It's Always Fair Weather (1955)

Gezien op TCM, ik had de film opgenomen. Helaas stond het einde er niet op, dus een complete beoordeling kan ik niet geven. Tot en met het moment dat Doug Hallerton dronken zijn nummer zingt vond ik het een uitermate onderhoudende film. Drie vrienden die samen gediend hebben in W.O. II en bij thuiskomst afscheid van mekaar nemen in een bar, met de belofte elkaar daar tien jaar later (dus in 1955) weer te treffen. Onveranderd uiteraard en met dezelfde sympathie voor elkaar. Dit blijkt echter niet helemaal zo uit te pakken...

Donen & Kelly.

Apart toch hoe het kan vergaan met de populariteit van een film door de eeuwen heen. het duo Donen & Kelly zorgden voor twee van de grootste musicals doorheen de tijden, maar hun derde film is amper bekeken, ook aardig lastig te vinden.

Wat deze nu zoveel slechter maakt is me niet echt duidelijk. Bevat zowat alle kenmerken van hun eerdere successen, is wat mij betreft ook niet veel beter of slechter te noemen. Twee tapscenes die er tussenuitspringen (de rollerskates maar ook zeker de afvaldeksels), verder veel luchtige grapjesserij, ditmaal zelfs geen vervelende recap die de film onnodig zou gerekt hebben.

Gewicht komt in deze film wel duidelijk op Kelly te liggen, terwijl er toch drie hoofdpersonages zijn. Aan z'n companen heeft Kelly niet echt al te veel, dat muisje (Michael Kidd geloof ik) kan ook niet echt de schoene van Sinatra vullen.

Maar verder genoeg voer voor fans van dit type musical.

1.0*

Ik volg het even niet - waarom kijk je plots al die oude Hollywood musicals?