Belle de Jour (1967)

Wat ik het mooiste vond aan deze film was de stempel die Buñuel toch nog enigszins op deze film heeft kunnen drukken. De surrealistische scenes in het bos die ontstaan uit de (dag)dromen van Deneuve en de flashbacks als ze zichzelf als kind ziet vind ik nog het beste. De erotische lading (volgens velen is deze film de laatste goede erotische film van de jaren '60) ontgaat mij totaal. Ik heb heel erg weinig gezien waarvan ik ook maar een beetje rode oortjes kreeg.

Deneuve is in deze film bijna te prachtig voor woorden. Een schitterende vrouw, maar slechts een degelijke actrice. Zonder haar was deze film een totale flop geweest.

Wat mij vooral dwars zit bij deze film is dat Buñuel de film te nouvelle vague vond en dat snap ik wel. Door de producenten kon Buñuel totaal niet doen wat hij wilde en werd hij bovendien ook nog eens lastiggevallen door Francois Truffaut die per se wilde dat zijn vriendinnetje Duneuve de hoofdrol zou spelen. Buñuel kan totaal niet uit de voeten in de new wave van die tijd. Ik zie veel en veel liever zijn films van voor de jaren '60. Zelfs het camerawerk had hier in deze film onder te leiden.

Dit heeft toch weinig met nouvelle vague te maken?

Laten we het er op houden dat het dezelfde scene was waarin de film gemaakt werd. Bovendien heeft Buñuel deze film openlijk bekritiseerd door de zeggen dat ie te nouvelle vague was. Dus dat moet je toch echt aan hem vragen. Ik zie de vergelijking wel trouwens, niet per se qua regiestijl, maar wel bijvoorbeeld met Deneuve als actrice. Typisch new wave-poppetje.

Ik zie het nog steeds niet. Verder maakt het ook niet veel uit, vind dit een steengoede film.

Waar ik een bevreemdende, surrealistische film verwachtte, is Belle de Jour jammer genoeg nogal rechtlijnig en conventioneel. Enkel de fantasie-sequenties springen er uit, maar die zijn, zoals de rest van de film, audiovisueel niet bijster speciaal en daarom zelfs behoorlijk sfeerloos.

De onderdrukte seksualiteit van de bourgeois wordt door Deneuve op een overtuigende manier gebracht. Hoe ze verlegen in haar mantelpakje voor die nieuwe job komt 'solliciteren' vind ik echt geweldig. Helaas kent de film weinig opbouw of ontwikkeling. Naar het einde toe wordt het allemaal wat interessanter, maar zelfs dat wist me niet helemaal te raken.

Een lichte tegenvaller, maar ik wil toch meer zien van Bunuel.

Erg sterke film weer van Buñuel, een van zijn beste zelfs. Vreemd dat ik hier toch een aantal berichten lees die het surrealisme en het erotische van de film mee vinden vallen. Wat het surrealisme betreft durf ik iedereen uit te dagen om aan te wijzen welke momenten werkelijk plaatsvinden en welke niet. Dat lijkt me een enorm moeilijk taak. Het mag hier dan niet gaan om uitbundig surrealisme, maar uiteindelijk kunnen de meeste scènes dromen zijn, inclusief alles in het bordeel. Want hoe je die scènes ook went of keert, uiteindelijk lijken de fantasieën van alle vreemde gasten Severine aan te trekken, alsof het haar stiekeme fantasieën zijn. Niet dat ik wil zeggen dat ze niet in een bordeel werkt, maar ik ben er tevens van overtuigd dat niet alles daar werkelijk zo is als verbeeld wordt.

Wat de erotiek betrefd is het belangrijk om af te vragen wat erotisch is. Is het erotische niet wat ons doet verlangen naar de seks en niet de seks zelf? Als dat zo is dan bestaat er wellicht geen geslaagdere aanpak om het onderwerp te behandelen dan in Belle de Jour. Buñuel in deze periode van zijn carrière is niet bezig met wilde beelden en weet dat zichtbare seks afbreuk zal doen aan het geheel. In plaats daarvan geeft hij hints van wat er kan gebeuren tijdens de seks die buiten beeld blijft. Dit doet hij door de klanten van Severine te linken aan verschillende attributen, maar weinig wordt laten zien. Wat er uiteindelijk gebeurt is wat je als kijker denkt dat er gebeurt. Persoonlijk vond ik het geen opwindende film, dus misschien is het op die manier niet geslaagd als erotische film, maar ik weet niet of Buñuel daarop uit is. Hij heeft iets confronterender voor ogen. Het constante spel met droom en werkelijkheid is ook belangrijk aangezien erotiek in grote deel droom is. De film gaat over Severines verlangens en hoe ze met die verlangens probeert om te gaan, niet om hoe die verlangens zich uiten in een fysieke daad.

De uitvoering van de film is gewoon erg goed. Buñuel is niet enorm geïnteresseerd in mooifilmerij, maar dit is zijn elegantste, stijlvolste en ook kleurrijkste film. De sfeer is prachtig. De meeste scènes zijn gedenkwaardig. Deneuve valt me soms nogal tegen, maar hier is ze fantastisch en er zijn sterke bijrollen van Piccoli (waar ik doorgaans ook geen fan van ben) en Page. Maar het is toch vooral Buñuels film.
4*

Hé, dit is (pas) de 1e film die ik van regisseur Luis Buñuel gezien heb, zie ik. Vond dit een mooie film, met vooral een schitterende (!) Catherine Deneuve in de hoofdrol.

Mooie vrouw, maar met alleen haar krachtige uitstraling draagt ze de hele film eigenlijk al. Sterke prestatie. Vond het surrealisme makkelijk te onderscheiden van de realiteit eigenlijk. Het levert een paar mooie plaatjes op, maar bijzonder geslaagd is het niet.

Vond het verhaal best interessant en regisseur Buñuel weet deze de juiste erotische lading mee te geven. De sfeer is sterk en de cast uitstekend. Dikke voldoende.

Mooie recensie weer. Goed gedaan!!!

Persoonlijk had ik het dee dat Bunuel (waar zit dan kringelding op mijn toetsenbord) beoogde dat je via de stting in het bordeel en de attributen zelf je fantasien zou oproepen, dat je als kijker dus aan het fantaseren slaat. Maar dat zou dan een exercitie zijn waar een wel erg elaborate film omheen is gebouwd. Ben er nog niet zo achter. Nu maar een 3,5*, later wellicht meer. Of minder, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk.

Belle de Jour is nogal een lauw gebeuren. Een betoverende Catherine Deneuve checkt de prostituee-business en raakt daar ook in verzeild. Ze krijgt genoeg screentime en da's maar goed ook, want anders werd dit vervelend om aan te zien. Wat een babe is zij Buñuel registreert voornamelijk op een afstandelijke manier, gooit her en der een verontrustende droomscene in de film en dat is het dan wel. Echt grijpen deed de film me dan ook niet.

Gelukkig heeft Buñuel eens een keer een vrij normale film gemaakt, die lekker wegkijkt.
Het verhaal van de uit geldnood of verveling prostituerende huisvrouw is realistischer dan menigeen wellicht denkt.

Catherine Deneuve is niet slecht, maar ook niet bijzonder.
P.S. Ik vind sowieso haar op jonge leeftijd verongelukte zuster Françoise Dorléac een veel betere actrice.