La Meglio Gioventù (2003)

Of ze authentieker zijn durf ik niet hardop zeggen. Italianen zijn nu eenmaal een pak kleurrijker en 'warmer' in hun gedrag dan de emotioneel onwrikbare Duitsers. Komt daarbij dat Heimat met de tweede serie films (het studentenleven - Hermann op conservatorium) behoorlijk een elitaire richting opgaat. En natuurlijk is Heimat, met zijn +/-48 films veel diepgravender dan La Meglio Gioventù met zijn totale duur van maar 4 uur. Heimat is een levenswerk. La Meglio Gioventù is een aardig tussendoortje.

En vanwaar dan die historische gebeurtenissen? Duidelijk een mislukte poging om importantie aan te brengen. Verder is het natuurlijk erg saai, zo'n Gewone Italiaanse familie

Tja, dat zouden de meesten twaalfjarigen zeggen.

Bejaardencinema valt natuurlijk slecht bij mensen die jong van geest zijn.

Zeker geen slechte film, maar bijzonder is het allemaal niet.

Het is leuk dat er verschillende gebeurtenissen van de Italiaanse geschiedenis in de film verwerkt worden, maar even boeiend is dat allemaal niet. Ik vraag me eigenlijk ook af wat ik nu juist allemaal in die verschrikkelijk lange speeltijd van 6 uur heb gezien... 6 uur is simpelweg te lang, al ging de tijd nog relatief vlot voorbij (ik heb wel de keuze gemaakt om de film in 2 keer te zien).

Een waar meesterwerk.

Zes uur, een speelduur om U tegen te zeggen. Gisteren het oude record gebroken met Lawrence of Arabia en vandaag opnieuw met La meglio gioventú. Ik wilde de film in één dag kijken, vanmorgen drie uur en net weer drie uur en wat ben ik onder de indruk. Dat een Italiaanse familie zo ontzettend fascinerend kan zijn. Het eerste uur is zeker het sterkste van de gehele film. De scènes met Giorgia zijn zo bijzonder, ze raakte me ergens waarvan ik niet wist dat het bestond. De scène waarbij Matteo voor de jukebox staat met Giorgia is ronduit fantastisch maar tegelijk zo bedroefd. Matteo heeft wat goed te maken omdat hij in het boekje van Giorgia heeft gekeken.Je ziet dat hij zijn uiterste best deed om Giorgia's aandacht en liefde terug te winnen. Hij speelt het nummer in de jukebox af en kijkt hoopvol naar Giorgia's gezicht. De hoop die Matteo op dat moment heeft op een klein lachje van Giorgia spat er vanaf. Ik heb bedroefd staan kijken toen dit helaas niet kwam. Erg knap hoe dit me volledig mee heeft weten te slepen. Dit is tegelijk de voorkant van de dvd en dat is helemaal terecht. Het is een bijzonder krachtig shot dat eigenlijk centraal staat voor alle gebeurtenissen in de film.



Dit vind ik nou juist de kracht van de film. Alles moet altijd anders of bijzonder zijn. Er moet persee iemand een chronische ziekte hebben of iemand neergeschoten worden als hij naar het buitenland toegestuurd wordt. Hier word het prachtige maar ook het uiterst droevige van het leven laten zien van een gewone familie. Doordat ze zo bijzonder dicht bij de realiteit blijven en niet naar de 'extreme' familie streven is het juist zo krachtig.

Het verhaal dat gepaard gaat aan belangrijke gebeurtenissen in de (Italiaanse) geschiedenis is erg mooi gedaan. Het gaf de film een extra lading mee die ik alleen maar kan toejuichen.

Acteerwerk is fenomenaal te noemen. Vooral Matteo wordt erg goed gespeeld. De scènes voordat hij zelfmoord pleegt zijn geweldig. Ik voelde compleet mee met het personage en ook de keuze die hij uiteindelijk in een impuls maakt. De rest speelt tevens ook uiterst sterk, met nog mijn speciale lof voor Luigi Lo Cascio.

Het ouder worden van de personages in de film ziet er soms niet helemaal geweldig uit omdat ze voor de twee broers wel dezelfde acteurs nemen. Toch zijn de verschillen zodanig sterk aangebracht dat het niet storend wordt, erg knap!

