Stormy Monday (1988)

Sfeervolle film-noir met een paar sterke personages en aardig acteerwerk van Tommy Lee Jones en Sting, alleen Sean Bean viel wel wat tegen moet ik zeggen. Visueel ziet de film er erg goed uit maar het verhaal schiet creativiteit tekort en kon mij niet altijd even goed boeien. De Jazz soundtrack is dan weer wel dik in orde en verdiend extra credit.

2,5* is precies wat deze film in mijn ogen waard is.

Film-noir ?!!

De film begint vrij aardig. Veel rokerige clubs en een aardige romance tussen Sean Bean en Melanie Griffith. Vanaf ongeveer halverwege de film ontwikkelt het verhaal zich helaas steeds meer tot een slap misdaadverhaaltje, met dito einde. Erg jammer en een behoorlijke afknapper.
Sean Bean, Melanie Griffith en Sting vind ik leuk acteren in Stormy Monday. Tommy Lee Jones daarentegen vind ik in deze film maar matig.
De jazzy muziek is zeker okay, maar veel beter 'herhaald' in latere Figgis films.

Lijkt me dus wel een film-noir ja Al zal "neo-noir" of iets dergelijks een betere omschrijving zijn, aangezien de film-noir periode al een tijd voorbij is.

Nep-noir lijkt me een betere benaming.
Heb je de film gezien? Film-noir is echt te veel eer voor dit misdaadniemendalletje.
Straks gaan we Miami Vice ook nog als film-noir bestempelen. Het moet niet gekker worden.

Niet gezien nee, maar als het de ingredienten van een film-noir bevat dan ís het een film-noir. Nou wil het dus dat de film-noir stroming (niet echt een genre) opkwam tijdens WOII en ergens in de jaren '60 weer verdween, dus een authentieke film-noir is dit inderdaad niet. Vandaar dus de term neo-noir, werd bijvoorbeeld nogal 's met LA Confidential in verband gebracht. Het zegt verder niets over de kwaliteit natuurlijk, al snap ik wel wat je bedoelt hoor .

Hier bijvoorbeeld meer info.

film-noir - Google zoeken

Dat bestrijd ik dus. Ik mis te veel ingredienten.
Vooral stylistisch mis ik het een en ander. En ook de acteurs gedragen zich niet helemaal zoals het een film-noir betaamt. Dat maakt dat ik niet het film-noir gevoel krijg bij deze film.
Soit, ik begrijp (nu) wel dat Diesel er film-noir elementen in herkent.

Vandaar . Ik dacht dat je film-noir als een soort waardeoordeel zag. My mistake.

De debuutfilm van Mike Figgis (Leaving Las Vegas) zet alles in op atmosfeer. Deze film noir gaat vooruit op enerverende jazzmuziek in het economisch verwaarloosde Newcastle. Rokerige jazzbars met louche klanten, neonverlichting, een urbane mozaiek van bakstenen arbeidershuizen en vervuilende industrie vormen het troosteloze decor van “Stormy Monday”.

Figgis weet met vakmanschap en eenvoud hoe hij de nachtelijke atmosfeer en alles wat erbij hoort moet aanbrengen. Een dronkelap die door het café strompelt, rokerige interieurs, marlboro’s en whisky’s, gedempte straatverlichting op natte trottoirs. Die beelden laten allemaal een sterkere indruk achter dan in andere films.
Er is ook een liefde tussen twee mensen die authentieker aanvoelt dan in de meeste andere films. Ze hebben geen sex, maar slapen gewoon in elkaars armen in die eerste nacht dat ze samen zijn. En wanneer ze dan toch sex hebben, is het de ontlading van het beetje spanning dat in de film verwerkt zit.

Met sfeer alleen maak je echter nog geen goede film. Figgis heeft het ernstig laten afweten wat het verhaal betreft. Hij had blijkbaar wel ideeën maar het lukte hem niet om er een deftig en pakkend verhaal rond te bouwen. Het is een film die ik ondanks de sfeervolle regie toch met veel onverschilligheid uitgekeken heb.

Erg saai...........geen enkele factor word goed benut.