The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)

Lijkt toch wel in veel opzichten op de absurde en vervreemdende humor van Monty Phyton. Eerst in de bios gezien (toen wist ik het nog niet zo), maar recent op dvd en ja, ik geef me gewonnen.

Na The Darjeeling Limited weer een fijne film van Anderson.

Snap op zich de kritiek wel, het is vooral een erg losse film met wat aparte humor, heel droog vaak ook. Mij kon het in ieder geval wel bekoren. Visueel erg leuk ook, lekker kleurrijk en vaak mooi omgevingen. Soundtrack past hier ook wel bij, iets teveel Bowie misschien...

Bill Murray is overigens perfect gecast en ook Wilson, Blanchett en Goldblum doen het heel aardig. Alleen wat had Willem Dafoe hier te zoeken?

Vooruit dan, 3.5*

Ja, vond ik ook! Ik had dit niet van Dafoe verwacht, maar hij was erg grappig.

In 'The Life Aquatic' speelt Wes Anderson met een poppenhuis. Andersons' lievelingspop heet Bill Murray maar staat in dit verhaal beter bekend als Steve Zissou.

Het lijkt haast onmogelijk om niet enthousiast te worden bij het zien van de eerste beelden van The Life Aquatic. De keuze voor bepaalde kleurencombinaties in de film brachten meteen weer dat typische sfeertje dat Anderson met zijn films weet te creëren. Het was als vanouds, fris, levendig en vrolijk. Het frisse decor blaast het verhaal bijna vanzelf leven in. De omgeving wekt namelijk een vrolijke en chaotische indruk waarbij veel lijkt te gebeuren. Hierdoor wordt het verhaal vanaf het begin al interessant om te volgen. De boot Belafonte, waarop het verhaal zich grotendeels afspeelt, is ouderwets en kitscherig ingericht. Nergens is iets van hightech te bekennen, al vindt Zissou zelf wel dat hij met de tijd is meegegaan.

Het schip heeft de gekste dingen en kamertjes aan boord. Van een helemaal tot in het plafond blauw betegelde sauna tot een klein schattig klassiek ingericht bibliotheekje. Er is werkelijk over elk detail nagedacht. Van de verschillende soorten kleuren blauw van de overhemden van de bemanning met de bijpassende rode mutsjes tot de ouderwetse duikpakken met gele flessen en luchthelmen.

Het pronkstuk van de film, de boot, wordt vaak in een 'poppenkastperspectief' vertoond. De kijker krijgt een blik op de zijkant van een doorsnede van de boot waardoor er in elk kamertje gekeken kan worden. Dit is erg leuk gedaan en je hebt als toeschouwer op die manier een goed overzicht waar zich bepaalde kamers op de boot bevinden. Ook geeft deze manier van filmen een apart effect als de personages al pratend zich door het schip heen bewegen. Anderson weet op deze manier goed en origineel gebruik te maken van de ruimte door de scènes vaak af te laten spelen op verschillende locaties op de Belafonte.

Het verhaal is stompzinnig, maar in een vrolijk jasje gestoken. Mede dankzij de aparte cast die zichzelf uiterst interessant weet te profileren. De humor is niet nadrukkelijk aanwezig. The Life Aquatic moet het dan ook hebben van de droge scènes met subtiele humor als ondertoon. De constant aanwezige Steve Zissou zet een zeer vermakelijk personage neer. Toch weet Murray de aandacht niet helemaal goed vast te houden. Anderson heeft ervoor gekozen een grote rol voor Bill Murray weg te leggen en deze is misschien net iets té groot. De film draait om Steve Zissou en dat wordt iets te duidelijk naar de voorgrond gebracht en zorgt ervoor dat het verhaal een tikkeltje eentonig wordt.

De enige vraag die bleef hangen was wat Willem Defoe precies te zoeken had in een film als deze. De acteur voor wie de badguy rol meestal is weggelegd, wordt nu in een lichtblauw zeemanspak gehesen met een rood mutsje op zijn hoofd. De vooroordelen werden al snel onderuitgehaald en blijkbaar heeft Defoe nog wel meer in zich dan het spelen van de slechterik. Zo nu en dan dook hij op en vertolkte de hilarische rol van de hard werkende zeeman 'Claus'. De man die meestal als 'bazige badguy' wordt neergezet kreeg nu een rol toegewezen waarin hij zelf onderdanig was aan zijn baas. Hij deed dit geloofwaardig en veroorzaakte dan ook geen moment van twijfel voor zijn rol als Claus. Kortom, het rode zeemansmutsje stond hem goed.

