Marked for Death (1990)

uit op blu-ray!

Eén van zijn beste films (samen met Under Siege, Nico, Hard to Kill, ...) en ook hier zitten er enkele heerlijke droge oneliners in verwerkt. Ik zal het nooit vergeten.

Keith David: And?
Seagal: Well, the one thought he was invincible and the other thought he could fly
Keith David: Did they?
Seagal: They were both wrong...

Hilarisch als je dan ook die droge smoelen van David en Seagal te zien krijgt

Standaard Seagal.

Alhoewel wèl w.b.t. de vroegere Seagal. Tegenwoordig maakt de inmiddels opgeblazen actie-held alleen nog maar matig direct-to-video materiaal, op de opleving met 'Machete' na uiteraard. Leuk om in dat kader deze film te zien openen met Seagal die Trejo te grazen neemt i.p.v. andersom.

Op de exotische soundtrack, die vooral gedomineerd wordt door Jimmy Cliff. na valt er hier weinig te beleven. Explosies en een paar aardige vechtsscènes is het maximale wat de film kan bieden. Standaard gefilmd en voorzien van redelijke acteerprestaties, maar de dialogen zijn allesbehalve memorabel. Hetzelfde geldt voor de one-liners.

De Rasta-community was, net als bij Predator 2, niet zo heel blij met deze film. Reggae-legende Macka B. schreef er een lied over.

Doorsnee.

Find'em your fucking self...!

Samen met Out For Justice behoort dit tot zijn beste en tegelijkertijd hardste wat hij gemaakt heeft, die laatstgenoemde is zowat mijn natte droom op gebied van actie.

Marked for Death doet het uitstekend en waar de film ook in slaagt is dat je met een glimlach zit van voor die rasta's wat doen, omdat je gewoon weet hoe het gaan eindigen.

Alle ingrediënten die een actieliefhebber nodig heeft voor een vermakelijke avond zit hier in.

One thought he was invincible, the other one thought he could fly. They were both wrong.

Seagal op zijn best: emotieloos, gestoken in donkere kleding, met een paardenstaart en een iets te rustige stem, terwijl de botbreuken je om de oren vliegen. ik vraag me af hoe ze het toch altijd voor elkaar krijgen om de perfecte man voor de perfecte rol te casten. Steven Seagal is zo'n man voor zo'n rol. Gelukkig dat er genoeg schrijvers zijn die zo'n personage in hun film nodig hebben.
Zijn aikido is heerlijk om naar te kijken. Je wilt gewoon dat er nog een blik badguys opengetrokken wordt voor een pak rammel.
Marked for Death is een film met rasta-flavour, man.

Ik verbaas me nogal dat ik nooit op deze film gestemd heb... dan nu maar.
Eind jaren 80 de doorbraak van Seagal. Een nieuwe actieheld leek geboren. Een vechter met zijn handelsmerk(paardenstaart) beukte iedereen die op zijn weg kwam genadeloos in elkaar. Leuk toen. Deze film is voor mij nog altijd één van zijn beste films, samen met o.a. under Siege 1. Lekkere harde actie, duister sfeertje, leuke film.

Helaas maakte hij daarna meer rotzooi dan goede films. Wat volgde was voornamelijk voor de liefhebbers, waarvan ik er zelf één ben. Maar vanaf de jaren 2000 werdt het wel telkens minder, met o.a. het voor mij tenenkrommende Submerged.
Daarom is het leuk om nog eens terug te kijken naar deze film... Seagal op zijn best?!?!

Als we praten over de beste film van Seagal hebben we het over Marked For Death. een film met spanning, goede actie en een acteur die een nieuwe reeks films neerzet op de markt waar heel veel mensen het van na-apen. heel veel respect voor de man met de staart

Seagal's 3de actie-film.

Opzich geen slecht film, maar ik heb me een stukken minder mee vermaakt dan een aantal andere van hem (Exit Wounds en Under Siege). Die 2 blijven voor mij zijn beste.

Het verhaal is simpel. Het is gewoon een begin van een zoveelste pay-back verhaal met Seagal als onoverwinnelijke held. Het werd alleen op bepaalde momenten saai. De personages bestaan voornamelijk uit toekomstige lijken. Je ziet wel minimaal 1 acteur die in Scarface heeft gespeeld en dan natuurlijk Keith David. De misdadigers vond ik helemaal niet interessant. Het enige moment wanneer ik ze interessant vind is wanneer ze tegen Seagal's voetzolen aanlopen.

De actie is wel prima op beeld (de achtervolging in een drukke centrum is ook erg netjes gedaan).
Als een worsteling met Seagal langer dan 20 seconden duurt, krijg ik meteen een glimlach. Want hoe die zichzelf verdedigt en zijn vijanden telkens omver duwt wordt me na een tijdje teveel. Soms had ik het gevoel alsof ze sommige personages met exact hetzelfde kleding op een magische wijze weer tot leven wekken om ze vervolgens weer te laten sterven. Voor de rest kun je geen onderscheid van die dreadlocks maken, ze lijken allemaal op elkaar.

Blijft een voorspelbare acteur met zo nu en dan komische oneliners en emotieloze uitdrukkingen.

Emotieloos?
Kijk alleen al eens naar de poster, de blik die Seagal daar heeft laat mij al spontaan sidderen van pure angst. Kan verder niet veel mensen opnoemen die zo furieus kunnen kijken.

Dramatische emoties mist die alleen. Qua angstaanjagende looks slaagt die, daar heb je wel gelijk in.

Hoewel het verhaal simpel en cliché is, is dit toch een zeer vermakelijk Seagal-vehikel. OK, de man kan niet acteren, maar die grimmige, verbeten blikken passen gewoon bij hem en daarom is ie in dit soort aktiefilms op zijn plaats. En Marked for Death is één van zijn betere films, uit een tijd waarin hij daadwerkelijk nog volledig in beeld te zien is als hij rake klappen en trappen uitdeelt en in dit geval een compleet leger aan stoute Jamaicanen in de pan hakt.
Verhaal? Diepgang? Lekker belangrijk!! In een film als deze verwacht je aktie, aktie en nog eens aktie. Geen probleem dus, aangezien je met Marked for Death krijgt wat je wilt.
Seagal-klassieker, en zeker één van zijn betere...