La Muerte de un Burócrata (1966)

Wordt vergeleken met Playtime van Tati. En met het werk van Kafka en Bunuel. Hoe bureaucratie kan ontaarden...

Die Kafka sgreeft tog boeken?Hoe dan ook,film begint met Monty python achtige openingscredits op een typemachine waarin de regisseur een hommage brengt aan zo'n beetje alle regisseurs voor hem,ic lijken me vooral de namen Bunuel,Keaton en Lloyd het meest relevant.

Die laatste 2 vanwege het hoge slapstick gehalte waarin de anti-held uiteraard steeds het voornaamste slachtoffer is,de eerste vanwege het vaak macabere en godslasterlijke dat de humor hier kenmerkt,logisch gezien het verhaalgegeven rondom een lijk.

Ik noemde net al MP,en de semi-animatiesequentie omtrent de uitvinding door de dode held(een procédé om sneller grafsten te kunnen produceren) bevat de animaties van Gilliam al in een notedop.

Hoewel de satire op bureaucratische wantoestanden veel lijkt op wat we kennen uit oostblokfilms,zouden kijkertjes uit Raamambtenarije aan de Noordzee toch ook wel het nodige in deze film kunnen herkennen.

De synopsis vermeldt overigens terecht dat de dode een voorbeeldige WERKER is,de titel wordt pas aan het slot verklaard.

Verder kudoi voor de regisseur omdat hij op de meest onverwachte momenten wat lekkere,halfnaakte wijven in beeld brengt.Ook hierin had hij duidelijk invloed op MP.

Heerlijke satire over bureaucratie die een goedwillende man tot wanhoop brengt. De film is lekker vlot en heeft zowel subtiele humor -denk aan het ijs dat zijn tante klaar heeft gezet om het lijk mee te koelen maar dat de neef doodleuk in zijn drankje stopt- als absurde slapstick zoals het grote krans-en taartgevecht. Dit was overigens nog geen 10 jaar na de revolutie maar kennelijk heeft een ambtelijk apparaat maar weinig tijd nodig zich te ontpoppen tot logge, paradoxale machine. De kritiek beperkt zich niet tot bureaucratie, zo zijn er duidelijk bazen onder de kameraden die zich daar graag op laten voorstaan- en dan het liefst in de vorm van verleidelijke blondines.

Pippo noemt terecht Buñuel, Keaton en Lloyd, de laatste dan vooral vanwege de grap met de klok, maar ik miste Chaplin in de credits, en dan vooral diens Modern Times. Vreemd genoeg staat ook Juan Carlos Tabío bij het rijtje regisseurs waaraan Alea dank betuigt, terwijl die volgens IMDb pas in de jaren 70 zou debuteren.