Kasaba (1997)

Uitmuntende fotografie! Jammer dat er net iets te veel lange conversaties zijn, waardoor de film als langdradig ervaren kan worden.

3,5*

Inderdaad, de beelden zijn soms verschrikkelijk mooi. De scène waarin het absente scholiertje een besneeuwde berg af komt rennen bijvoorbeeld, is uniek.
Verder vond ik de conversaties doorgaans wel interessant om naar te luisteren. Het decor speelde daarbij een belangrijke rol: een familie zit in een prachtig bos te 'picknicken' tot 's avonds laat. Opa vertelt over zijn avonturen in Irak in WO I; de oudste zoon vertelt over zijn 'intellectueel' leven en zijn terugkeer naar het dorp ondanks zijn vele diploma's; de andere, losbandige zoon (M. Emin Toprak! Zie de overeenkomst in Uzak!) heeft er genoeg van om te moeten boeten voor zijn vaders daden en wil zo vlug mogelijk weg uit het dorp; de kleinzoon vergaapt zich aan de wonderen der natuur en moet in zijn droom op een bizarre maar prachtige manier boeten voor iets wat hij een schildpad heeft aangedaan (een beetje op de 'Spring, Summer...'-manier) etc.
Deze picknick neemt volgens mij meer dan de helft van de film in beslag. Het is echter zo rustgevend, dat je het gewoon wil afkijken. Net of je daar zelf zit met je gezin.
Ja, ik vind de stijl van Ceylan wel mooi.
3,5*


P.S.
Wat ik opvallend vond: op een gegeven moment zegt opa tegen zoon M. Emin Toprak: "Jij bent nog jong. Voor jou bestaat de dood nog niet."
Zoals ik al bij Uzak zei: M. Emin Toprak kwam vorig jaar om bij een verkeersongeluk. Met dit in het achterhoofd, maken die woorden nóg meer indruk.

The Small Town has a gentle, even meandering narrative, the first half of which focuses on the seemingly inconsequential experiences of a teenage girl and her younger brother as they go to school and play about in the fields and forests around their small Anatolian town; the second half has the children listening in to what becomes a slightly heated discussion between different generations as their family camps out for the night during a harvest festival. Little happens, but Ceylan subtly ensures that we become acutely aware not only of the children's perceptions of the world around them – the weather, the pace of life, the places where they can feel free – but of the social, economic and historical factors that have shaped this family and its experience of life: most notably the lure of a better, or at least, more profitable and less provincial life in the city.

Klik

Toen ik gisteren deze film aan het kijken was gebeurde er iets bijzonders: ik zette de film na ongeveer 40 minuten uit omdat ik er genoeg van had. Gewoonlijk kijk ik uit principe een film altijd af, hoe slecht ik hem ook vind. Dat deze film daarop een uitzondering is zegt genoeg over hoe boeiend ik de film vondt.

Hierboven wordt gesproken over lange conversaties. Dan moesten die blijkbaar nog komen, want in de eerste 40 minuten zitten weinig gesprekken en geen een boeiende. Maar de echte reden dat ik de film uitzette was omdat er in al die tijd niets, maar dan ook echt helemaal NIETS was wat interessant was. Er is totaal geen klap gebeurt, behalve dan dat een rotjoch een schildpad op zijn rug legde. Minuten (die uren leken) richt de camera zich op nikszeggende dingen. Wat wou de regisseur nou eigenlijk? Ons laten zien hoe de situatie in zo'n dorpje is? Als dat zo is, is het hem niet gelukt. Verder vermaakt de film niet, ontroerd hij niet, is hij niet grappig, spannend, romantisch, mooi gefilmd, is het geluid niet bijzonder, zitten er geen boeiende gesprekken in, mist het boeiende personages en dito acteurs en is er geen verhaal. Dan blijft er weinig over om verder te kijken. Ik snap gewoon totaal niet hoe iemand dit kan uitzitten en er ook nog van kan genieten. Saaiheid in zijn meest pure vorm. Gewoonlijk zou ik geen stem uitbrengen voor een film die ik niet totaal uitgezeten heb, maar hier kan ik niet anders.
0,5*

Klinkt heel interessant Snel naar opzoek.

Net als in Uzak, gaat de sublieme eerste helft ook in Kasaba ten onder als de (eerlijk gezegd) saaie gesproken scenes aan bod komen. Het prachtige camerawerk + mooie plaatjes verdwijnen letterlijk als sneeuw voor de zon. (oke Mug, niet overdrijven, hier en daar tovert Ceylan toch nog een prachtig plaatje uit zijn toverhoed).

Ceylan is toch meer een meester in het ongesprokene (zie zijn korte film [pareltje!!] Koza). In Kasaba zijn de monologen een redelijk onaangename zit. De bedoeling hiervan wordt wel duidelijk in de loop van de film als de monologen plaats maken voor dialogen (en daarna wél een prachtige monoloog + 'plaatje' van M. Emin Toprak), maar het kon me gewoon niet meer echt bij mijn lurven pakken.

Jammer, Ceylans stijl is prachtig. Maar er schort heel wat aan het 'gesproken script'. 3 sterren voor de eerste 40 minuten (en een paar momenten daarna). Juist de eerste 40 minuten die The One Ring bestempeld als oninteressant, dat is dan ook weer typerend.

Hopelijk brengt Mayis sikintisi wat meer zonnestraaltjes, en geen donkere wolken.

Misschien typerend, maar ze begonnen net te praten toen ik het gehad had. Deze saaie minimalitsische dialogen waren de doorslag om te stoppen.

Het heeft me nooit echt lekker gezeten dat ik dit gedaan heb. Bij deze heb ik mijn stem toch maar verwijdert.

Erg mooi debuut van Nuri Bilge Ceylan. Realisme dat doet denken aan de films van Satyajit Ray. Zoals zo'n schoolscenè overgaat in die scènes buiten, hoe het jongetje met de beestjes speelt en hoe hij hier later weer over droomt. Überhaupt kwamen de droomscènes indrukwekkend opborrelen tussendoor de conversaties. En hoe die conversaties eigenlijk heel rationeel volgbaar zijn - en ja, wellicht gingen ze iets te lang door -, maar in mijn hoofd al snel verwerden tot een soort van dagdroom. Of hoe een op het eerste oog vrij simpele film zo'n fijn effect kan hebben.

Ook deze film draait in Cinema Regained programma op het IFFR dit jaar, tezamen met een kortfilm van Ceylan.

Zag het net ook, ja. Interessant. As et enigszins uitkomt, zit ik in de zaal.

Prachtig begin met een schets van het dorp, het straatleven, het klaslokaal en de "mensen met hun verhalen". Maar na drie kwartier was het wel zo'n beetje voorbij. Het gepraat, gebabbel en geruzie aan het kampvuur duurde mij te lang en was veels te expliciet en uitleggerig. De bedoelingen hadden door 'een meester cineast' op een andere manier onder de aandacht gebracht kunnen worden. Ook wat het effect was op het leven van deze individuen.

Maar met Ceylan is het nog helemaal goed gekomen (dat wist ik al). Vandaar dat ik de lat met meester-cineast ook wel zo hoog mocht leggen vond ik.

edit: ik zie dat dit zo'n beetje een herkenbare kritiek is. Ook voor mij geldt: op naar Clouds of May

O ja, en deze kan ook op de lijst van 'schildpad-martel-films'