Extreem emotioneel, overweldigend, boeiend stukje cinema dat van mij zo tien uur had mogen duren. Niks dan lof voor deze film.

5*

En dus daar hebben twaalfjarigen geen boodschap aan. Ik kan het weten want ik was ook zo.

En nu op naar Heimat ... voor het beter werk. (psst, ook niet voor teenagers)

Ik ben geen 12, maar heb gewoon weinig op met 'gewone' mensen, zeker als het ook zo gewoon verfilmd is. Doe mij maar uitzonderlijke mensen en uitzonderlijke verhalen. Ben ook nooit fan geweest van Big Brother, ging ook over 'gewone' mensen.

Ik vind het gewoon een oersaaie ,langdradige film .

De vergelijking van deze film met big brother slaat natuurlijk nergens op. De opmerking over "normale mensen" slaat evenmin ergens op. Zo "normaal" zijn deze mensen toch niet? Hoe "abnormaal" moeten mensen zijn, wil je een film wel goed vinden?

@Reinbo: je comments zijn (gelukkig) wel eens beter!

Dat mensen deze film saai of lang vinden daar kan ik me wel iets bij voorstellen: de film is immers ook lang.

Ik ben er na een paar jaar weer eens voor gaan zitten om deze prachtige kroniek te bekijken. Net als een aantal jaren geleden heeft de film opnieuw diepe indruk op mij gemaakt. Een sterk, emotierijk verhaal met schitterende vertolkingen, in het bijzonder van Luigi Lo Cascio (Nicola), Yasmine Trinca (Giorgia) en natuurlijk als vanouds van Adriana Asti (moeder Adriana).
Zes uur is uiteraard een lange zit, maar je wordt zo meegesleurd door de afwisseling van lief en leed van deze familie dat de tijd werkelijk vliegt.
Cinema in optima forma, terecht beloond met een overvloed aan onderscheidingen.

OK, Big Brother* vergelijking is idd niet zo sterk, al doel ik er op dat ik liever naar uitzonderlijke mensen en verhalen kijk. Zogenaamde "kronieken uit het echte leven" boeien mij nooit zo, daarvoor heb ik het echte leven. In films wil ik vermaakt, geinspireerd, verbaasd of op andere wijze geprikkeld worden. Dan kan zijn door superhelden, maar ook door gewone mensen in bijzondere situaties. Zie mijn top 10 of 5* films, daar zitten enkel films tussen die aparte verhalen vertellen, of gewonde verhalen op heel eigenzinnige manier vertellen. Film moet voor mijn meer brengen dan enkel het gedegen vertellen van een 'everyman verhaal'.

Maar dit doet mij gewoon erg weinig. Waarschijnlijk omdat het te veel om het leven van mijn vrienden en kennissen lijkt. Niet exact, maar wel dezelfde menselijke beslommeringen.

(*Ik hou meer van talentenjachten waar naar de uitzondering gezocht wordt dan naar Big Brother, waar juist het alledaagse centraal staat. Dat is waar ik op doelde)

Dat weet ik maar ik zie weinig verschil tussen volwassenen en twaalfjarigen. Ze luisteren naar dezelfde muziek en dezelfde films. Ze slikken alles dat wordt voorgeschoteld eigenlijk. Het lijkt wel alsof mensen, naarmate ze ouder worden, niet meer evolueren. Mensen van dertig praten op dezelfde manier over jongerenfilms (het gros van wat verschijnt in de zalen) als 14-jarigen. Ik heb het niet specifiek over jou maar in het algemeen.

En toch, ik weet dat ik als jongere dezelfde dingen zocht die jij hierboven aanhaalt. Het 'gewone', daar kon ik toen ook niets mee.

Het wordt me wel echt te lang deze film zeg , de eerste helft bekeken en nu de tweede helft nog.
Waarom hadden ze er nou geen miniserie van gemaakt , dan bespaar je wat punten nu staat het op 3 sterren bij mij , waarbij het langzaam maar zeker begon te vervelen , omdat de niveau afzakte doordat er maar geen einde aankwam , hoop dat de tweede helft beter is.

Wat een film en wat een finale , de tweede helft bewijst het tegendeel ..dit is gewoon een goede
zeer realistische film over het leven.

Ik wist niet dat Italianen zo goed konden acteren .....hoedje af.

Deze komt in mijn Top 50 Realistic movies.