Tokyo.Sora (2002)

Ik wou deze film al een maandenlang zien, waarom weet ik eigenlijk niet en ondanks dat het van te voren niet geheel in mijn staatje leek te liggen, maar ik op het moment het Aziatische filmwereldje een beetje aan het verkennen ben leek het me toch wel wat en na lang wachten op een mogenlijke dvd die niet zo prijzig was heb ik hem uiteindelijk toch maar even geleend van een user, nogmaals bedankt NW.

Wat een schitterend subtiel en persoonlijk filmpje was dit zeg, ik heb het eventjes laten bezinken maar als ik erover nadenkt kan ik het me eigenlijk amper nog heugen dat een film me voor het laatst zo diep geraakt heeft, ik kon op het einde echt serieus wel janken. Het gevoel van eenzaamheid (dat iedereen wel kent, neem ik aan) wordt op zo'n geweldige manier weergeven, het duurt dan wel even voor je er in zit maar wanneer dit gebeurde (bij mij, na zo'n klein kwartiertje) kon ik ook wel ontzettend met de personages meeleven en bouwde ik met iedereen op zijn minst wel een kleine band op. Waarom het me zo raakte weet ik eigenlijk niet precies, misschien wel omdat ik me er (hoe pijnlijk ik dat ook vind om te te geven) best in kan herkennen en me soms ook wel eens zo voel, en zoals Naomi Watts (een tiental berichten terug) al zei geeft het je op een bepaalde manier het gevoel alsof je niet alleen bent, ook die gequote zin van Onderhond hierboven slaat de spijker op zijn kop.

Verder ademt de film een hele bijzondere sfeer uit en is Tokyo inderdaad een meerwaarde en een bijzondere locatie, ook barst de film van de indrukwekkende en ontroerende scenes (om er maar even een kleine greep uit te doen) neem bijvoorbeeld die ene waar de twee meisjes dronken worden en beginnen te joggen, de daarop volgende scene waar het ene meisje (ben haar naam even kwijt) haar polsen doorsnijd omdat ze denkt dat dat het hoogtepunt uit haar saaie en eenzame bestaan was, of het tedere kusje tussen dat meisje en de jongen in de wasserette en de eindscene waar het meisje soep (ofzo) komt brengen naar haar buurvrouw en dan ben ik er vast nog genoeg vergeten. Daarnaast betrapte ik er mezelf ook wel eens op dat ik in de lach schoot om bepaalde acties van de personages die soms grappig, vertederend en ontroerend tegelijkertijd waren.
Ook op visueel gebied zag het er allemaal heel bijzonder uit, niet bepaald briljant te noemen, juist dodelijk simpel, maar dat was dan ook dat het zo bijzonder maakte, vooral dat momenten waarin die lift in slow motion naar beneden daalde met de blauwe massieve achtergrond of dat meisje dat een sigaret rookte in dat bad, en de eerder genoemde jog scene. Prachtig subtiel allemaal.

Verder moet ik (spijtig genoeg) ook toegeven dat niet alles koek en ei was, de film was (zoals me al voorspelt was) vooral erg traag en ergens op de helft had ik een moment waarop ik dacht van nu mag er wel wat meer vaart in komen, iets wat vervolgens ook wel gebeurde. Daarnaast was het me ondanks alle (hierboven genoemde) positieve punten redelijk ontoegenkelijk allemaal en daar bedoel ik vooral mee te zeggen dat niet ieder moment in de film me even veel kon boeien of naar de keel greep (iets dat ook mijn eigen schult was en ik de film eigenlijk ook niet aan mag rekenen) aangezien ik tijdens het kijken nogal suf was en dan ervaar je toch niet alles even goed. Ik heb dus ook het idee dat ik hem voor een herderdere mening en mogenlijk hogere score nog eens opnieuw zou moeten zien om het allemaal wat beter toe te lichten. Voor nu verdiend de film een dikke vier en als ik het allemaal wat heb laten bezinken zou daar opzich makkelijk een halfje op kunnen, het was tenslotte erg bijzonder allemaal.

Edit: Morgen Su-Ki-Da, het zal mij benieuwen of die ook zo sterk is.

4 sterren

No problem en mooie review . Dit is echt een film die per herziening "mooier" wordt. Su-ki-da beperkt zich maar tot twee personen maar ook die is weer erg traag maar als .Sora 4* krijgt, maak ik me niet zo veel zorgen om Su-ki-da.

Net als Su-ki-da word ik er niet echt warm van. Soms boeiend, vaker niet echt boeiend. De man en vrouw in het restaurant verhaaltje is zelfs ronduit irritant. De sporadische muziek is wel mooi trouwens, net als de rust die de film uitstraalt.



2.5*

het is allemaal al heel mooi gezegd, echt prachtige film en cinematografie om je vingers bij af te likken. Het verhaal wordt echt verteld door de beelden. Met name de scène dat ze samen gaan rennen vonk ik wonderschoon. 5*

Dit is een adembenemnde film over eenzaamheid en leegte met bijzonder mooie cinematografie.

Waar Dolls een voltreffer was, heeft deze film me helaas niet kunnen raken. Hoe echt ze ook overkwamen, en dat moet ik zeker nageven, ik had weinig met de personages. Dat het naar mijn idee nogal afstandelijk is geschoten, zowel letterlijk als figuurlijk, hielp niet echt. Ik vond het echt saai worden op een gegeven moment. Je ziet soms mensen uit het beeld lopen, ik krijg daar nou ook niet echt een documentaire gevoel bij, eerder een Big Brother gevoel.
De kleuren waren nogal mat, al wil ik daar niet teveel over zeuren; dat past eigenlijk wel bij de grauwheid van het bestaan dat getoond wordt. Positief was de muziek.

Ik ben ervan op de hoogte dat ik nogal alleen sta in mijn negatieve oordeel. Ik ben denk ik deze film met de verkeerde verwachtingen gaan kijken. Ik noemde Dolls al, ik had eigenlijk iets vergelijkbaars verwacht, maar het is echt een heel ander soort film. Ik beloof dat ik deze film nog eens ga kijken, wellicht dat hij dan veel beter valt omdat ik dan meer een idee heb wat me te wachten staat. Het is me wel eens vaker overkomen dat ik een film maar matig vond en na herziening ineens geweldig. Gezien mijn verkeerde verwachtingen vooraf, en het feit dat ik wel degelijk denk te begrijpen wat de film me probeert te vertellen, zou het me niet verbazen als deze film ook tot die categorie behoort.