Vozvrashchenie (2003)

De regenbuien plaats ik net als de vader die uit het niets opduikt, in de belevingswereld van een jochie dat gebukt gaat onder het gemis van een echte vader. Die belevingswereld wordt gekleurd door het boek, waarin hij een foto van z'n vader bewaart. De kennismaking met zijn 'vader' duurt niet toevalligerwijs exact zeven dagen. En evenmin is het een greep uit de lucht dat 'hij' na twaalf jaar 'verschijnt' en weer in datzelfde 'niets' verdwijnt.

Het sublieme aan deze film is dat de symboliek niet overdreven en/of geforceerd wordt onthuld, zoals bijvoorbeeld in Tree Of Life, maar dat de diepere laag in details verborgen ligt.

Je hebt de tijd genomen en dat waardeer ik. Ik ga toch maar even proberen erop in te gaan

Wel ... deze film staat bol van de spanning en dat maakt toch de hele sfeer. En je kan toch wel zeggen dat er een echte anti-climax in zit wat toch een climax op zich is. Het feit dat de kinderen voelen dat er iets goed fout zit, maar zelf niet precies weten wat en dat wij volledig in hun schoenen gezet worden, is één van de grote pluspunten van deze film.

Dit is natuurlijk heel subjectief: wat is 'geforceerd'? De jongens waren zeker geen 'mooie, geinige kinderen zoals je die meestal voor de lens krijgt, eerder echte pubers die je eerder zouden irriteren, als je ze echt zou ontmoeten. Da's heel knap gedaan. Ook het verschil in de twee karakters komt heel mooi naar voren, waar de jongste toch wel het dominantste is. Ik vind de kinderen schitterend.

In de extra's zit een stukje over het eerste shot op de toren vanwaar ze in het water duiken. Met aandoenlijk primitieve middelen gedaan, maar met een grote liefde voor cinema en een fantastisch resultaat. ook het reeds beschreven shot met de slapende vader is toch echt wel ijzersterk.

Tja, het gaat hier om iets wat verborgen is en dan vind ik het allemaal wel passen. Als je met 'krachtiger' 'explicieter' bedoelt, dan verkies ik toch het ingetogene, net omdat zo de spanning alleen maar aanzwelt zonder dat er echt een ontlading komt.


Ik denk dat je gissingen wel voor de hand liggen (ik gis net hetzelfde) maar dat is ook minder belangrijk. Het gaat erom hoe die vader met zijn kinderen omgaat en hoe die kinderen daar op reageren. Heftig! Dat resulteert in sfeerrijke taferelen, in beeld gebracht met zeldzaam mooie fotografie en sterke vertolkingen van heel apart gecaste sterke (en jonge) acteurs.

@ joostus:

ik appreciëer vele malen meer een wat lage score, die mooi beargumenteerd wordt, dan zomaar een score met wat loze kreten erbij
De film is bij mij ook 'gegroeid', en de score dus ook. Wegens de goede 'nasmaak'.

Nogal sterk.

Hele sterke film die het moet hebben van echt werkelijk elk aspect. Audiovisueel is het mooi naar voren gebracht. Mooie contrasten en rustige beelden, audio op het eind is heel meeslepend die echt werkt naar ''het moment'', erg bijzonder. Qua verhaal is het lief en warm, het zijn misschien geen geweldig warmhartige daden, ik zag toch een soort van goedheid in dit verhaal. Al is het natuurlijk vrij triest en opmerkelijk, het is ook wel menselijk en hoewel het wel typisch Russisch aan voelt, het ook zo internationaal is.

Cast doet het echt geweldig, vooral de twee jongens spelen zo natuurlijk. Hoogstaande gezichtsuitdrukkingen en een hele goede chemie en interactie. Petje af.

Film doet het overal echt goed, het is gewoon echt allemaal heel sterk neergezet, misschien zelfs wel perfect. Toch was het allemaal niet meer zo bijzonder, het voelde niet heel origineel of nieuw aan. Hoeft niet altijd, maar daardoor verdient het voor mij niet de volle punten.

Gewoon een bijzonder sterke film, verdiend elk positief woord. Credits aan elk aspect. 4 sterren

Geweldige film, goed gespeeld. Prachtig verhaal waar de kijker alle kanten mee op kan. Zo'n verhaal is voor de één prachtig, voor de ander een drama. Ik bedoel, niet iedereen is gecharmeerd van een open einde, zeker als je na het zien van de film met heel veel vragen blijft zitten. Was vader een crimineel? Wat was de reden van zijn afwezigheid, waar was hij twaalf jaar geweest? Wat zat er in het kistje? Waarom wilde hij zijn zoons op deze wijze levenslessen leren? Ga zo maar door.

Niet helemaal mijn ding. Het voortdurende machogedrag van de vader en het eigenwijze gedoe van de jongste zoon begonnen mij op d’n duur nogal tegen te staan. Het verhaal is naar mijn mening bovendien niet erg bijzonder, want naast geregelde aanvaringen tussen de vader en zijn zonen gebeurt er eigenlijk niet zo veel tot de film in het laatste half uur een heftige wending neemt. Dat vind ik dan ook het beste deel van de film, samen met het camerawerk en het acteerwerk, die beide prima verzorgd zijn, zoals zo vaak in Russische films.
Maar ja, het verhaal hè. Valt daarom al met al toch een beetje tegen.

Ingetogen film, met vooral mooie plaatjes en een, door minimale middelen gecreëerd, mysterieus sfeertje. Al haalt het mysterie geen unieke hoogtes. Daar zijn de vraagstukken niet aangrijpend genoeg voor.

Er wordt naturel geacteerd door alle hoofdrolspelers, waar enkel Ivan Dobronravov die lijn een tikkeltje overschrijdt door veel van dezelfde zure gezichten te trekken. Desalniettemin heeft hij al z'n gespeelde emoties feilloos onder controle, net als Vladimir Garin en Konstantin Lavronenko.

De settings zijn beeldschoon en kil tegelijk. Regenbuien komen net zo onverwachts als de autoritaire vader, en zijn daarnaast even onvoorspelbaar.

De kracht haalt Andrei Zvyagintsev uit het perspectief van de broertjes (op de scène met het opgraven van het kistje na). Ze hebben talloze vragen. Ze zien hem als een soort Messias (7 dagen, mythisch boek, etc.), al komen ze er al gauw genoeg achter dat hij gewoon een mens is, dus niet onsterfelijk, en hem later onder water zien zinken (Jezus kon immers over water lopen), waarna de jongste (de dwarsligger) hem voor het eerst overtuigend papa(!) noemt.

Godzijdank worden de antwoorden niet eenvoudig voorgschoteld. Dat zou het hele effect om zeep helpen.

3,5*