Drive (2002)

Geweldige film! De volle 100 minuten met een grote grijns om m'n smoel gezeten.

Er is werkelijk niets te vinden over deze film die hij twee jaar na het geniale Monday maakte. Niet verrassend want Sabu lijkt eigenlijk volledig verstopt achter grote namen van Japan, waar je hem misschien enkel met wat toeval tegen zou komen - Niet verrassend, wel erg jammer. Met Drive levert hij opnieuw een origineel stuk film; Originaliteit die zowel typisch maf is als geheel toegankelijk.

Sabu gaat verder met zijn spel in genre wisselingen en zelfs een stapje verder. Waar dit in Postman Blues nog relevant was aan het verhaal voelt Drive aan als een schetsmatige droom die eigenlijk nergens afgewerkt voelt. Scènes voelen geïmproviseerd, dromerig of hallucinant; maar het is werkelijk een genot om te volgen. Sabu heeft wederom alle touwtjes in handen en laat er geen één onbewogen. Duidelijk voelbaar is vooral zijn vertrouwen in zijn cast, en zijn standvastigheid in keuzes. Hiroyuki Tanaka heeft met Sabu een succesformule en dat weet hij. Met terugkerend gezichten als Tsutsumi en Terajima overtuigd hij in ieder geval opnieuw.

Vooral Tsutsumi speelt weer een geweldige rol; Hij heeft een doodnormaal gezicht, maar misschien helpt dat hem juist wel. Wanneer hij als Asakura langs de weg staat en in slow-motion een knappe dame bekijkt word zijn moment verstoord door drie gemaskerde mannen die zijn auto in stormen. Gedwongen volgt hij de auto voor hem, en Sabu’s gevoel voor hilariteit komt van de ene op de andere seconde als Asakura netjes de verkeersregels volgt en zijn snelheidsmeter geen moment boven het maximum komt.

Vanaf dit moment zijn de vier onafscheidelijk en Asakura belandt in een dag vol opkomende hoofdpijn, vreemde personages en confrontaties met zijn verleden. Interessant hoe al Sabu’s films die ik tot nu toe zag zich af lijken te spelen in één dag. Terwijl de filmposter zo kleurrijk en gestileerd is, is het visueel allemaal maar simpel en suf af en toe. Niet bijster interessant, maar nergens lelijk. Het moment dat Terajima’s personage een of andere junk in elkaar schopt vervormen de geluiden daarvan in een gitaarbeat en komt van het ene op het andere moment in een hardcore punkconcert. Zou visueel veel meer uitgehaald kunnen worden maar Sabu maakt hier op een andere manier een ijzersterke scène van. Hij gebruikt zijn talent in regie, creëren van een sfeer en waarschijnlijk zelfs een beetje creatieve improvisatie van crew en cast.

Veel situaties lijken zo random als de migraine van Asakura; Een hilarisch domino effect in een restaurant word gevolgd door een slow-motion hallucinatie scène vol hijgende vrouwen en veel geld. Net zo makkelijk geraakt een man met zijn arm vast in een gat in de grond, word hij gepasseerd door een legerpeleton en eindigt een bloedserieuze discussie gemakkelijk in een hilarische scène met vol gas om compleet uit het niets te eindigen in een emotioneel bezoekje aan het ziekenhuis. Wat ook opvalt zijn sommige briljante conversaties met hilarische korte zinnen en woorden of juist de eindeloos lang uitgesponnen preken van Terajima’s personage.

Drive is een film die je eigenlijk niets kan zeggen maar je enkel een hele hoop wilt laten zien. En het maakt niet uit wat Sabu kiest, want de manier waarop hij dit regisseert is subliem. Asakura is als een taxi en zijn passagiers belanden elk bij hun eigen bestemming; plaatsen die opnieuw beladen zijn vol humor, drama, actie en weet ditmaal zélfs te overtuigen in een spannend moment in het donker op afgelegen grasveld. Ik ben iemand die nogal graag onder de indruk raakt van film, maar Sabu is iemand die weet dat film niet enkel knappe beelden met muziek is – maar speelt met personages, details en genres om nooit aandacht te schenken aan het geheel.

Drive is een film die alles heeft en daar moet je vooral van genieten.

4.0/5.0