Tokyo.Sora (2002)

Goh.

. Verrassend is het niet.

Daar voel ik me aangesproken, en ik snap ook de vraagtekens die je hierbij stelt.

Om voor mezelf te spreken: dit is een van de eerste Aziatische films die ik gezien heb, waardoor ik wat veel meer moeite had om de verschillende personages uit elkaar te houden. Als je ze al niet uit elkaar kan houden, dan is het al helemaal moeilijk om je met ze te identificeren, wat niet bevorderlijk is voor het kijkplezier. Deze film staat of valt toch wel bij het kunnen inleven in de personages, en als dat niet lukt, gaat de speelduur tegenwerken en ga je je vervelen.

Verder had ik net Dolls achter de rug, die een enorme weelde aan kleuren had. Bij opmerkingen van anderen over dat Tokyo.Sora film visueel zo schitterend is, verwachtte ik net zo'n kleurenfestijn, maar dat zul je hier niet vinden. Hier zit de schoonheid meer in kadrering en in de mise-en-scene, waar ik destijds veel minder oog voor had.

Ik ben van mening dat je smaak kunt ontwikkelen, ik heb dit eerder ook met muziek gehad. Mijn favoriete componist is Bruckner, de eerste keer dat ik een symfonie van hem hoorde (zijn negende), kon ik er weinig mee vanwege de complexiteit van zijn muziek. Die negende symfonie is na vaker luisteren me zo goed bevallen dat ik die nu beschouw als één van mijn grootste favoriete muziekstukken.
Ik ben ook andere symfonieën van hem gaan luisteren, die qua complexiteit niet onderdoen voor de negende, maar waar ik veel minder moeite mee had om ze te doorgronden. Heeft er denk ik toch mee te maken dat ik eerst vertrouwd moest raken met zijn idioom. Als je dat éénmaal bent, dan is het een stuk makkelijker om andere werken van dezelfde artiest te doorgronden.

Hetzelfde heb ik gehad met schilderkunst. Ik had niet zoveel op met moderne kunst, maar mijn oom is een fanatiek Cobra-fan, waardoor ik wel eens door hem word meegenomen naar het Cobra museum. En ik moet zeggen dat ik die schilderijen ook steeds meer ben gaan waarderen door die bezoekjes.

Om terug te komen op Tokyo.Sora, ik ben op een gegeven moment de opvolger Su-ki-da gaan kijken, daar wist ik wel wat me te wachten stond, met deze nog in het achterhoofd, en die beviel erg goed, waarbij ook de visuele schoonheid me meer opviel. Dat zal wel komen omdat ik in de tussentijd veel meer vertrouwd ben geraakt met het idioom van dit soort films. De herziening van Tokyo.Sora pakte daarna ook een stuk beter uit, vooral omdat ik de personages nu veel beter uit elkaar kon houden, waardoor ik me veel beter kom inleven, maar zeker ook omdat de visuele schoonheid me meer opviel

Je kan cynisch zijn, me niet geloven en van me denken dat ik dat doe om maar bij het Aziëclubje te horen, dat is helemaal aan jou. Ik weet wel dat als ik deze films echt kut zou vinden, ik ze niet zou aanschaffen. Heb zowel Tokyo.Sora als Su-ki-da nog niet binnen, maar de bestelling is wel geplaatst. En die DVDs zijn duur!! Ik ben wel gek om voor die twee films samen ongeveer 70 euro neer te leggen, als ik die films niet echt mooi vind.

Goed, ik wil het allemaal best aannemen. Al lijkt je hele top 10 op een kopie van die van Onderhond, toch wel het 'voorbeeld' voor de Asiamania kliek hier op MM.

Wat betreft je stelling dat smaak valt te ontwikkelen ben ik het maar gedeeltelijk met je eens. Volgens mij wordt dat ook grotendeels bepaald door je opvoeding. Als je ergens nooit mee in aanraking komt, is het moeilijk om daarvoor later nog smaak te ontwikkelen.

M.b.t. schilderkunst ben ik vrij ruimdenkend, al moet een werk iets voorstellen. Het geklieder van Appel kan ik daarom niets mee. Zo heb ik dat ook met muziek, waarvan er na Pink Floyd nooit meer iets goeds is gemaakt. Bruckner ben ik niet mee bekend, maar soortgelijke romantische klassieke muziek kan ik zeker waarderen.

Een film als Tokyo.Sora gaat eigenlijk nergens over en vergelijkbaar met een schilderij als Who's afraid of red, yellow and blue kan ik daar dus weinig mee. Maar ik wil best geloven dat jij oprecht een liefhebber bent van dit soort kunst, maar voor mij moet er ergens een verhaal in zitten. Of het nu muziek, film of beeldende kunst is.

Beetje zielig provoceren hoor Flashheart. Het is heus geen schande als je een keer een Aziatische film goed vindt.

Mijn tijdelijke Aziatische top10 staat er mede voor jou, doe er je voordeel mee.

