La Marca del Hombre-lobo (1968)

de eerste film in die paul naschy waldemar daninsky speelde. maar zeker niet zijn beste. de film kan niet tippen aan zijn opvolger. hoewel zijn korte speelduur is de film een erg lange zit.

De Engelse titel 'Frankenstein's Bloody Terror' was destijds een goedkope marketingtruc want Frankenstein of diens monster zijn nergens te bespeuren. Neen het is een weerwolvenfilm en in het 2de gedeelte duiken er ook nog vampiers op. De letterlijke vertaling Mark of the Wolfman paste dus veel beter. Dit is blijkbaar de eerste van een reeks van Spaanse weerwolffilms waarin Paul Naschy graaf Waldemar Daninsky speelt. Eigenlijk is het een soort origin story omdat we hier te zien krijgen hoe Waldemar uiteindelijk de vloek van de weerwolf over zich heeft gekregen. Ik herinner me vaag dat ik een 3-tal films van Naschy heb gezien als weerwolf en die vond ik zonder uitzondering lachwekkend slecht. Deze 'prequel' is uiteindelijk nog niet zo slecht tot ongeveer halfweg.

Ok spoilers ahead!!

Ok we hebben een totaal niet overtuigende romance van Waldemar met de veel jongere gravin Janice die eigenlijk al verloofd was met Rudolph. Rudolph doet weinig om dit te verhinderen en sterker wordt na de jacht op een weerwolf zelfs vriendjes met Waldemar. Vooral interessant is de scène van een zigeunerkoppel dat los gaat in een verlaten kasteel maar ten gevolge van hebzucht een weerwolf weer tot leven wekken (het zigeunermeisje trekt een zilveren dolk uit het torso). Het is die weerwolf die uiteindelijk Waldemar zal bijten waardoor Waldemar bij volle maan ook in een weerwolf veranderd. Nog een ander pluspunt zijn de settings erg fraai en doen veel aan Hammer denken. Helaas krijg je ook de gekende Hammer langdradigheid en matige scenario's voorgeschoteld. Zoals ik zei nog beloftevol tot halfweg maar eens de vloek van de weerwolf over de arme Waldemar (neen eigenlijk verdiende loon had je maar dat veel jongere en al bezette meisje niet moeten verleiden) wordt het verhaalverloop redelijk marginaal. We zien Waldemar als weerwolf 2 moorden begaan (een oude knar en diens dochter die kennelijk niemand zal missen) en Rudolph die nalaat om een zilveren kogel door de kop van zijn liefdesrivaal te jagen. Waldemar die beseft dat door zijn lust naar dames die de helft jonger zijn dan zichzelf hij veel relaties naar de knoppen kan brengen. Erger nog is de ontnuchtering dat het niet zijn charmes of schone ogen zijn waarvoor de jonge dames hun (vaak knappere) verloofde willen dumpen maar zijn titel, zijn kasteel en geld. "OH ik ben een gladjakker en nu ook nog een weerwolf, lieve Rudolph twijfel de volgende keer niet en schiet zodat deze kwelling stopt!" Rudolph doet dit uiteraard niet want hij is een watje bovendien wil hij het 'geluk' van zijn ex Janice niet in de weg staan. Janice ziet het dan toch niet zo zitten om potentiële weerwolvenkindjes voort te brengen en komt met het lumineuze idee een dokter te laten komen die eerder een patiënt met lycantropie heeft behandeld. De dokter bleek niet meer in leven maar zijn zoon en diens vrouw wel. Geen van de 3 beseft dat ze een vampierkoppel in huis hebben gehaald hoewel dat van hun gezicht stond af te lezen. Uiteraard hebben Vampiro en Vampirella enkel interesse in de jonkies en negeren Waldemar zo hard dat hij last krijgt van verlatingsangst. HIj schreeuwt en hij jankt als een hond met een baard in de keel maar de desinteresse van zowel Janice als Rudolph ontnemen hem de kracht om zich los te rukken van zijn boeien. Dit lukt wonderwel als die andere weerwolf (de schuldige van zijn vloek) nog maar eens tot leven wordt gewekt (deze keer door Vampirella, wat is dat toch met bepaalde vrouwen die aangetrokken zijn tot zilver?). Wordt de kijker zowaar getrakteerd op een dogfight tussen 2 weerwolven die eigenlijk nog best vermakelijk is. Wie als overwinnaar uit de bust komt is natuurlijk voorspelbaar. De confrontatie met de vampieren is van minder spectaculaire aard, het einde nog enigszins verrassend. Nog verrassender is echter dat ondanks dit einde er een reeks aan nog belachelijkere sequels aan konden worden gebreid. Nuja geeft de producenten maar eens ongelijk want als Hammer de kassa kon doen rinkelen met overbodige sequels omdat er een markt voor was, waarom zouden zij het dan niet doen? Mijn excuses voor de spoilers en de gerediculiseerde recensie. Deze film verdient een goede riffbehandeling eigenlijk, ik stel me alvast kandidaat.