Le Diable au Corps (1947)

Vergeten klassieker die staat voor alles waar de Franse cinema voor stond tot de nouvelle vague doorbrak.Dat is ook de reden waarom deze film vergeten is:er werd de banvloek over uitgesproken en de regisseur trok zich verbitterd terug.

Le diable staat dus voor de clarté Française:heldere psychologische analyse,veel retoriek en dialogen,veel aandacht voor decors,aankleding en milieu.

Hij houdt zich misschien wat te strak aan het boek,dat vlak na WO1 een schandaalsucces was.Dat werd de film ook,al deed Autant-Lara zijn best er nog wat moraal in te brengen door het verdriet van de gelieven te laten contrasteren met de algehele feestvreugde na 11-11-18.

En ja,ook deze film over la grande guerre is niet compleet zonder the Tipperary song !

Ik lees met veel interesse jouw recensies pippo il buffone! Een pluim voor jou, man!

Jammer dat je geen stemmen uitbrengt.

Film uit de veertiger jaren met twee sterren van het witte doek : Gérard Philipe, die op erg jonge leeftijd overleed, en Micheline Presle, nog steeds onder ons.
"Volwassenen, streng voorbehoud" of nog veel strenger, klonk de keuring voor dit, voor zijn tijd, erg suggestief passioneel drama. Melodramatisch eigenlijk nu.
Klassieke werk waarvan de titel nog steeds gebruikt als omschrijving van iemand die door iets bezeten is.
Pessimistisch ook, ondanks de vele romantische momenten, doorspect met aanverwante dialogen en disputen, die eigenlijk toch wel de film overladen en zelfs een beetje gaan vervelen.
Het contrast tussen de begrafenis en de bevrijdingsroes uit de openingsscène (ook in het slot aanwezig) verraadt voor een stuk de afloop van het trieste verhaal.
Blij het gezien te hebben maar denderend was het niet.
Jacques Tati gezien ?

En Micheline Presle... net 100 jaar geworden.

En vandaag overleden…