Woodstock (1970)

Financially, it is a disaster.

Iedereen hier spreekt bijna alleen maar over de optredens van de muzikanten in deze docu. Begrijpelijk natuurlijk en ze krijgen zeker niet onterecht zoveel eer, maar voor mij zit de grootsheid van Wadleighs meesterwerkje op de eerste plaats in de manier waarop hij de gebeurtenissen rond de optredens vangt. Het citaat hierboven komt van een van de organisatoren van het evenement. De manier waarop hij uitsprak zal ik niet snel vergeten. Met een sullig bloemetje in de hand en een grote grijns op zijn gezicht alsof hij haast blij is dat dit concert financieel een ramp is gebleken. Uiteraard is hij vooral blij met wat het concert uitdraagt. Het levert een schitterend beeld op.

En zo zijn er meer kleine momenten die dit tot een sterke film maken. John Sebastian die op het podium arriveert een aantal seconden nadat er omgeroepen is dat er een baby geboren is op het festivalterrein. Sebastian is er helemaal van de kaart van (en van de drugs, maar zijn reactie is niettemin prachtig). De man die de toiletten schoonmaakt. De opmerking dat er ontbijt aan bed georganiseerd gaat worden voor alle aanwezigen. De Indiër die zegt dat ze in India toch echt een heel ander beeld hebben van Amerika. De politiechef die trots is op de jeugd van tegenwoordig. De omroeper die naar ik vermoed vergeefs omroept dat er bij de informatiebalie een telefoontje is voor één van die ontelbare bezoekers van het festival. Een groepje hippies die we als silhouetten in de nacht zien dansen. Er is zoveel te zien dat een opsomming met gemak eindeloos kan worden.

Wat het uitdraagt is uiteindelijk niet de kracht van de muziek maar de beeld van een tijd en een houding. Om precies te zijn: een tijd en een houding die ver achter ons ligt. In tegenstelling tot veel liefhebbers van deze docu heeft de hippiewereld voor mij bijzonder weinig aantrekkingskracht. Geen wonder dat hun mentaliteit het uiteindelijk niet tot in de eeuwigheid heeft weten stand te houden. Dit ten spijt vond ik Woodstock, de documentaire, een ontroerend portret van deze mentaliteit: nauwelijks serieus te nemen, ongeloofelijk naïef, teveel gesteund op drugs, maar met een simpele oprechtheid die onmiskenbaar is. Wadleigh en zijn crew observeren de kleurrijke groep als buitenstaanders, maar met de juiste mate van affectie. Misschien is de lengte uiteindelijk wat overdreven, maar aan de andere kant zuigt het je er ook wel in.

En ja, de performances mogen er ook zijn. Een speciaal plekje had ik voor Joan Beaz die erg ontroerende speelde. Over de rest van de artiesten hoef ik niets te zeggen. Namen als Jimi Hendrix spreken voor zich.
4*

" whoopie we're all gonna die"

Country Joe and The Fuck

Alleen tijdens dit concert was het de Fish XD

Wat een figuur

Wel een tof nummer.

Hij is natuurlijk ongelooflijk lang maar absoluut het uitzitten waard. Een bijzonder concert en daarmee ook gelijk een bijzondere film. De acts zijn geweldig en waarschijnlijk kun je het hippietijdperk niet beter uitleggen dan met deze show. Moet bekennen dat het optreden van The Who me een beetje tegenviel, ze waren blijkbaar niet in topvorm. Sowieso is de geluidsopname van de optredens niet je van het. Qua documentaire-aspect wordt de nadruk gelegd op het vredelievende van de hippies en dat het lukte om drie dagen zonder voldoende voorzieningen in vrede te leven. Belangrijk voor het tijdsbeeld en past prima bij de film maar tegenhanger Gimme Shelter is natuurlijk vele malen spannender en opwindender met het oog op frictie en het breken van een tijdsperk. Woodstock is vooral een document, vrij eerlijk en straight naar film gebracht. Filmisch misschien zelfs wel saai maar dat wordt zwaar gecompenceerd door de magie van het evenement zelf.

Zo poe poe wat een zit zeg die director’s cut. Een documentaire van drieënhalf uur kijk je tenslotte niet iedere dag. Maar het moet gezegd worden dat het allemaal reuze meeviel. Sterker nog het was vaak erg leuk om te zien. Het was vandaag een snikhete dag en daar sluit Woodstock eigenlijk perfect bij aan, het festival waar mensen ook vaak schaars gekleed rondliepen.

