The Family Way (1966)

Gedateerde thematiek, maar wel goed gedaan.

Ik zat de hele tijd ook wel op een redelijke waarderin, maar de lengte en suffigheid (en buitengewoon sullige afwikkeling) maakten er uiteindelijk toch een onvoldoende van. Over de thematiek: Je kunt je haast niet voorstellen dat 40 jaar geleden de maatschappij nog zo in elkaar zat, waarbij een jong getrouwd stel volledig gecorrumpeerd wordt door hun ouderlijke omgeving. Maar het as in die tijd echt een 'X'film met een zeker o-la-la gehalte. Dacht daarom met de eerste scène even dat we een Britse remake van Lolita te zien zouden krijgen, maar dat idee kon ik snel laten varen.

Vond het acteurwerk, van met name Mills, ook nogal tegenvallen tot ronduit vervelend. Vooral opvallend dat Paul McCartney onder leiding van George Martin verantwoordelijk is geweest voor de soundtrack.

Aan de vergetelheid ontrukt, omdat het als bonusfilm op een DVD-release van een Jospeh Losey film terecht gekomen is (in de Britse Angry Young Man-wave serie medio jaren 60), maar het stof had er ook op kunnen blijven liggen.

Vond deze film uit 1966 niks tegenvallen. Vooraf had ik dan ook niet al te hoge verwachtingen. Met een beetje gevoel voor Engelse humor blijken de genoemde sulligheden in de reactie hierboven best wel mee te vallen. Het is niet echt heel groots, maar op een leuke manier worden de problemen van een pas getrouwd stelletje in de jaren ’60 heerlijk op de korrel genomen. Grappig hoe het benauwd leventje met wat extra fris aangezette romantiek in beeld is gebracht. Naderhand moest ik vooral aan ‘Clockwork Orange’ (1971) waarin ongeveer met dezelfde spottend stijl gewerkt wordt.

Met vier 3,5* kan ik wel over een succesje spreken bij deze film.
Had ik niet verwacht. Hij doet het beter dan Accident.

Er is er altijd eentje die de sfeer dan weer verpest

Ja en ook altijd dezelfde

Neig trouwens ook naar een halfje omlaag.

Ikke dus....

Seks (in het huwelijk) mag dan wel een gedateerde (o ja?) thematiek zijn, maar de film is veel rijker dan je op het eerste oog denkt te zien.

Nog opmerkelijker is de uitspraak 'gedateerde thematiek' door Querelle, een jongeman die openlijk uitkomt voor zijn homoseksualiteit. Want de sub-thematiek homoseksualiteit onder getrouwde mannen (met medeweten van vrouwlief) zal ik niet 1-2-3 scharen onder het kopje gedateerd. Een onuitgesproken taboe dat in deze film zeer smakelijk met de juiste toon wordt geserveerd.

Fijne dialogen, burgerlijke truttigheid, en de wel bekende melkman-grap. Roddel en achterklap, leve de ons-kent-ons cultuur. Hallo buurvrouw!

Ik weet het niet zo van die subthematiek, het wordt wel even gesuggereerd, maar ik had niet het idee dat hij homoseksueel was.
Maar als dat wel zo is vind ik het veels te bedekt en is het natuurlijk wel gedateerd. 5 jaar eerder had je al Victim (1961). En dan is deze film wel erg truttig

Ik zie overal homoseksuele context als-ie niet bedoeld wordt, maar hier vond ik dat toch niet echt duidelijk aanwezig of een bewst issue.

Even gesuggereerd...? Het is nota bene een rode draad...! Niet duidelijk....? Het gaat zelfs zo ver dat de kijker er achter komt dat Arthur niet de biologische zoon van manlief is, maar juist van zijn 'beste vriend'... Het ligt ongetwijfeld weer aan mij, of ik moet jullie dwingen tot een herziening natuurlijk...

Was ik al bijna vergeten, maar wat heeft dat er mee te maken?




Ik denk dat ik hem sowieso nog wel een keer ga zien, als hij heelhuids uit de pakketservice komt tenminste.

Dan heb ik denk ik liggen slapen bij deze film - tenminste als ik mijn review teruglees komen er wel dingen boven, maar de rode draad is het zeker niet geweest. De film is ook nogal gaan vervagen met de die film over/in Brighton van broeflief.

Mijn god zeg, de relaties tussen vader en zoon, moeder en zoon, en vader en moeder zijn behoorlijk dik uitgesmeerd over de gehele film.

Seks in het begin van het huwelijk (in het tijdperk dat seks voor het huwelijk nog not done was) is niet alleen het thema bij het nieuwe koppel, maar ook bij Arthur's ouders, met zelfs verregaandere conclusies.

De film leek nogal oubollig in het begin, maar uiteindelijk blijkt er toch vanalles aan de hand te zijn, wat ik niet echt zag aankomen. Best goed gedaan, al blijft de film gedateerd aanvoelen.


Volgens mij was die vader toch wel homo, anders heb ik het helemaal verkeerd begrepen. Ik vond het nogal een verrassend triest einde aan wat verder eigenlijk een feelgood-movie was. Met het jonge koppel loopt het dan wel goed af, maar die onthulling op het einde geeft toch een trieste nasmaak. (En dat is positieve kritiek op de film overigens.)