Buena Vista Social Club (1999)

Kwalitatief begon de documentaire niet echt sterk. Meer een standaard documentaire rond deze heerlijke muziekband. Toch kwam stilaan het geheel toch in gang en kreeg je een warme en kleurrijk beeld van Cuba en de onterecht in de vergetelheid geraakte stermuzikanten. Artiesten die uitblinken op muzikaal vlak en die na al die jaren nog steeds met evenveel passie op het podium staan. De documentaire gaat stelselmatig alle artiesten uit de groep af om ze op een gezellige manier voor te stellen. Ry Cooder wordt gelukkig op het einde pas weergegeven. Ook al is hij evengoed een sterk muzikant, toch mogen de Cubaanse muzikanten op de voorgrond staan en wordt Cooder niet op een schavotje gezet als redder van de Cubaanse muziek. De echte artiesten zijn de Cubanen en dat komt gelukkig wel naar voren in deze film. De muziek is natuurlijk ook heel aangenaam om te beluisteren en de teksten worden mee vertaald zodat je ook inhoudelijk mee kan volgen waarover de liedjes gaan. Een ijzersterke band met een mooie documentaire. Had misschien beter gekund, al is het nu al een pareltje geworden die je zeker moet zien. 4*

Gewoon in een woord PRACHTIG! Het leven, de muziek, het non- materialisme, de droevenissen en blijdschappen. Alles is zo tastbaar in deze docu. Ik wilde meteen weer terug!

Bijzonder leuk om eens te zien, de hele muzikale sfeer en heropleving (met als toppunt het optreden in Carnegie Hall) worden schitterend in beeld gebracht. De autobiografieën worden ook kort en bondig gehouden waardoor het niet te snel in verveling geraakt en de muziek verder kan aangehaald worden, enige minpunten aan deze documentaire? Misschien Ryd Cooper, om de een of andere reden vond ik hem ietwat saai overkomen. Al bij al meer dan geslaagd, met erg fijne en grappige muziek - vooral het spelplezier van de "Super-Abuelos" is erg mooi om te zien.

Ode aan Cuba en het leven. Unieke en bijzondere samenwerking tussen Ry Cooder en de Cubaanse oudmuzikanten, die nog verrassend goed spelen. De muziek (oude Cubaanse volksliederen) is prachtig en tijdloos, al is de dieperliggende betekenis voor Westerlingen misschien niet altijd even goed te begrijpen.

Hier kan ik eigenlijk kort over zijn; een prachtige, indrukwekkende documentaire.
In die periode was alle Cubaanse muziek ineens een enorme hype. Lijkt nu weinig van over. De meeste artiesten (super abuelos) uit de docu. zijn inmidels ook overleden en hebben onverwacht een mooie en verdiende oude-dag gehad.
Ruben Gonzalez is voor mij de muzikale uitschieter, wat een (bescheiden) vakman.
Als reactie op de uiterst succesvolle CD met dezelde titel is deze docu. erg geslaagd.

Bijna een IMDB 10/10, ware het niet, dat ik het jammer vind, in muzikaal opzicht gezien dan, dat vader en zoon Cooder mee-jammen op de sessies in deze doc. Had graag alle instrumenten door Cubanen uitgevoerd gezien. Kan me niet voorstellen, dat Cuba geen uitstekende gitaristen en percussionisten had. Verder zijn de Cooders te veel in beeld. Vind die Joachim Cooder totaal geen uitstraling hebben trouwens, ondanks zijn generaal Custer-look. Hij heeft ook niets zinnigs in te brengen, valt buiten de toon, geen chemie met de rest van de artiesten. Hij geeft ook al ergens aan, dat ze hem niet erg serieus namen ("de man met die rare klanken").
Daarom een IMDb *9/10.

PS
Zie zojuist, dat ik de 7.000ste stem ben voor deze doc. op de IMDb.

De DVD is in video en audio opzicht een gigantische verbetering tov de VHS. Deze DVD is sedert 2004 niet meer in produktie; kijk uit naar een Blu-ray release!

Er wordt in sommige van de vorige posts nogal laatdunkend en negatief over de bijdragen van de Coodersgedaan en dat vind ikmoeilijk te begrijpen. Het is toch aan deze heren te danken dat de Cubaanse muziek uit de vergetelheid is getrokken. Hierdoor kunnen we nu degenen die ervan houden genieten van deze muziek. (Hetzelfde heeft hij met de Maliaanse blues-legende Ali Farka Toure gedaan, maar dat had in het westen helaas minder impact).

Helaas betekende het succes dat de CD in elke winkel, elke tearoom en elk cafe werd en wordt opgezet. Iets wat ook de cd bij de Amelie-film overkwam.
Jammer, want dan slaat de verveling toe. En dat doet weer geen recht aan de fantastische muziek. Het is deze muziek die de boven toon voert in de film. Niet door deze uit den treure af te spelen, maar door de achtergrond te tonen: 'waar komt deze muziek vandaan, wie zijn die mannekes toch?'
Dan die mooie manier van fimen en de prachtige kleuren en beelden daarmee in combinatie: heerlijk.
Kos had het over een sigaar en dan de cd op. Ik raad een Cohiba aan, een luie stoel en dan lekker genieten op balkon of terras.

Eens een ander geluid over Cuba dan de deprimerende verhalen over onderdrukking; mensen die lang en gezond leven en al zuipend, liefhebbend en muziek makend door het leven gaan en blij zijn vrij te zijn van materialistische verleiding. Wim Wenders verfilmd dit op de meest rustieke manier mogelijk en dwarrelt met zijn steady-cam net zo vogel vrij door de straten als de personages in de film. Bueno Vista Social Club is werkelijk een prachtige film en een waanzinnig document.