Zeg je nu dat er na Pink Floyd geen muziek meer is gemaakt die iets voorstelt? Dat vind ik moeilijk te rijmen met ruimdenkendheid...

De helft van mijn top 10 zit inderdaad in de zijne, en ik wil best toegeven dat zijn stemmenlijstje een belangrijke inspiratiebron voor het bepalen van mijn filmmenu is. Ik ben ooit, toen ik me verveelde, zijn top 10 afgegaan, en het meeste beviel zeer goed. Als iemand dan blijkbaar een smaak heeft die tegen de jouwe aanzit, en veel meer films heeft gezien, dan ben je ook een beetje stom als je niet verder kijkt naar wat er verder in zijn lijstje staat.


Misschien heb je hierin gelijk, al denk ik dat het eerder bepaald wordt door je karakter of je openstaat voor nieuwe dingen, al kan karakter denk ik ook door opvoeding gestuurd worden. Mijn ouders bijvoorbeeld hebben een enorme hekel aan metal en hebben me er nooit mee in aanraking gebracht, toch ben ik op een gegeven moment metal gaan lusteren. Zelfde geldt voor jazz en hiphop.

Appel ben ik dan juist meer gaan waarderen (hij was ook onderdeel van de Cobra beweging), heeft vooral te maken met de kleurrijkheid. En soms blijkt er toch echt iets in te zitten wat je pas na 10 keer kijken opvalt. Het zijn bij Appel vooral de kleurencombinaties die ik erg mooi vind.
Over Bruckner moet ik zeggen dat het grootse muziek is in de zin van veel vuurwerk afkomstig van koperblazers. Veel meer dan bij bijvoorbeeld Beethoven of Brahms, maar vergelijkbaar met Mahler, Wagner en Sjostakovitsj. Je moet ervan houden. Of misschien kan je dat ook leren waarderen, want aanvankelijk hield ik niet van koper, en nu vind ik het juist erg gaaf als een symfonie veel grootse koperpassages heeft, ik dat erg gaaf vind. Wat overigens grappig is, is dat ik bij filmscores helemaal niet van bombastische muziek houd. Tenzij het dus afkomstig is van een componist die de muziek niet heeft geschreven met een film in gedachte. Klinkt dan toch net iets anders. Bruckner als filmmuziek graag, John Williams niet.


En dat is natuurlijk je goedrecht en dat heb ik ook nooit willen ontkennen.

Er zijn best Aziatische films die ik goed vind, alleen niet van het arthouse soort zoals dit. Na OH's top 10 komt de jouwe aan de beurt. En die zal ik dan vakkundig fileren. Overigens moet je mijn top 10 ook eens bekijken.
Geen is idd. overdreven, maar wel weinig. Overal grijpt men terug op vroegere werken. Het schijnt dat alle melodieën ook al een keer gebruikt zijn.
Mooi, zijn we het daar in ieder geval over eens.

Off-topic verwijderd.

Toegegeven.

7 jaar samen, 7 jaar gezeur, deze film moest ik zien (girldinnetje's favoriet) man wat heb ik een hekel aan deze film gehad. Laatst op haar verjaarday gaf ik toe aan mijn ergenis en besloot de film eens te kijken. Ja hoor, de ''zie-je-nou-wel'' blik was al snel van haar ogen af te lezen.

Ik vond hem goed, uiteraard met dank het o zo populaire kneedgummetje ben ik gezogen in deze fantastische regenboogschildpad. Daar zat ik in een bak vol stof, mooi stof.

Hek, zoals je ziet praat ik waan, er komt alleen maar mistige onzin uit, ik kan het niet helpen, de film is nu eenmaal mooi, linkse pijproker stempel of niet.

japanse rotzooi, meer is het niet

Blijft prachtig.

Dit weekend nog maar eens herkeken. De eerste 15 minuutjes blijven altijd even wennen. De traagheid, het gebrek aan duidelijk drama en de rust die deze film uitstraalt hebben even nodig om in te werken. Daarna is het gewoon weer bijna twee uur vol genieten.

Visueel blijft het fraai. Niet in-your-face maar stijlvol en delicaat. Zelfde mag gezegd worden van de soundtrack en het acteerwerk. Maar het is toch vooral het contrast tussen de eenzaamheid en social contact wat deze film zo universeel mooi maakt.



Wat me verder ook altijd erg blij maakt is dat deze film niet sterk positief of negatief oordeelt, maar eigenlijk zeer neutraal tegen z'n thematiek aankijkt. Hoewel de personages allen worstelen met eenzaamheid, is er even vaak berusting en zelf even kunnen genieten van het alleen zijn.

Blijft voor mij het mooiste "typische" Japanse drama en ongeëvenaard in z'n genre. Eigenlijk hoort Dolls dat te zijn, maar dat vind ik toch iets meer een "Kitano-film".

5.0* en een uitgebreide review

Mooie review. Krijg ook weer zin om deze film weer eens te zien. En zou Ishikawa ooit nog met een nieuwe film komen?