Jackie Brown (1997)

De eerste en gelukkig ook de enige echte misser van Quentin Tarentino wat mij betreft. Over Jackie Brown hangt wel voortdurend dat prettige Tarentinosfeertje, maar verder weet het vrij weinig indruk te maken. De acteurs zijn goed gekozen en de vele knipogen naar oude blaxpoitation zijn duidelijk. Het plot is echter weinig bijzonder en vooral traag. Erg traag. Het is een misdaadfilmpje waarin de sympathieke hoofdpersonen uiteindelijk op slinkse wijze er met de hoofdprijs vandoor gaan, maar de opbouw en uitwerking zijn matig. De leukste rol is wat mij betreft die van Bridget Fonda, die als Melanie een nutteloos, maar interessant karakter speelt. De scene waarin ze De Niro loopt te jennen en vervolgens bruut neergeknald wordt is een absoluut lichtpuntje. Wat betreft de dialogen en muziekkeuze is Tarentino een meester. Jackie Brown is geen vreselijke film, maar wel het minste uit zijn oeuvre (voor zover ik die gezien heb). Het grootste probleem is uiteindelijk toch de traagheid.

De reden waarom ik dit de beste van Tarantino vind is omdat het zijn meest volwassen, subtiele en ingetogen film is. De eerste keer sloeg hij daarom ook wat tegen. Zijn andere films zijn 'luider' en meer onomwonden maar konden me de tweede keer minder boeien.

Niet fantastisch, maar wel amusant.

Degelijk misdaadverhaaltje, met een vermakelijk doch simpel plot. Qua inhoud heeft de film net te weinig te bieden, gezien de lange speelduur. Veel dialogen, dat wel, maar ook veel rond-de-pot-gedraai.

Qua acteerwerk heb ik wat gemengde gevoelens. Samuel L Jackson speelt weer een schreeuwerig typetje, iets wat hij goed kan, maar ook (te) veel doet. Robert De Niro had een erg grappig rolletje, maar met zijn talent kan hij beter iets groter krijgen. Pam Grier doet het redelijk. Robert Forster en Michael Keaton waren nogal saai.

Het camerawerk was uitstekend. Tarantino weet echt wel hoe een film in beeld gebracht dient te worden. Ook de muziekkeuze paste perfect. De dialogen waren hier minder dan in bv Pulp Fiction.

3,5