Garden State (2004)

If there was a retarded Oscar you would win, hands down, kick his ass!

Niet zo'n heel speciaal filmpje als je hem globaal bekijkt. Beetje traag tempo, er gebeurt niet echt veel. Maar er zit toch iets als je een paar van de bovenste laagjes weghaalt. Goed acteerwerk, mooie soundtrack, slimme humor, oprecht drama, levenslessen en mooie plaatjes. Jammer dat we zo weinig van Zach Braff horen, behalve de superserie Scrubs.

We have to get the only hamsters on planet Earth who can't figure out a stupid hamster wheel.

Ik sluit me aan bij anderen op deze pagina: "komische, bizarre, verwarrende, surrealistische en toch ook wat clichématige film." Leuke personages, die in een wat verbrokkelde vertelstructuur zomaar voorbij komen en dan weer spoorloos verdwijnen - niet essentieel voor het verhaal, wel voor de sfeer.

De 'wijze levenslessen' in het laatste half uurtje deden voor mij afbraak aan de film, te veel Hollywood. De soundtrack voegde voor mij niet veel toe aan het verhaal - ik had iets te vaak het idee: ja hoor, daar komt weer een liedje... fade maar in! - , maar de licht absurdistische sfeer ligt me dan weer wèl erg goed. Een leuk tussendoortje, niet een film om vaak te herzien.

Voor mij de eerste film waar ik Zach Braff in zie, na eindeloos Scrubs te hebben gekeken.
Had er van te voren niets over opgezocht en het begin begon voor me wat sloom, maar kwam (voornamelijk door de geweldige soundtrack!!) al snel in de mood om de film af te kijken.
Ik vind zowel Braff als de jonge Portman erg goed acteren en ze hebben me ook geboeid, de hele film door.
Het geschreeuw in de klif komt niet onverwachts, je merkt dat Braff vanalles opkropt en niet vertelt. De schreeuw is daarom ook voor de kijker een soort van opluchting. Zo van: hè hè, laat je maar eens lekker gaan jongen.

Geweldige film, het is een van die films die ik niét meteen verwijder van mijn laptop, omdat ik hem waarschijnlijk vrij snel nog eens bekijk.

4*

Heel aardige film met een leuk verhaal, waarin humor en drama prima me elkaar gemixt worden. Goed acteerwerk, in het bijzonder van Zach Braff.

Leuk, maar er mocht net iets meer vlees aanzitten. Het onderwerp van de film bevalt me wel en is in zekere mate best herkenbaar, maar naarmate de film vordert verslapte mijn aandacht. Nochtans begon het best leuk, vooral dankzij de leuke humor (het hemd met hetzelfde patroon als het behang, de ridder die na het feestje plots opduikt, de ondergepiste Gamecube,...) en de goede vertolking van Zach Braff. Op een bepaalde manier vind ik het vaak een tikkeltje blasé wanneer regisseurs de hoofdrol in hun eigen films spelen, maar Braff zorgt ervoor dat dit in het geval van "Garden State" een erg aannemelijke en haast logische keuze is geweest.

Het liefdesverhaaltje dat de tweede helft van de film domineerde, deed me weinig tot niets. Op een manier had ik de "leegheid" van de eerste helft graag helemaal doorgetrokken gezien, de verhaallijn met Sam zorgde voor een soort opvulling die ik niet helemaal kon rijmen met het oorspronkelijk verwachte opzet van de film (klinkt heel vreemd allicht...).

Voorlopig blijft de film steken op een mooie 3*: over de gehele lijn is "Garden State" best een fijne film. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik de film niet 100% aandachtig heb bekeken (in aanwezigheid van een handvol vrienden komt er bij een visie natuurlijk een hoop gepraat kijken, wat bij momenten de aandacht deed verslappen), dus het kan best zijn dat ik na een eventuele herziening de film een hogere waardering geef.


3*

zeer aardige film, jammer van de zeer cliché einde.

Herbekeken en net als de eerste keer wist Garden State me weer niet helemáál te betoveren. Het debuut van Zach Braff is zeker sympathiek en charmant, maar mist in mijn ogen wat panache om echt te overdonderen. Het is nochtans zeker het soort van film dat me ligt, maar echt geweldig wordt het wat mij betreft nooit.

De muziek is vaak net iets te zoetsappig (hoewel The Shins natuurlijk geweldig zijn) en ook op visueel vlak ziet het er allemaal maar redelijk gewoontjes uit. Ik vond wel een heel treffende omschrijving van de sfeer in Garden State, meteen ook de grootste troef van deze prent:


Spot. On.