Cela S'appelle l'Aurore (1956)

Wat zie ik, nog maar 1 stem voor deze gekende klassieker van Bunuel
Zijn eerste film opgenomen in FR sinds zijn ballingschap, en imho een stap terug. We hebben hier immers voornamelijk te maken met een weliswaar neo-realistisch angehaucht maar au fond doktersrommanetje en melodrama, en dat zonder ironie.
Het zgn. eiland dat wordt gerund door een boze dictator oid. is feitelijk Corsica ,waar held en dokter Marchal het aan de stok krijgt met een plaatselijke potentaat, zijn bourgeois trut van een vrouw en dier schoonfamilie, en de flikken. Gelukkig wordt hij in zijn strijd behalve door een stel lumpenpaupers ook bijgestaan door niemand minder dan de schone Lucia Bose , die helaas niet gescheiden maar gelukkig wel weduwe is. Zo gaat de held inzien dat zijn leven alleen zin heeft als hij strijdt en lijdt met het onderdrukte proletariaat ,en gloort er voor de 2 gelieven een bloedrode dageraad .
Eigenlijk is dit allemaal nog meer oldschool poetisch realisme jaren 30 stiijl dan neo-realisme, een gevoel dat nog versterkt wordt door huiscomponist van die stroming Kosma.
U wil natuurlijk weten hoeveel surrealisme hier inzit, welnu: bitter weing. Het beperkt zich tot een jonglerende goochelaar op een 1 wieler en- dat was wel geestig- een reproductie van de beruchte gekruisigde gristus van Bunuel, Bunuel die zoals gekend een sell-out was geworden in dienst van het kapitalistiese Systeem. Het gaat hier om een sneer, want waar hangt dat schilderij? Op het politiebureau boven de schrijftafel van de commissaris.
Typisch Bunuel was ook het begin met mekaar bijna vermoordende kindertjes tussen de ruines en een arme ezel die genadeloos wordt afgetuigd.
Zeker niet een van zijn beste werken, kortom.