La Fièvre Monte à El Pao (1959)

Een van de Frans-Mexicaanse producties van Bunuel die hij slechts voor het geld draaide, en dat is er ook van af te zien in dit vrij ongeinspireerde werk. Waarin trouwens louter Frans wordt gesproken, want de Mexicanen zijn gedubd. Even voor de duidelijkheid: film speelt in een fictief Middenamerikaans land en is gebaseerd op een Frans pulpromannetje.

Wat Bunuel bezielde om Servais en Philippe als spics te casten ijkt me duidelijk; om het Franse publiek naar de bioscoop te lokken dus. Voor de Mexicanen was er superster Felix, op middelbare leeftijd nog steeds niet onaantrekkelijk. Al houdt ze zich nog steeds meer bezig met poseren dan acteren.

Hoewel dus gezegend met een expliciet politieke intrige, kunnen we deze thriller als analyse van Latijns- Amerikaanse bananenepublieken toch moeilijk serieus nemen.

Fotografie werd verzorgd door Figueroa en is derhalve ok.

Dit is niet de absurdistische Bunuel die ik ken. Al komt hij nog wel op voor de onderdrukte klasse.

Deze film vertelt een lang en ingewikkeld verhaal vol intriges, machtsstrijd en opstand van de onderdrukte klasse. Het verhaal is echter zo lang en ingewikkeld dat Bunuel de hele lengte van de film nodig heeft om puur en alleen dit hele verhaal te vertellen. En daarmee slaat hij een heel belangrijk onderdeel over. Namelijk dat het een speelfilm is met acteurs waarin je je als kijker wil kunnen inleven. Nu is het meer een chronologische documentaire die het levensverhaal van Ramon Vasquez vertelt. En dat is jammer. Geef mij de absurdistische Bunuel maar.

Politiek, passie en idealisme zijn de ingrediënten in deze film die niet bepaald overtuigt omwille van de langdradigheid, het toch wel ingewikkeld intrige en het feit dat de hoofdpersonages niet zo direct vatbaar zijn. Zo leken Gérard Filipe en Jean Servais, nochtans twee Franse cracks, een eerder onwezenlijke rol neer te zetten.

Had van Bunuel meer verwacht.

Niet zo slecht als het cijfer doet vermoeden, maar dat dit niet een van Buñuels gekende klassiekers is geworden is wel duidelijk. Toch vond ik het portret van een brave, idealistische secretaris die in dienst van zijn idealen steeds verder van zichzelf afdrijft, redelijk geslaagd. Gérard Philippe vond ik, mede door zijn sympathieke uitstraling, bepaald geen miscast- na elke drastische beslissing toont hij zich schuldbewust, lijdt hij bijna, om vervolgens nog verder te gaan op zijn weg naar de top- het doel heiligt de middelen...of toch niet? Het zou zijn laatste film zijn, hij was al doodziek tijdens de opnamen. Maria Felix was zo'n beetje de grootste Mexicaanse diva, en zij acteert ook zo, maar dat paste bij het personage en zij zorgt voor wat pit, wat deze film wel kan gebruiken. Ook het derde acteer-kanon Jean Servais is goed als gluiperige gouverneur die met zijn eigen wapens wordt verslagen.

Aan de acteurs ligt het dus niet, en het verhaal heeft zeker potentie, maar het wordt wel erg droog gebracht en sleept daardoor nogal. Van een Midden-Amerikaanse koortsdroom is geen sprake.