134.878 gebruikers | 85.649 films | 31.031 regisseurs | 3.506.934 berichten | 4.928.098 stemmen
Siamo Donne (1953)
Alternatieve titels: Nous... Les Femmes, We, The Women
er is nog niet gestemd
mijn stem:
Komedie
95 minuten
geregisseerd door Luchino Visconti, Roberto Rossellini, Gianni Franciolini, Luigi Zampa en Alfredo Guarini
met Ingrid Bergman, Anna Magnani en Alida Valli
Vijf portretten van diverse actrices gemaakt door verschillende regisseurs. De vrouwen worden gevolgd in hun “gewone leven” en worden niet zozeer als actrices bekeken.
[permalink] geplaatst op 2 april 2012, 12:24 uurWat zie ik, ben ik nog steeds de enige die ooit heeft gestemd op een Rossellini/Visconti/Bergman/Magnani ? 
Goed, niemendalletje verder waarin het eerste deel van Franciolini een soort mini remake is van bellissima en waarin 2 aspirant sterretjes na een contest een rolletje krijgen in deze film als niet veel meer dan figuranten, ook nooit meer wat van gehoord. Het deel van Guarini met Valli gaat over de steractrice die zgn. verliefd wordt op een gewone volksjongen, en dat van Zampa over de kinderloze Isa Miranda die met dit opmerkelijke- voor die tijd- gegeven wordt geconfronteerd. Dit zijn uiteraard geen komische segmenten.
Dat geldt wel voor de sequentie van Visconti, waarin we zien hoe Magnani met haar chauffeur ruzie krijgt over het ras van haar schoothondje, een geschil dat met de encyclopedie in de hand wordt beslecht op het bureau. Niet alleen dat hondje was gay, maar Visconti krijgt het ook voor mekaar om het politiebureau tot de nok te vullen met lekkere jonge scotoes die allerhande merkwaardige poses aannemen en die veelal opvallend nonchalant gekleed zijn.
Opmerkelijkst is de sequentie van RR waarin we zien hoe Ingrid in huize Rossellini- ook de kids komen in beeld- een genadeloze vendetta uitvecht met de buren en...een kip.
Allemaal echt gebeurd, zo wordt ons verzekerd.
Goed, niemendalletje verder waarin het eerste deel van Franciolini een soort mini remake is van bellissima en waarin 2 aspirant sterretjes na een contest een rolletje krijgen in deze film als niet veel meer dan figuranten, ook nooit meer wat van gehoord. Het deel van Guarini met Valli gaat over de steractrice die zgn. verliefd wordt op een gewone volksjongen, en dat van Zampa over de kinderloze Isa Miranda die met dit opmerkelijke- voor die tijd- gegeven wordt geconfronteerd. Dit zijn uiteraard geen komische segmenten.
Dat geldt wel voor de sequentie van Visconti, waarin we zien hoe Magnani met haar chauffeur ruzie krijgt over het ras van haar schoothondje, een geschil dat met de encyclopedie in de hand wordt beslecht op het bureau. Niet alleen dat hondje was gay, maar Visconti krijgt het ook voor mekaar om het politiebureau tot de nok te vullen met lekkere jonge scotoes die allerhande merkwaardige poses aannemen en die veelal opvallend nonchalant gekleed zijn.
Opmerkelijkst is de sequentie van RR waarin we zien hoe Ingrid in huize Rossellini- ook de kids komen in beeld- een genadeloze vendetta uitvecht met de buren en...een kip.
Allemaal echt gebeurd, zo wordt ons verzekerd.
