Le Testament du Docteur Cordelier (1959)

Een tv-film van Jean Renoir. Wellicht dat daarom zijn herkenbare filmstijl compleet ontbreekt. Geen diepteshots, lange takes, grootse camerabewegingen en personages die druk door elkaar heen rennen. Het is allemaal een stuk simpeler. En eerlijk gezegd daardoor niet meteen boeiender.

Het is een ietwat vreemde variant op het Jeckyll & Hyde gegeven, al is het maar omdat de Hyde in deze film meer doet denken aan een gemeen cartoonpersonage dan aan iets dat uit een horrorverhaal is weggelopen. Vreemde make-up, maar ook de slapstickachtige bewegingen zijn bizar. Echt eng kon ik hem daarom ook nooit noemen, al wekte deze aparte verschijning wel een gevoel van vervreemding op. De notaris die de belangrijkste tegenstander is van Hyde is ook niet bepaald typisch voor een film als deze. Zijn goedaardigheid is zwaar overdreven, door hem haast huppelend door de gangen te laten bewegen, met een glimlach op zijn gezicht. Dit werkt écht niet.

De twee hoofdrollen daargelaten is het vooral thrillervakwerk, met een aantal effectieve momenten (de eerste aanval van Opale), maar ook enkele vreemde plotwendingen (de ouders van het aangevallen meisje verliezen wel heel snel hun interesse in het voorval). Het meest typisch Renoir vond ik nog wel dat het monster zelf uiteindelijk ook goed wou worden. Renoir gelooft niet in het absolute kwaad lijkt het en dat gaf de verder voorspelbare ontknoping wel iets extra's. Een beetje.

Maar over het algemeen is dit toch een tegenvaller van de grootmeester. De man heeft veel meer in zich en hoewel deze film zijn aanhangers heeft heb ik vooral het gevoel dat Renoir zijn toevlucht naar tv moest zoeken om überhaupt nog iets gemaakt te krijgen in de laatste periode van zijn carriére. Ik vraag me dan ook serieus af waarom de film begint met beelden van Renoir zelf die de tv-studio binnenloopt en zich klaarmaakt voor de uitzending van deze tv-film.
2,5*