Sud Sanaeha (2002)

Serieus ondergewaardeerd hier wat mij betreft hier.

Blissfully Yours is de tweede film die ik van Apichatpong Weerasethakul ("Joe" voor westerlingen naar het schijnt) zie. En ik vond 'm bijna even fijn als Syndromes and a Century.

Het verhaal in deze film is wat directer en toegankelijker dan in Syndromes and a Century, maar dat is erg relatief. Het gaat om de verhoudingen tussen drie mensen. Een jonge illegaal in Thailand verblijvende Burmese man (Min), een jong meisje (Roong) en een wat oudere vrouw (Orn). De eerste drie kwartier van de film wordt dat verhaal uit de doeken gedaan. Dan pas komen de credits en krijgen we eigenlijk het begin van een tweede deel (een vorm die Weerasethekul vaak gebruikt). In de kern van de film trekken Min en Roong de jungle in om op een mooie plek te gaan picknicken en te genieten van elkaars gezelschap, met niemand die toekijkt.

Al met al is dit weer een trage, dromerige, erg op sfeer leunende film, waarin erg weinig gebeurd Waarin de jungle als omgeving een essentiele rol speelt. In het tweede deel worden de onderlinge verhoudingen op een zuiver gevoelsmatige manier getoond. het eerste stuk, voor de optiteling, laat ze op een narratieve, verhalende wijze zien. Af en toe zijn er hints naar de "grote wereld", naar het verleden en naar de toekomst vande hoofdrolspelers. Maar in het tweede deel telt eigenlijk alleen maar het nu.

De omgeving maakt om te beginnen al indruk. Veel statische shots, mooi gebruik van natuurlijk licht en weinig muziek. Die dan ook nog vaak meer uit geluiden bestaat.

4.0*, en graag nog meer van deze man.

Een absolute chiller!

Ik vond de opening bij de dokterspost al geweldig authentiek en tegelijkertijd een droogkomische bedoening. De scenes in het begin schetsen een wat onzeker toekomstbeeld voor een drietal personages, die zich vervolgens terugtrekken in de natuur en bijna al hun kommer en kwel prompt even laten varen om plaats te maken voor een relaxte film waarin schijnbaar niets gebeurt, maar waar je als kijker ondergedompeld wordt in een soort van hypnose die echt aanvoelt en de tijd even stil doet staan. Je ziet jezelf liggen op de grond naast het stromende water, vanwaar je omhoog kijkt door een bladerdek, de zon tegemoet.....en dat ruim een uur lang.

De film draagt ook zeker wat humor met zich mee. Alhoewel niets de optiteling af kan troeven, die pas na 45 minuten tevoorschijn komt, ondersteunt door een relaxt nummer. De optiteling bakende ook perfect 2 verschillende werelden af. Eerst wat klein leed bij de dokter en de werkgever, om daarna even ( voor mijn gevoel leek het veel meer dan een uur = positief! ) uit de realiteit te ontsnappen en voedsel te vergaren in de natuur en andere kleinschalige, recreatieve activiteiten te ondernemen in het bos.

Ik ga zeker meer van Apichatpong Weerasethakul proberen. Wat een geweldenaar! 4*