Naast de vreemde en afwisselende personages biedt de film ook een ruim scala aan scènes. Deze volgen elkaar snel op en zijn af en toe van korte duur. Dit vraagt wel de nodige aandacht van de kijker maar zorgt er tegelijkertijd ook voor dat de film niet langdradig wordt. De reis met de Belafonte is een avontuur met vele hoogtepunten en een grote reeks van amusante momenten. Het concept van het verhaal is simpel maar op een hele originele manier uitgewerkt. De humoristisch ondertoon wordt ook vaak genoeg afgewisseld met serieuze gesprekken en gevoelens van de personages. Ondanks het humoristische concept van deze avontuurlijke komedie wist de drama op de een of andere manier toch wel te raken. Met dit bijzondere aspect wist de film zich goed te onderscheiden van de doorsnee komedie. Knap staaltje werk.

Frisse en kleurrijke mix van avontuur, komedie en drama. Origineel gebracht met heel wat mooie dingen op visueel gebied. Prachtige muziek, leuke dialogen en lekker droge humor, al is Tenenbaums wat grappiger, Murray als Zissou is ook minder dan Hackman als Royal.

3.5*

Aardige film met veel verwijzingen naar Jacques Cousteau, inclusief dat malle petje (bij Cousteau wassie meestal donkerblauw of donkergroen).

Ik weet het niet met Wes Anderson. Ik vind zijn films vaak verfrissend en eigenzinnig, hij is invloedrijk geweest op de Amerikaanse indiecinema de laatste jaren, maar echt aankomen bij me doet het uiteindelijk niet. En dit nog net wat minder dan de vorige twee films die ik van 'm zag (Rushmore en The Royal Tenenbaums).

Uiteindelijk vind ik deze film te vergezocht. Zowel de look, als het verhaal als de nogal hak-op-de-takkerige soundtrack die soms heel goed past (die lullig nostalgisch klinkende synthmuziek) en soms echt totaal misplaatst is (Sigur Ros tijdens het vinden van jaguarhaai). Bill Murray heb ik zijn vaste stoicijnse rol al beter zien spelen (of die rol te vaak zien spelen, zou ook kunnen) en veel van de andere typetjes waren vaak nogal gebouwd rond een of ander flauw accentje.

Vind het een aardig gegeven voor een korte film, maar bijna twee uur, tsja.

Wel geinig is het om Bud Cort te zien als de man van de bank die meemoest. Het bevestigt voor mij dat een van Andersons invloeden (het veel betere) Harold and Maude moet zijn.

2.5* dan maar

Wes Anderson filmt altijd op een hele leuke manier. Het worden altijd kleurrijke tragikomedies met een fantastische cast. Hier zien we de bekende Owen Wilson en vooral Bill Murray die schitteren, en Cate Blanchett, Jeff Goldblum en Willem Dafoe zijn van partij. Met een sterk script en mooie beelden is dit een enorme fijne film om naar te kijken, erg grappig en ook wel mooi. Lekkere muziek met veel goede Bowie-songs, ik heb ervan genoten.

3,5*

Hoe gekker hoe beter. Beetje makkelijk scoren misschien, maar Murray die vanuit het niets een stel Filippijnse piraten terroriseert is gewoon leuk. Ook leuk zijn de Bowie-intermezzo's en de scène waarin een tolk klappen mag vangen.

Veel vaker echter weet Anderson niet de juiste toon te vinden. Dafoe als Duitser. Goldblum als nemesis. Murray in z'n speedo. Tja.

Maar vooral de mix van drama en humor werkt niet. Met de vader-zoonrelatie kon ik niks en Staralfur van Sigur Rós vind ik hier behoorlijk misplaatst. Overigens wel een mooie onderwaterscène, maar daarmee had de film ook wel afgelopen mogen zijn.

Niet zo irritant als Rushmore, maar wel typisch Anderson. En zijn films liggen me gewoon niet.

Erg ontoegankelijke film, die ook wat te lang duurt. Het is verwonderlijk hoe dik de sterrencast ook dit weer is in een Wes Anderson film. Allemaal acteren ze erg sterk, met Murray en Dafoe als meest positieve uitschieters. Het verhaal is lastig te volgen en een soort van bizarre mix tussen drama en comedy, waar ik niet zo kapot van ben.

