The Cotton Club (1984)

The Cotton Club is een amusante film met een paar sterke scènes, leuk muziek en goede acteerprestaties, met name van Diane Lane, Nicolas Cage en James Remar. Verder sterk geregisseerd door Coppola, een minpunt is echter wel dat het verhaal niet altijd even interessant is.

3.0/5.0

De roaring twenties worden in deze film prachtig in beeld gebracht. Visueel ziet The Cotton Club er prima uit. Inhoudelijk mankeert er jammergenoeg het een en ander aan. Het plot is niet goed uitgewerkt en ik begrijp niet helemaal waarom Coppola de verhaallijn met de Williams brothers erin heeft gevlochten. Er is namelijk totaal geen samenhang met de andere verhaallijnen.

De score van deze film onderstreept de visuele schoonheid. ***1/2.

Verrek, deze is van Coppola? Dat was me dan effe ontschoten bij de aftiteling! Alleen het begin gemist, maar ik vond dit een onderhoudende Film. Leuke gastrol voor Tom Waits. Ik vond de Film erg sfeervol!

Tja, als je zo'n naam hebt wil dat niet zeggen dat alle Films die je maakt helemaal het einde zijn.Moet ook mogen!

Toch vind ík deze Film een vier waard.

Cross-cutting kan Coppola toch als geen ander, in deze film ook weer een prachtig voorbeeld: een rustieke tapdans-scene, gecombineeerd met een bloederige afrekening .

Ben best een groot bewonderaar van ome Francis maar ik snap best dat mensen dit niet als zijn masterpiece beschouwen. Eigenlijk is het maar een vrij matig filmpje nog enigszins gered door de mooie kostuums en decors die door Coppola goed in beeld worden gevangen. Vermakelijke dansjes en liedjes ook wel.
Maar ja, voor de rest een vrij saai nietszeggend verhaal (met een vreemde spin-off over twee tapdansende broers) en niet al te beste acteerprestaties. Het koppeltje Gere en Lane konden me niet echt overtuigen, het komt me allemaal nogal wat houterig over (wel grappig dat het karakter van Gere in de film een screentest moet doen en dat de conclusie is; Hij kan niet acteren maar heeft wel de juiste looks ). Het is echter vooral Remar die niet direct in de meest positieve zin de show steelt want wat zet hij met Dutch Shultz een vreselijk slechte gangster neer zeg! Clichématig, wederom vrij houterig en totaal niet overtuigend als lichtgeraakte paranoia toughguy.

Zijn er nog wat lichtpuntjes; Jawel. een jonge Cage speelt een hele aardige bijrol en de finale was uiteindelijk ook behoorlijk goed. Maar... van de man die ons filmkijkertjes The Godfather en Apocalypse Now schonk verwacht ik toch een stuk meer. 2.5*

Vrij matige film van Coppola. Karakters komen niet helemaal uit de verf en - behalve Dutch, Madden en Frenchy - kunnen ze me ook niet echt boeien. Het verhaal is veel te warrig en wordt nergens echt spannend. De goede sfeerschets van de 'roaring twenties' en de jazz scenes maken het een beetje goed. Desondanks, veruit de minste film die ik van Coppola heb gezien.

2.5*

Een van Coppola's beste films van de jaren '80. De meeste films die hij toen maakte worden nogal onderschat. Zo ook deze. Ondanks Richard Gere (afschuwelijke miscast) in de hoofdrol, is de film vakkundig gemaakt, met prettige muziek en sterke bijrollen. Geen "Godfather", maar wel erg goed.

Ik verheugde mij op de film ,maar werd erg ontgoocheld.
Naar mijn mening overgewaardeerd. Saai is nog vrij positief uitgedrukt.
Ik geuwde meermaals ,en moest echt mijn uiterste best doen om de film uit te kijken. Voor mensen die de slaap niet kunnen vinden ,warm aanbevolen !
Ondanks de bekende acteurs en regisseur ,naar mijn mening 'n flop.

Dit had zo'n legendarische film kunnen worden, helaas zit er veels te veel mooifilmerij in de film en wordt het verhaal, maar zeer matig uitgelegd. Ik heb deze film samen gekeken met mijn vriendin en we wisten alle twee niet waarom er nou een oorlog uitbrak tussen de negers en de blanken of waarom Bob Hoskins op het eind de gevangenis in moest. Dat wordt hooguit tussendoor in een enkele zin uitgelegd. Verder was de film een soort combinatie tussen een dansfilm, mafiafilm en romantische (komedie)
Heel erg jammer, ik denk 3 sterren, maar neig eerder naar 2.5.

Het theater van het leven

Ik kijk toch op van de redelijk negatieve cijfers en het gemiddelde. Cotton Club is helemaal niet slecht. Coppola maakte hier niet alleen een gangsterfilm, maar toont een legendarische periode uit de New Yorkse geschiedenis, dat tijdens de drooglegging plaatsvindt. Eerst en vooral de club. Een culturele biotoop waar de beste jazz en tapdance artiesten uit deze jaren optraden en een publiek dat niet alleen prestigieuze showbizz figuren aantrok (Gloria Swanson, James Cagney) maar ook duistere onderwereldfiguren als Dutch Schultz. Dat je, net als Dixie Dwyer, het tot in Hollywood kon maken is geen mythe. De choreografie is werkelijk prachtig gedaan : die kostuums, de muziek, de gekke sfeer... elke keer dat er muziek kwam was het smullen en komen deze vervlogen gouden jaren tot leven. Er heerste ook een "racial policy" in die clubs. Als zwarte kon je enkel binnen als je muzikant of danser was. Deze kant van de club wordt geïllustreerd via de twee William broers. Dat was een subplot die niet echt interessant uitviel en los stond van de gebeurtenissen rond Dixie. Ik herinner me niet dat er ooit contact was tussen Gere en Hines.

In de schaduw van de Cotton Club spelen zich tal van intriges af die gerelateerd zijn aan de gangsters zoals Schultz en Owney Madden. Die afwisseling tussen het spektakel in de Cotton club, die de geschiedenis aan het ingaan is, en de onzekerheid van de levens rond deze ontmoetingsplaats geeft een gevoel van hoe vluchtig alles is. Hoe tijdloos de Cotton Club op dat moment mocht overkomen, levens verdwijnen of verschuiven ooit naar andere plaatsen. En de Cotton Club sloot voorgoed in 1940, niet zoveel later dan de gebeurtenissen in de film.

Dwyer bevindt zich in het centrum van die intriges wanneer hij werkt voor Madden als cornetspeler en voor Schultz als boodschapjongen en bovendien een woelige relatie heeft met diens vriendin Vera Cicero. Een leuke rol van Gere, en verder ook een indrukwekkende cast. Het is niet allemaal perfect tot in de puntjes, maar Coppola doet het hier toch sterk wat de sfeer betreft, die de beste films uit de vooroorlogse periode oproept : Gere heeft iets van Clark Gable, die close ups wanneer er kussen uitgewisseld worden, film-noir stijl, muzikale omkadering enz. Ik denk dat Coppola vooral voor ogen had om een periode tot leven te brengen meer dan een gangsterfilm in de stijl van Godfather in het leven te roepen. Niet perfect maar is toch wel bijzonder bij momenten.