redelijke film van Allen, die mij nog niet teleurgesteld heeft.
Een 3.5*

Nah, heel erg matig is deze modernere versie van A Dolce Vita. Kenneth Branagh doet Woody Allen na, maar wekt daarmee enkel irritatie. Ondertussen passeren een hele rij sterren de revue: Leonardo di Caprio, Charlize Theron, Famke Janssen, Donald Trump trouwens ook nog! Zelfs Voor Woody-begrippen was dit een heel onrustige film en ik heb me dr weinig mee kunnen amuseren.

In deze miste ik heel erg de 'Woody Allen'-vonk, dat sprankeltje dat zijn films altijd onderscheid van anderen. Het is ook een redelijk recente film die toch een beetje lijkt terug te grijpen op de films uit zijn 'glorietijd'. Het dan zien van hedendaagse sterren zoals Di Caprio werkt wat bevreemdend en niet bevredigend. Als ik dit dan vergelijk met recenter werk als V,C,B en Matchpoint, is hij bij laatstgenoemde films een wat andere weg in geslagen die beter werk oplevert.
Bij Celebrities had ik erg het gevoel dat het een film is die gemaakt is om het maken van een film in de oude Allen-stijl en niet zozeer om een goede film te creeeren. Het grijpt gewoon te veel terug op de gloriedagen zonder de echte glorie te tonen. Toch nog een 2,5* Loyaliteit, zeg maar.

Leuke gemiddelde film van Woody Allen die lekker weg kijkt maar in vergelijking met zijn andere werk er niet boven uit steekt.
Kenneth Branagh doet de Woody achtige rol best goed, al ben ik van mening dat Woody misschien deze rol zelf beter had kunnen doen, deze film was daar perfect voor geweest.

Kortom: Lekkere Woody film die niet verveeld en vermakelijk genoeg is, geen hoogvlieger maar zie ook zeker geen reden om deze film niet mee te pakken

3*

Neuroses, Billie Holiday, veel relatiegeswitch en een net iets te hoog Freud-gehalte, Celebrity is weer een volwaardige Woody Allen. Waarom deze dan ook een van zijn relatief onbekende behoort is mij een raadsel, want ook de cast die bulkt van de briljante bijrollen en cameo's pleiten voor deze film, en het is ook niet de eerste keer dat hij in zwart-wit filmt. Net zoals in andere Allens wordt het concept ontleend aan eentje uit de oude doos, en hier ruikt het verdacht veel naar Fellini's La Dolce Vita, met de journalist en de eindloze feestjes en luxeuze leventje van de sterren. Maar het is weer door en door Allen.

Het Woody Allen-personage, Lee, wordt ditkeer vertolkt door Kenneth Branagh, wat hem zeer goed afgaat. Op een schoolreünie, een overheerlijke scène, besluit hij zijn leven te veranderen. Dat betekent zonder pardon een 16-jarig huwelijk afzeggen, iets wat zijn nogal emotioneel labiele vrouw Robin niet lichtjes neemt, maar zo geschiedde. Vervolgens volgen we de twee die het beste van hun leven proberen te maken. Lee denkt terug aan het schrijven van een serieuze roman en weet op een wel erg simpele wijze erg veel dames het hof te maken, waaronder een bloedgeile Charlize Theron én Winona Ryder! Uiteindelijk leidt het geworstel tot niets en is het toch een behoorlijk hufterige zak, en de vrouwen om hem heen zijn geen haar evenwichtiger. Robin aan de andere kant, een glansrol van Judy Davis, ze straalt werkelijk in Allen's films, ontmoet de perfecte man, zomaar uit het niets. Zij verandert van neurotische lerares naar een oppervlakkige showbizzreporter, maar het werkt! Haar zelfvertrouwen en geluksgevoel stijgen flink voor de lege camera. Allen's pen zorgt zoals altijd voor fijne dialoog - hoewel er altijd wel erg veel overeenkomsten zijn te vinden met zijn andere werk - waar het Apollo-Dionysos complex weer flink aan bod komt, de zoektocht naar het geluk aan de hand van een hoop neuroten en een behoorlijk portie seks, in een inhoudsloze wereld. Het einde is een schreeuw van de ziel, die rusteloos blijft rondzwerven op een hoop feestjes en in een hoop verschillende bedden.

Naast de twee hoofdlijnen ontmoeten we tal van karakters aan de zijkant en een hoop zijplotten. Hilarisch is Leonardo Di Caprio als de verwende superster. Ook is er genoeg plaats voor zelfspot, wanneer ze spreken over een van die "pretentious assholes who shoots everything in black and white". Maar wat ik gewoon erg jammer vind, is dat Woody Allen me niet meer kan verrassen. Altijd die beste vriendin, de worstelende actrice, altijd die psychoanalyse, al die snufjes die kennen we nu wel. Als we elke film van hem apart zouden beoordelen zou ik jubelend zijn (hoewel het tegenovergestelde soms ook waar is; ik ben al erg snel enthousiast bij Allen films), maar om in een oeuvre van meer dan 40 films zovaak dezelfde situaties te gebruiken, het kan een sport worden: Allenisms spotten. Desondanks was dit wel weer een lekker vlotte en zeer vermakelijke film, en hoewel soortgelijke psychologie vaak naar voren komt in zijn werk vond ik het erg sterk. Ik blijf simpelweg heel erg van zijn werk houden. Punt.

3,5*

Totaal onverwacht vond ik deze tussen de ex-rentals, en behoort nu tot mijn dvd-collectie, waar al een flinke afdeling aan Woody Allen wordt besteed. Mazzel, aangezien dit volgens mij geen is die voor het grijpen ligt, en ook nog behoorde tot een van de films die ik nog niet van 'm had gezien. 31 nu gehad, 10 more to go!

2de keer bekeken en de film blijft erg vermakelijk, al hoe wel dit niet in de buurt komt van zijn betere werkjes.

De film heeft genoeg Woody sfeer maar toch ben ik wel wat beter gewend van de grootmeester

Stem blijft staan op 3*