Ik vond the Fantastic mr. Fox en the Royal Tenenbaums beter...

Sowieso al een beetje mijn standaardreactie als ik Bill Murray zie, weinig mensen op deze aardbol die een grotere droogkloot zijn. En als hij dan ook gelijk al met een grijze baard en klein zonnebrilletje in beeld komt kan een film wat mij betreft niet veel beter beginnen.

Het script is erg leuk, de humor is erg leuk. Visueel is het ook al erg fijn, wat een charme hebben die matige animaties toch, het past perfect in de totale sfeer van de film. Muzikaal ook uitstekend. Misschien had Anderson hier en daar nog wel wat kunnen knippen, want twee uur is wel wat aan de lange kant. Het geniale van het eerste kwartier wordt dan ook niet helemaal vast gehouden. Ook was het wat jammer dat Blanchett een beetje buiten de boot viel t.o.v. de andere personages die allemaal wel geweldig waren. Voor de rest een enorm leuke wervelende, eigenzinnige film.

4*

Bil Murray is inderdaad erg droog en die hele film straalt het eigenlijk ook uit. Veel duidelijke grappen krijg je niet echt te zien, het gaat meer om het rare gedrag van een aantal rare snuiters. Tel her en der een domme opmerking en je hebt toch wel weer een aparte film.

Daarnaast is de film ook nog is leuk geschoten, erg leuk hoe ze een aantal scenes aan de open zijkant van het schip laten zien.

De speelduur is echter wel erg lang en ik lag ook vermoeid op de bank, waarbij ik door het soms trage tempo en de lome uitstraling moeite had om de film te blijven volgen.

Voorlopig houd ik het op een dikke 3*

Film voor liefhebbers. Heel subtiel, droog, niet standaard.

Fotografisch een mooie en bizondere film.
De kleurstelling, de bewust wat amateuristische animaties (de onderzeeer, de haai, etc), de absurdistische humor, dit alles creeerde een sfeer van een 60's Beatles film; Yellow Submarine.
De inkleuring met overheersend rood gaf het gevoel alsof je in een surrealistische trip zit.

Bill Murray is geweldig: gedesillusioneerd in het leven, gelaten de gebeurtenissen over zich heen laten komend, nergens meer verbaasd over zijnd, en droog, ingehouden acterend.
Film wordt volledig door hem gedragen.

Heb 2 uur genoten.

Heel erg nice.

Het is ten eerste een film die met echte (film) liefde gemaakt is.
Dat is tegenwoordig al een groot unicum.
De film zelf is niet echt gelukt, mijns inzien.
Zit echt wel potentie in de film, maar in z'n geheel wil ie niet vlammen.

Okay, sorry, maar het gaat nooit wat worden tussen mij en Wes Anderson.
Ik snap op zich best wat ie wil qua humor, maar het doet mij allemaal niets, het laat me koud.
En daar kan zelfs Bill Murray niks aan veranderen.

Het onderwerp (die boot en de avonturen) vind ik zoveel belangrijker dan de onderliggende humor of het verhaal zelf.
Bon 3 sterren voor iets waar ik graag naar keek.

Wat mij nog het meest bijstaat is dat het crewlid met de gitaar heel de film door liedjes van David Bowie speelde en zong.

Een komedie met tonnen potentieel, maar met een sobere en weinig tevredenstellende uitkomst. Het begint eigenlijk veel te traag en zelfs doorheen het doldwaze avontuur bots je op momenten die er makkelijk uitgefilterd kunnen worden. Niettemin telt de film een heleboel hilarische scènes, die doorgaans te danken zijn aan de droge houding van kapitein Murray. Met het vreemde, zweverige sfeertje wordt gelukkig consequent omgesprongen, wat als een groot pluspunt aanzien wordt. Vooral de muziek draagt zijn spreekwoordelijk steentje bij.

Speciale aandacht nog voor de formidabele Dafoe, die een fantastisch personage neerzet. Lang leve de cast.

3,00

Wou vanavond graag naar die andere film met die boot (die zinkt), maar dit was ook een erg leuk water avontuur. Een losse parodie op het leven van Cousteau, en je kan het in zekere mate ook op James Cameron betrekken. 4*