Il Mercenario (1968)

Onlangs Companeros opnieuw gezien.. en die blijft dus gewoon echt stukken beter dan the mercenary. In feite is het gewoon min of meer een remake maar dan wel veel knapper uitgevoerd en zoals thunderball ook al zij, het geheel is niet zo rommelig.

Mijn eigen voorkeur blijft toch bij deze hangen.
Wel merkwaardig dat 'Companeros', zoveel leek op 'Mercenario', en slechts twee jaar later werd gemaakt.
Ik herinner mij wel de volle bioscoopzalen, en her-vertoningen, jaren later (weer volle bak) bij 'Mercenario'.
Zelfs een nachtvoorstelling die ik bezocht zal helemaal vol.
Dat waren nog eens 'gouden' bioscooptijden.

De muziek van Morricone / Nicolai blijft mijn favoriete spaghetti score, en dat wil wat zeggen want er zijn er zovele die prachtig zijn.

Wauw leuk om te horen dat er daadwerkelijk zoveel bezoekers op Il Mercenario afkwamen. Ik denk dat als ik de sfeer eromheen had meebeleefd (volle zalen, nachtvoorstellingen etc) Mercenario ook beter zou herinneren hoor. En het maakt eigenlijk ook niet uit, het zijn alle twee prachtige films. alleen duurde het voor bij Mercenario wat langer voordat ik echt in de film zit.

Dat zeg je nu wel, maar heb toevallig net de soundtrack cd binnen gekregen en daar staat bij de credits dat Bruno Nicolai slechts het orkest gedirigeerd heeft.

Morricone staat er als enige componist op vermeld, behalve bij twee tracks die zijn van hem samen met ene Voltolini.

Geen Nicolai.... dus zeg het maar.

Het is voor alle duidelijkheid geen bootleg, maar een officiele cd:
productie EMI 1968
copyright GDM 2002.

Bij een officiele uitgave, neem ik aan, zijn ze toch wel zorgvuldig met credits?!

Een goede Western film...
Leuk voor ouderwetse film...
Prima acteerwerk...
Bekende acteur Franco Nero speelt zeer goed...
Ook bekende acteur Jack Palance...
Prima verhaal...
Geen HD kwaliteit, geen grote breedbeeld, maar nog kleiner...

Vermakelijke spaghettiwestern van Corbucci en van de drie films die ik van hem zag degene die het meest schaamteloos op een Leone lijkt (en dat doen ze allemaal wel in meer of mindere mate). Het blijft wat jammer dat Corbucci toch duidelijk niet het oog en de fantasie van Leone had, maar verder hoeft hij zich hier nergens voor te schamen, want er valt genoeg te genieten. De arenascène wordt hier terecht geprezen, waarbij vooral het shot waarin Palanca ontdekt dat hij in het hart geraakt is toch wel erg gaaf is. Het is de meest Leone-achtige scène, maar wel knap uitgevoerd. Maar er zitten meer leuke elementen in, zoals vier schutters op een berg die onverwacht op een rijtje afgeschoten worden, een pistool die door een varkenskop verschijnt en Nero die kostbaar water verspilt door zichzelf in de woestijn te douchen. Verder heeft het een leuk scenario, veel humor, ziet het er schitterend uit en een plezierige cast. Dit is toch een spaghettiwestern zoals ik ze graag zie. Alleen wat jammer zijn enkele wat geforceerd aanvoelende vet aangezette shots. Morricone en Nicolai leveren goede muziek, al moet ik toegeven dat ik die ook weer niet verrassend vond of boven de gemiddelde spaghettiwesternscore vond uitschieten.
4*