De documentaire is vrij rechttoe rechtaan, Best leuk om te zien hoe het er destijds op Woodstock aan toe ging, maar nog leuker is het feit dat het gewoon regelmatig erg goede muziek is wat er gespeeld werd en wat ook voor een groot deel deze film vult. Jimi Hendrix, Santana en Joe Cocker zijn een aantal namen die de revue passeren en wat prettig luisteren is, al gaat Hendrix op een gegeven moment wel erg lang door met zijn solo. Verder heeft de film een prettige sfeer en ging de tijd ondanks de enorme lengte nog redelijk snel voorbij, ondanks dat er soms ook best wat mindere stukjes tussenzaten. Een ruime voldoende is wel op zijn plaats wat mij betreft.

3,5*

Vorige week piekte deze docu even in de top250.
Raar dat ze daags daarna een 0,5* kreeg van een 15-jarig meisje

prachige documentaire over hét festival van de jaren 60.
de muziek, de sfeer het is allemaal fantastisch.
super.

Wat een geweldige mix van muziek en mensen observeren, ik kan hier wel elke week naar kijken! Die unieke 'hippie en peace' sfeer van de tweede helft van de jaren '60 is meesterlijk in beeld gebracht, alsof ze alle interessante figuren in die scene hebben ingehuurd voor deze film, van de beschilderde fans die meeleven met de muziek tot de levende naakten die zich vermaken in het water en al die schier euforische hippies in de modder, wat een feest! Maar het meest heb ik genoten van de muziek met als hoogtepunt Carlos Santana met zijn band: die exotische percussie, Gregg Rolie met zijn majestueuze Hammond orgel klanken en natuurlijk de meester zelf met zijn intense spel en helemaal in trance. Het is ook fenomenaal in beeld gebracht met veel dynamiek en gevoel voor de muziek. Hoewel het Isle Of Wight Festival en Monterey Pop ook goede muziek docu's zijn is Woodstock toch echt de top in mijn beleving hoewel niet alle artiesten me aanspreken. Jammer dat The Doors niet hebben meegedaan maar aan de andere kant wist je met die grillige Jim Morrison nooit of ze wel in staat waren geweest op te treden ...

Heb hiervan de Director's cut en moet eigenlijk nog eens die 40th Anniversary Blu-Ray set kopen, want het blijft een magisch festival.

Dit was het festival dat Crosby, Stills, Nash & Young doorbraken, al wilde Young niet gefilmd worden, hij vond die camera's maar afleiden. Tevens is dit het concert waar Hendrix zijn inmiddels beroemde versie van Star Spangled Banner ten gehore bracht, helaas voor hem waren de meesten al naar huis, want eea liep behoorlijk uit.

Met drie (eigenlijk vier) dagen muziek moet je echter ook keuzes maken, en dat is redelijk weloverwogen gedaan, van elke artiest een paar nummers die er het meeste uit sprongen. Sommige bands kwamen er maar bekaaid vanaf, waaronder Creedence Clearwater Revival, maar die waren hier ook niet op hun best. Grateful Dead had dan weer problemen met de techniek.

Hoe dan ook blijft er vier uur over om van te genieten.

Op 24 november 2009 schreef 'the one ring' (zoals hij wel vaker doet!) een uitgebreide en zeer goede recensie van deze documentaire. Ik heb weldegelijk iets met die hippie wereld, al ben ik dan weer te laat geboren om het mee te maken) maar voor de rest ben ik het volledig eens met zijn relaas.

Woodstock

Een prent die ontroert, inspireert, beangstigt en je puur genot voorlegt. Een geweldig tijdsdocument.

Van het sigaretje en het babbeltje dat effe tussen het optreden door wordt opgestoken tot aan de regendans die plots ontstaat.
Van Richie *mf* Havens die pure soul is tot aan de prachtige Grace Slick.
Maar ook van de vrouw die haar zus al 2 dagen kwijt is (she was on meth during Richie Havens) en het grote financiële verlies

We zien hier een prachtig vastgelegd relikwie uit vervlogen tijden. Uit tijden waar niet álles werd vastgelegd door het publiek.
Uit een tijd waar de hoop op de muziek en de saamhorigheid was gevestigd, die uiteindelijk wellicht pijnlijk naïef is gebleken, maar toch.
Uit een tijd waar wellicht alles een stuk minder geregisseerd werd qua licht, geluid en technische zaken, maar het ging om de flow die er heerste.
De flow die er op een paar dagen ontstond en waar ik graag deelnemer van was geweest.

Ik ben op festivals geweest, de groepen mensen die hetzelfde voor ogen hebben, de gemeenschappelijkheid, is geweldig.
Het is inderdaad een groot dorp met allerlei gebeurtenissen, en als het op een dergelijke grootschalige, manier wordt gedeeld is het werkelijk ultiem.
En daar had ik dan ook nog meer van willen zien, want dat maakt Woodstock uniek; de absurd grote menigte die zich op allerlei fronten als sociaal heeft getoond.
Natuurlijk óók de artiesten, waarbij Jefferson Airplane, CSNY, Richie Havens en the Who toch wel zeer groots waren, maar denk eens aan alle namen die er niet waren.
Hoe was het dáár op het veld, tussen de (bedwelmde) mensen, bij de eettentjes, backstage, op de wegen naar het festival toe, in de bossen er rondom heen.

