Mitt Liv Som Hund (1985)

Ik kan me herinneren dat ik deze film wel leuk vond. Zou hem wel eens weer willen zien.

Vanmiddag vanuit bed met een brakke kop zitten kijken, ging het leven gelijk weer wat fleuriger inzien, 'het leven is een geschenk'

Prachtig om te zien hoe hormonen vanaf de pubertijd langzaam maar zeker ons verstand overnemen


Helemaal mee eens.

Tsjongejonge Queto Yurlunyur, Ingmar is een kind, dus nog geen volwassene.

Wow... De man bij wie ikd eze film kocht, moet zich schamen! Hij kostte me €2! Dat is een prijs voor iets dat niks waard is en dat niemand wil hebben! Aan de andere kant maakte ie iets gemakkelijk en goedkoop verkrijgbaar dat heel erg gezien mag worden, natuurlijk. Ik heb intents genoten van deze film. De film slokte me helemaal op. Hoe maf de situaties ook waren waar Ingemar en zijn omgeving in terecht kwamen, ze waren ook zo menselijk.

En natuurlijk is de film ook ontroerend. Gescheiden zijn van je doodzieke moeder en je geliefde hond, je verschrikkelijk bezorgd maken om beide; hoe zou ík daarmee om zijn gegaan? Ik kan het je niet zeggen. Ik kan je wel zeggen dat deze film op alle fronten zeer geloofwaardig is!

Prachtig tijdsbeeld ook! Ik zag de film samen met mijn moeder; zij vond het vooral prachtig hoe dit een film was -die zich dus afspeelt in 1959- waarin de jeugd nog geen beschikking had over internet, laat staan een computer -hierbij imiteerde ze het gebruik van een controller- en nauwelijks TV keek. Niet dat ik nooit dergelijke films heb gezien! Want ook buiten dat vond ik het een ontzettend mooi tijdsbeeld. Daar hou ik van!

Plot: We zijn 1959. Het 12-jarige jongetje Ingemar leeft met zijn moeder en zijn iets oudere broer in een Zweeds stadje. Hij is dol op zijn hond Sickan. Een vader is er niet. Moeder heeft tuberculose.

De broertjes zijn echte deugnieten die hun zieke moeder tot wanhoop drijven met hun kwajongensstreken.
Op een dag heeft hun moeder haar zoveelste crisis en moet ze worden opgenomen in een hospitaal om te herstellen. Haar 2 zonen worden afzonderlijk geplaatst in een tijdelijk pleeggezin.

Voor Ingemar betekent dit een lange rit naar zijn oom, die hem samen met zijn vrouw liefdevol opvangt, als was hij hun zoon.
Zijn hond Sickan wordt naar een dierenasiel gebracht.

Hier ontmoet hij o.a. Saga, een meisje dat meespeelt in de jongensploeg voetbal, het korte haar en jongenskleding doen de andere ploegen denken dat zij een jongen is.
Haar opkomende borstjes zijn echter een probleem.
Ingemar wordt haar beste maatje en samen beleven ze mooie tijden...



Ik vond het een grappige, gevoelige film die door regisseur Lasse Hallström bijzonder mooi en aangrijpend in beeld werd gebracht, zonder overdreven melodramatisch over te komen.

Dat onnozele liedje dat Ingemar samen met zijn oom keer op keer beluisterd op zijn platenspeler maakt diens vrouw bloednerveus, hilarisch !
Topklasse

7,5/10
Een dikke aanrader om die te bekijken als je de kans hebt.

Na What's Eating Gilbert Grape altijd al meer van Hallström willen zien, vooral deze trok me altijd wel aan, heb hem eerder alleen nooit kunnen vinden en ben hem om die reden dan ook uit het oog verloren, tot ik er ergens verleden week in ben geslaagt de dvd te vinden. De verwachtingen waren erg hoog, zeker met zijn enorme cult status en mijn zwak voor (Scandinavische) coming of age, helaas werden ze niet helemaal ingelost. Het begon al met Ingemar, wat vooral in de eerste helft eigenlijk best een irritant ventje is. Ik had dan nog tegen dat hij sprekend leek op een bully die hier vroeger in de buurt de dienst uitmaakte, wel grappig eigenlijk dat dat invloed kan hebben op je oordeel. Ook was het me soms iets te fragmatisch, als de ene scene nog niet afgelopen is begint de volgende alweer en daardoor bleef het wat afstandelijk, kreeg ook nooit echt de kans een band op te bouwen met Ingemar. Maar goed, toen ik er eenmaal inzat heb ik ook wel genoten. De film heeft zo'n typisch warm, nostalgisch sfeertje zoals ze dat vaak alleen in Pippi langkous land weten te creëeren en er zaten ook een tal aan herkenbare momenten in. Vooral hoe die kinderen door de film heen met elkaar omgaan, nog lekker onbezorgt, gezellig met zijn allen lol maken, zich vermaken met de dingen die ze hebben. Al gebeurde er vrij weinig of soms juist teveel, het is alleen al leuk om te observeren. Ook de eerste liefdes/seksuele perikelen komen op een subtiele manier aan bod, al had dat misschien wat beter uitgewerkt mogen worden. Soms leken de zoete scenes het wat te winnen van de serieuze kant, maar daar heb ik me eigenlijk geen moment aan geergerd, kijk het laatste kwartier en je weet wat ik bedoel. Lang niet zo sterk als WEGG dus, maar zeker leuk om een keer gezien te hebben. Mag ook zo op het lijstje van de betere coa filmpjes die ik het afgelopen jaar zag, zo warm als deze kom je ze immers zelden tegen. Vraagje aan de kenners: zijn de twee opvolgers van Hallström ook de moeite waard, ivg met dit? Klinkt alvast leuk!

3,5 sterren