Dongdong De Jiaqi (1984)

Hou Hsiao-hsien! Een fantastische film vol universele emoties en thema's. De vergelijking met Ozu gaat totaal op hier (al beweegt die zijn camera wat minder). 4,5* vooralsnog.

Ook toevallig, gisteren ook weer een Hou gezien. Opvallend ook dat jij met z'n eerste films begint, terwijl ik stilaan in de tijd afreis

In 1983 maakte Hou ook nog het hele goede Fengkuei-lai-te jen die nog niet in de database staat hier op MM. Een mooie slice of life over een aantal jongeren die trekken naar de grote stad om daar hun geluk te beproeven. Ook een aanrader dus.

Herkenbare situaties, ook weer in deze Hou.

De relatie tussen de broer en zijn kleine zusje werd met zulke typische en heel herkenbare gebeurtenissen neergezet. Welke grote broer wil nu niet lekker met zijn vriendjes spelen zonder dat zijn zusje achter hem aanloopt. Maar gelijk ook de zorg en alle andere dingen die erbij horen om een broer te zijn worden sterk in beeld gebracht. Ik herkende er in ieder geval een hoop in terug.

Het gekke meisje is een heel erg mooi karakter dat met haar tederheid en kinderlijkheid haar hart meer dan op de juiste plek heeft. Haar leven is zwaar, maar als achtergrondfiguur 'gebruikt' Hou haar prachtig. De scene kort na het verliezen van haar baby waar ze het haar van het zusje streelt is ontroerend.

De vergelijking met Ozu kan ik niet beamen, de klassieke japanse regisseurs zijn voor mij compleet onbekend en nog-te-onderzoeken terrein. Maar dat gaat uiteraard nog zeker gebeuren. Als Ozu mij net zo weet te trakteren als Hou heb ik nog een hoop moois te zien.

Wat tegenvallend.

Setup is een soort van Totoro avant-la-lettre, met twee kindjes (waarvan er ééntje erg jong) in de natuur (al loert het moderne leven om elk hoekje) met veel groen.

Toch heb ik het niet zo op Hou's familie kronieken. Hij geeft z'n film weinig focus, waardoor er 10 minuten voor tijd nog steeds nieuwe zijstraatjes bijkomen die net als vele zijstraatjes in het eerste kwartier nergens heenleiden. Maakt de film veel saaier dan nodig, en maakt het laatste halve uur toch steeds een wat saaiige zit. Daarnaast vind ik het drama ook vaak nogal steriel en impactloos. Komt waarschijnlijk omdat de hele familie in beeld moet krijgen, er veel gebeurt en er maar weinig tijd blijkt.

Wel fijn in beeld gebracht, mooie kleurrijke omgevingen en Hou's beschouwende camera maken de film nog wel genietbaar. Relatie broertje en zusje is leuk om volgen, de ramtam errond is eigenlijk vooral overbodig. Daarbij is de film ook iets te luidruchtig.

Zitten aardige stukken in, maar dobbert hoe langer hoe meer doelloos rond. Op het einde wordt alles even snel afgerond maar de climax er naartoe is onbestaand.

2.5*, het oude werk van Hou heeft mij nog niet echt overtuigd.