Desondanks genoten van alle artiesten, interviews en sfeerbeelden van allerlei (rand)zaken van het festival.

Woodstock is een drug op zichzelf. 4,5*

She loves me, she loves me not

Ah, Woodstock. De tijd dat de lucht schoon en seks vies was, bh's taboe en scheren een zonde.

Wat brengt deze documentairy dat gevoel goed over. De totale sfeer van het evenement en de tijdsgeest van toen komen erg goed over. Een groot voordeel is dat de docu zelf in die tijd zelf is gemaakt en niet later met archiefbeelden gefabriceerd is.
Wat ik van deze docufilm moest verwachten, ik had geen idee. Ik heb een tijd hier tegenop gekeken. De hippiecultuur staat me niet zo erg aan, aan die naïviteit kan ik mij soms zo ergeren. Dat is echter gebaseerd op het beeld dat ik van de hippies van nu heb. Die hebben niet meer de oorspronkelijke moraal van toen, maar 'apen na' omdat ze bij die subcultuur willen horen. De echte hippies, met echte bloemen in hun haar en echte gitaren op hun rug, die hadden een bedoeling. Zij waren zo met een reden. Vrede en geluk tegenover de oorlogen - met name Vietnam, ontspannen en geen verplichtingen tegenover het kapitalisme en de consumptiemaatschappij. Door me dat te realiseren en de hippiecultuur in de tijdsgeest van toen te plaatsen, heb ik mij toch maar aan Woodstock gewaagd. Dat, en hij staat niet voor niets hoog aangeschreven.

Bij de eerste klanken bij het Warner Brothers-logo wist ik al dat ik een goede beslissing gemaakt had. Ik vergat dat die cultuur ook iets schitterends heeft opgebracht wat mij wel aanstaat: de muziek. Heerlijke muziek. Zoals die de laatste paar jaar (gelukkig) weer terug aan het komen is.
En aan muziek geen gebrek. Een aantal highlights van de optredens wordt getoond, waarbij ik tot mijn schaamte een hoop niet weet te herkennen. Ik kan daardoor niet te veel over de muziek schrijven. Een aantal optredens waren geweldig goed, andere wat minder. Een enkele heb ik doorgespoeld.
Na een heerlijk openingsnummer met omgevingsbeelden was het thema van de docu gezet. Interviews zonder pretentieuze vragen die de interviewer intelligent moeten laten lijken, maar eerlijke, open vragen. Rustige beelden van een langzaam vollopend terrein, het opbouwen van het podium, backstage verslagen. Alles ademt de sfeer van relax, man, you dig it?. Elk beeld is interessant, van het legendarische optreden van Jimi Hendrix tot en met de shots van de pishokzuiger. Wat mij helemaal boeide was het omroepen van namen van mensen, of die zich even wilden melden omdat de broer of zus hun medicijnen nog had. En de jongeren die in lange rijen voor de (kapitalistische betaal)telefoons stonden om moeders te laten weten dat die het mis had. Niet om te laten waten dat het goed met hun kind gaat, maar om te laten weten dat ze tegen hun beleid aan blijven schoppen.

Drieëeneenhalf uur is een lange zit, maar zijn zo voorbij. Woodstock neemt je mee in een trip vol bloemen, tieten, baarden, tamboerijnen en vrede-predikende artiesten. De drieëeneenhalf uur geven je het gevoel dat je de drieëeneenhalve dag er zelf bij bent geweest. Ik heb drieëeneenhalf uur genoten! Bij het eindshot voelde ik mij opgelucht. Niet dat de film eindelijk voorbij was, maar dat ik niet op hoefde te ruimen. Want voor hippies lieten ze een behoorlijk Saigon achter.

Ontroerend & Indrukwekkend vanwege het tentoongespreide Grenzeloze Optimisme.

Woodstock heeft jammergenoeg niet de hele wereld kunnen veranderen, maar heeft wel zulke dusdanige breuken en gaten in het toenmalige establishment geslagen, dat wij daar ( ook in Nederland) nu anno 2011 nog altijd voordeel van hebben !

Een kabinet van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV

Ik vrees dat die hele jaren zestig-generatie nogal veel weg had van:

There's nothing in the street
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Is now the parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

YAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Meet the new boss
Same as the old boss

(The Who)

Woodstock, Director's Cut.

Enorm lange zit, doch erg bijzonder. Geweldige beelden en goede muzikanten. En een sublieme afsluiter van Hendrix. Leuk om te zien.